က်ားဘီယာသံုးပုလင္း၊
ဂ်က္ဒန္နီယယ္လ္ ၁ လံုး၊
ၾကက္သားကခ်င္ခ်က္၊
အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္၊
ဝက္သားတုတ္ထိုး၊
ခ်ီးယားစ္၊
အရက္ေသာက္ဖို႔ပဲ၊
ဘာဆုမွမေတာင္းခဲ့၊
အေပၚတက္ ဂ်က္ဒန္နီယ္တစ္လံုး ထပ္ဝယ္၊
ငါးေခါင္းဟင္းခ်ိဳ၊
ဝက္သားတုတ္ထိုး၊
ထမင္းသံုးလံုး၊
ေရမေရာဘူးလား၊
ဟင့္အင္း ဝီစကီေသာက္ခ်င္တာ၊
ေဘးစားပြဲက ဟန္နီကန္ပုလင္းလြတ္ကိုင္ ေျပးသြား၊
ဆဲဆိုၾက၊
ေတာင္းပန္ၾက၊
ၿပီး ဘာမွမျဖစ္ခဲ့သလို ဆက္ေသာက္ၾက၊
တစ္ဘဝလံုး အစံုပဲ စီးေတာ့မလို၊
အစ္ကို က်ေနာ္တို႔ ဆိုင္ပိတ္ေတာ့မယ္၊
အျမည္းဖိုး ရွစ္ဆယ္၊
ခြက္ထဲလက္က်န္ တက်ိဳက္ထဲေမာ့ခ်၊
ခြက္ထဲက်ထားတဲ့ ပုလင္းထိပ္က ေဘာစိ၊
ပ်ိဳ႔တက္လာ၊
အန္ခ်လိုက္၊
တစ္ဘဝလံုးပဲ သန္႔ရွင္းသြားသလို၊
သူငယ္ခ်င္းမ်ား ရီၾက၊
ေဆးလိပ္ေသာက္၊
ဆဲဗန္းအီလဲဗန္းဝင္ က်ားဘီယာတစ္ကဒ္ထပ္ဆြဲ၊
ေနဦး အိုက္စ္ဘလဒ္စ္ ထပ္ဝယ္၊
ဆက္ေသာက္ၾက၊
ညႀကီးတစ္ခုလံုး ဘီယာဘူးထဲထည့္ၿပီးေသာက္သလို၊
ညႀကီးတစ္ခုလံုး စီးကရက္ထဲ ထည့္ရွိဳက္၊
ေလးေယာက္လံုး ညႀကီးျဖစ္သြား၊
ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ေန႔ေတြ ေရာက္မလာေတာ့သလို။
ရင္မင္းသစ္
၁၆ရက္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂၀၁၀ခုႏွစ္
Showing posts with label ရင္မင္း. Show all posts
(၈) ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတယ္၊
မင္းဟာ ဒီနားေလးမွာပဲရွိေနသလို
မင္းဟာ ဟိုးအေဝးႀကီးမွာဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ ။
 |
| JLo wetT (2003) • Cutout, ink on poster paper • unframed size ± 39x 27 inches (98 x 68 cm) • Amie Dicke Ref : http://collageclearinghouse.blogspot.com /2008_02_01_archive.html |
(၁) ခရမ္းေရာင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးကပဲ
စြန္႔ခြာသြားမဲ့…
ေျခေထာက္ေတြကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားရဲ႕၊
(၂) သစၥာနီကေျပာတယ္
အခ်စ္ဆိုတာ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းတဲ့
အဲဒီ့ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းေလးကို
ငါ ထမ္းထားရတာ ဘယ္ေလာက္ေလးတယ္မွတ္လဲ
(၃) ျပန္လွည့္ၾကည့္စရာ
တို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ ဘဝတစ္ခုမရွိခဲ့!
*"အားလံုးကို စြန္႔လႊတ္ရရင္ေတာင္
သတိရျခင္းကို ငါပိုင္တယ္" တဲ့၊
အခုေတာ့…
ကိုယ့္လက္ယက္တြင္းေလးကို
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဖ်က္ဆီးမိခဲ့ေပါ့။
(၄) ဒါမွမဟုတ္!
ငါမဟုတ္တဲ့ ကမၻာတစ္ျခမ္းမွာေပါက္ေရာက္တ၊ဲ့ သူ႔စိတ္ကူးပန္းပြင့္ေတြလား…
ကိုယ့္မွာေတာ့ အိပ္မက္ေတြရႊဲရႊဲစိုလို႔၊
သူ႔ရင္ဘတ္ထ၊ဲ လေရာင္နဲ႔ပြင့္တဲ့ပန္းေလးမွ လရိပ္ေပးခ်င္တဲ့ အိပ္မက္အက်ိဳးအပဲ့ေတြေပါ့၊
(၅) ကိုယ္ဟာ နီရိုးဘုရင္လို
အခ်စ္အတြက္ ရူးရူးမိုက္မိုက္မလုပ္တတ္ဘူး
တခုတ္တရေတြကို
ရင္ဘတ္ထဲက ဖြင့္ဖြင့္ဖတ္ရလြန္းလို႔
ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးေတာင္ ရစရာမရွိေတာ့ဘူးကြယ္…
(၇) တကယ္ေတာ့…
ခ်စ္သူလမ္းၾကားဆိုတာ
တိုလြန္းတယ္၊
သူတို႔ ရယ္သံေတြမဆံုးခင္
လမ္းၾကားကေလးက ဆံုးသြားတတ္တယ္။
(၈) ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတယ္၊
မင္းဟာ ဒီနားေလးမွာပဲရွိေနသလို
မင္းဟာ ဟိုးအေဝးႀကီးမွာဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ ။
၂ ရက္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္
(၁) အဆိပ္သီး
(၂) ေရာဂါ (၁)
(၃) ေႁမြတစ္ေကာင္ရဲ႕ အထုပၸတၱိ (၂)
(၄) ေတေလအိပ္မက္
(၅) အမွတ္တရ ကဗ်ာ (၁)
(၇) ခ်စ္သူလမ္းၾကား
(၈) အမည္မဲ့ (၂)
* တာရာမင္းေဝ
(က်ေနာ္ေရးခဲ့ဖူးေသာ ကဗ်ာရွစ္ပုဒ္မွ ထုတ္ႏွဳတ္ဖြဲ႔စည္းသည္။)
မင္းအေၾကာင္းေတြးမိတဲ့အခ်ိန္မွာ
သူတို႔မ်က္လံုးေတြ ဝိုင္းေနလိမ့္မယ္
“နားမလည္ဘူး” က
သူတို႔ရင္ဘတ္ကေန သူတို႔မ်က္လံုးကို ထိုးတက္လို႔၊
မင္းအေၾကာင္းေတြးမိတဲ့အခ်ိန္မွာ
သူတို႔မ်က္လံုးေတြ ဝိုင္းေနလိမ့္မယ္
“နားမလည္ဘူး” က
သူတို႔ရင္ဘတ္ကေန သူတို႔မ်က္လံုးကို ထိုးတက္လို႔၊
ဟုတ္တယ္၊
မင္းဟာ လမင္းမိုမိုရဲ႕ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး
မင္းရဲ႕အတြင္းသားကို လူၿပိန္းေတြျမည္းရင္ ခါးလိမ့္မယ္…
မင္းအေၾကာင္းကို သူတို႔ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ
ဂ်ိမ္းစ္ဂ်ိဳက္စ္ရဲ႔ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ကို ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ေျပာသလို
အစီအစဥ္က်မယ္မဟုတ္ဘူး၊
ဟုတ္တယ္၊
မင္းဟာ ခ်က္ေကာ့ဗ္ရဲ႕ ေသနတ္တစ္လက္မဟုတ္ခဲ့ဘူး
မင္းမွာ မာတိကာမရွိတာ သူတို႔နားလည္ႏိုင္မယ္မဟုတ္ဘူး…
တကယ္ေတာ့
မင္းဟာ ဗဂ်ီေအာင္စိုးရဲ႕
စာမဲ့ကဗ်ာဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးပါကြာ…
တခါတေလ က်ားသစ္တစ္ေကာင္လိုရဲရင့္လို႔ မင္းဟာ
တခါတရံက် မလိုအပ္ပဲေၾကာက္ရြံ႔တတ္တဲ့ ယုန္ငယ္ေလးျဖစ္ေနျပန္ေရာ…
ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတယ္၊
မင္းဟာ ဒီနားေလးမွာပဲရွိေနသလို
မင္းဟာ ဟိုးအေဝးႀကီးမွာဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ ။
၁၇ရက္၊ ၾသဂုတ္လ၊ ၂၀၁၀ခုႏွစ္
ဟုတ္တယ္၊
တကယ္ေတာ့ ငါဟာ ဘာမွမဟုတ္ခဲ့ဘူး
ငါဆိုတာ…
ေလအေဝွ႔မွာ
အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းျပတတ္တဲ့ တိမ္လို
နင့္လက္ေဖ်ာက္အတီး ေစာင့္ေနခဲ့ရံုေလးပါပဲ…
အခ်စ္ဆိုတာ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းတဲ့
အဲဒီ့ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းေလးကို
ငါ ထမ္းထားရတာ ဘယ္ေလာက္ေလးတယ္မွတ္လဲ
ငါ့ရဲ႕ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းမေလးေရ...
နင္က ငါ့ကို စြန္လိုျမွားတာသိတယ္
ငါက နင့္ႀကိဳးအတင္းအေလွ်ာ့မွာ
အလိုက္သင့္ ကျပဦးမယ္၊
ငါဆိုတာ...
အႏုျမဴဗံုးကို ကန္႔ကြက္ခဲ့တဲ့သူထဲလဲမပါဘူး
ကမၻာႀကီး စိမ္းလန္းေရး
ႀကိဳးစားတဲ့ အထဲလဲမပါခဲ့ဘူး
တိုင္းျပည္ေကာင္းစားဖို႔
တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့တဲ့ အထဲလဲမပါဘူး၊
ဟုတ္တယ္၊
တကယ္ေတာ့ ငါဟာ ဘာမွမဟုတ္ခဲ့ဘူး
ငါဆိုတာ...
ေလအေဝွ႔မွာ
အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းျပတတ္တဲ့တိမ္လို
နင့္လက္ေဖ်ာက္အတီး ေစာင့္ေနခဲ့ရံုေလးပါပဲ...
ဒါေပမဲ့
အဲဒီ့ေန႔က ငါ့တစ္ကိုယ္စာေလး
မိုးကြက္ရြာသြားတယ္၊
အခုေတာ့...
နင့္လက္အေတာက္မွာ
ျပတ္သြားတဲ့ စြန္ေလးသက္သက္ပဲ...ဒီ့ထက္မပိုေတာ့ဘူး။ ။
ရင္မင္းသစ္
ၾသဂုတ္လ၊၁၁ရက္၊ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္
အဲဒါ ဘယ္သူ အဆိပ္ခတ္တာလဲ…
အဲဒါ ဘယ္သူ အဆိပ္ခတ္တာလဲ…
ေဟ့! နာဂစ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကို ငါ နားလည္ေပးလို႔ရတယ္ကြ၊
တစ္ႏွစ္လံုးမွ တစ္ခါထဲရယ္ပါ
ေျမြေတြ အေရခြံလဲသလို မြန္းၾကပ္မွဳေတြခြါခ်ေနတာ…
ေတာက္! ရိုင္းလိုက္တာကြာ…
လူတစ္ခ်ိဳ႕က
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေသြးေတြနဲ႔ပက္ၾက
လူတစ္ခ်ိဳ႕က
ေသြးကန္ထဲမွာ ေဘာေလာကူးခတ္လို႔…
အဲဒါ ဘယ္သူ အဆိပ္ခတ္တာလဲ…
အဲဒါ ဘယ္သူ အဆိပ္ခတ္တာလဲ…
ေဟ့! နာဂစ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကို ငါ နားလည္ေပးလို႔ရတယ္ကြ၊
တစ္ႏွစ္လံုးမွ တစ္ခါထဲရယ္ပါ
ေျမြေတြ အေရခြံလဲသလို မြန္းၾကပ္မွဳေတြခြါခ်ေနတာ…
ဒီအနီေရာင္ပိေတာက္ပန္းေတြ ဘယ္သူစိုက္တာလဲ…
ေဟ့ ငါ့ႏိုင္ငံေျမၾသဇာ အဲသေလာက္မညံ့ဘူးကြ… နားလည္လား
ဒါ ဘယ္သမိုင္းမွာမွ မရွိခဲ့ဘူး…
ဒါ နီရိုးဘုရင္မီးရွိဳ႕တာထက္ဆိုးတယ္…
အဲဒီ့ေန႔က မင္းအရက္ေသာက္သလို ငါလဲ အရက္ေသာက္ေနခဲ့တယ္…
အဲဒီ့ေန႔က မင္းဟီးဟီးဟားဟားလုပ္သလို ငါလဲ ဟီးဟီးဟားဟား
လုပ္ေနခဲ့တယ္…
ဒါေပမဲ့ အခု ငါတို႔အဲလိုမဟုတ္ဘူး…
မိခင္ရင္ေငြ႔ ေဝးသူမ်ား…
ေက်းဇူးျပဳ၍ ငါးမိန္စ္ၿငိမ္သက္ပါ။ ။
ရင္မင္းသစ္
၁၆ ရက္ ဧၿပီလ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္
၁၅ ရက္ ဧၿပီလ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ သႀကၤန္အၾကတ္ေန႔ သို႔
ကိုယ္ဟာ နီရိုးဘုရင္လို
အခ်စ္အတြက္ ရူးရူးမိုက္မိုက္မလုပ္တတ္ဘူး
တစ္ခုခုလိုေနလိမ့္မယ္ဗ်ာ… မေရးတာၾကာေတာ့ ဘာမွန္းကို မသိဘူး… စိတ္ညစ္တယ္…
ညဖက္ အိပ္မေပ်ာ္လို႔
ထၾကည့္ခ်င္တာေတာင္
ကၽြဲႏွစ္ေကာင္ခတ္သလို မာနေတြေၾကာင့္
အမွတ္တရေတြ မရွိေတာ့ၿပီ…
ကိုယ္ဟာ နီရိုးဘုရင္လို
အခ်စ္အတြက္ ရူးရူးမိုက္မိုက္မလုပ္တတ္ဘူး
တခုတ္တရေတြကို
ရင္ဘတ္ထဲက ဖြင့္ဖြင့္ဖတ္ရလြန္းလို႔
ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးေတာင္ ရစရာမရွိေတာ့ဘူးကြယ္…
ခက္တယ္
အလြမ္းေတြကို ကဗ်ာေျပာင္းေတာ့
ကဗ်ာဆိုတာႀကီးက မရိုးရွင္းဘူး
စကားလံုးေတြ ခ်ေရးရံုနဲ႔ ကဗ်ာမျဖစ္ေတာ့
ကိုယ္လည္း ဒါကို မဆက္တတ္ဘူး
ခက္ခက္ခဲခဲႀကိဳးစားၾကည့္ေတာ့
သတိရတယ္ေပါ့။ ။
ဒီဇင္ဘာလ၊ ၄ရက္၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္
ဘဝဆိုတာ…ကိုယ္သာတဲ့အခ်ိန္ဒံုးပ်ံတစ္စင္းလို ေကာင္းကင္ကို ထိုးခြဲတက္ေတာ့မလိုနဲ႔ကိုယ္လဲက်တဲ့အခ်ိန္...သူတကာဖိနပ္ေအာက္မွာဒါေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့ရၿပီ အေမ…
အေမထမင္းငတ္မွာထက္ကိုေတာ့ ပိုၿပီး ရင္မခုန္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး၊
အသက္ရွဴၿပီး ျပန္ထုတ္လိုက္သလို
ကဗ်ာဆရာဘဝဟာ…
ကၽြန္ေတာ့္ခႏာကိုယ္က ထြက္ခြာသြားခဲ့ပါၿပီ။
လေရာင္နဲ႔ထုဆစ္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြကိုစြန္႔ၿပီး
ကၽြန္ေတာ္ဟာ အမဲလိုက္ဖို႔ ျပင္ရတယ္၊
ဦးေႏွာက္ကို ရင္းခဲ့ရတယ္၊
မ်က္ရည္ကို ရင္းခဲ့ရတယ္၊
ေခၽြးနဲ႔ေသြးကို ရင္းခဲ့ရတယ္…
ဘဝဆိုတာ…
ကိုယ္သာတဲ့အခ်ိန္
ဒံုးပ်ံတစ္စင္းလို ေကာင္းကင္ကို ထိုးခြဲတက္ေတာ့မလိုနဲ႔
ကိုယ္လဲက်တဲ့အခ်ိန္...
သူတကာဖိနပ္ေအာက္မွာ
ဒါေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့ရၿပီ အေမ…
ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ခဲ့တယ္
လူေျမေခြးေတြ၊ လူသမင္ေလးေတြ
ဒီလိုပါပဲ အေမရယ္၊
ေျမာက္ကိုရီးယားနဲ႔ အေမရိကားလို
ဘယ္သူေဆာ္မလဲ ေစာင့္ေနရတာပါပဲ…
ကၽြန္ေတာ္ အခုအရက္ေသာက္တတ္ေနၿပီ အေမ၊
ညဖက္အိပ္မေပ်ာ္ရင္
ေဆးလိပ္ကေလးလည္း ဖြာတတ္ေနၿပီ
ကၽြန္ေတာ္ေျပာရင္
အေမက ဆင္ေျခေပးတယ္ထင္ဦးမယ္
မက်က္ႏိုင္တဲ့ ဒဏ္ရာေတြကို ေဆးထည့္ရင္း
ေနာက္တစ္ေန႔အတြက္ အားေမြးေနရတာပါ အေမရယ္…
အေမနဲ႔ခြဲၿပီး ခရီးရွည္ေတြထြက္ခဲ့တယ္
ျပန္လာေတာ့လည္း
အေမ့အတြက္ပါလာတဲ့ လက္ေဆာင္ဆိုလို႔
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအက်ိဳးအပဲ့ေတြေအာက္က
အနာေဖးအထပ္ထပ္ပဲရွိရဲ႕၊
မငိုပါနဲ႔ အေမရယ္…
သံမဏိစက္ရံုက မီးရဲရဲေတြထက္ပူပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ရြက္လႊင့္ဦးမယ္
အေမ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ရြက္လႊင့္ဦးမယ္… အေမ
ေကာင္းကင္နဲ႔ ေျမႀကီးၾကား
ထမင္တစ္လုပ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ရြက္လႊင့္ဦးမယ္။
ဇြန္လ၊ ၁၁ ရက္၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္။
ေမ်ာလိုက္ရတာ…
ဒီျမစ္က်ဥ္းေလးမွာကိုပဲ
ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္၊
အဆီအႏွစ္ေတြ…
ညွစ္ခ်စုပ္ယူသြားေပမဲ့
သံေယာဇဥ္ေလးက တန္းလန္း၊ တန္းလန္း၊
ခရမ္းေရာင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးကပဲ
စြန္႔ခြာသြားမဲ့…
ေျခေထာက္ေတြကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားရဲ႕၊
အေႏွာင္အဖြဲ႕မ်ား…
ေဟာဒီ့ရပ္ကြက္ကို
ေလျဖတ္တိုက္မွာေတာင္ ေၾကာက္ေနရ၊
အတိုက္အခံမ်ားတာကိုက
စားရမွာ သဲတ႐ွပ္႐ွပ္
လႊင့္ပစ္ရမွာလည္း အဆီတ၀င္း၀င္း။ ။
ရင္မင္းသစ္
၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ မတ္လ၊ ၂၉ ရက္
"ေနဝင္တဲ့ေနာက္ကို
တေကာက္ေကာက္ လိုက္ၾကည့္ေနသေရြ႕ေတာ့
ေနထြက္တာကို ျမင္ရမွာမဟုတ္ဘူး" တဲ့၊
ညီမေလးေရ…
ဒီအခ်ိန္ဆို
ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြစံုေနၿပီ၊
အရာရာတိုင္းမွာ သူျဖစ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္
သစ္ရြက္ေၾကြရံုမကလို႔
ခလုတ္တိုက္ရင္ေတာင္
သူျဖစ္ေနတာ မဆန္းေတာ့ဘူး၊
ကိုယ္… စကားတစ္ခြန္ၾကားဖူးတယ္၊
"ေနဝင္တဲ့ေနာက္ကို
တေကာက္ေကာက္ လိုက္ၾကည့္ေနသေရြ႕ေတာ့
ေနထြက္တာကို ျမင္ရမွာမဟုတ္ဘူး" တဲ့၊
ညီမေလးေနာက္ကိုဘဲ
တေကာက္ေကာက္ လိုက္ျဖစ္ေနသလားကြယ္။
ထားလိုက္ပါေတာ့…
အားလံုးဟာ ေရေမ်ာကမ္းတင္
ဒါေပမဲ့…
ညီမေလးကို
ရင္ဘတ္ႀကီးတစ္ခုလံုး ပူေနေအာင္လြမ္းတာ ခက္တယ္… ။
ရင္မင္းသစ္
၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ။
ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲကြယ္...
ကမၻာႀကီးကို အဆိပ္ခတ္ေနလိုက္ၾကတာမ်ား
သူတို႔နဲ႔ဘဲ မဆိုင္ေတာ့သလို၊
ရင္ဘတ္ကို လာမွန္တာေတြအတြက္
ဖတ္ျပႏိုင္စရာ *စကင္န္နာ မရွိ!!!
ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲကြယ္...
ကမၻာႀကီးကို အဆိပ္ခတ္ေနလိုက္ၾကတာမ်ား
သူတို႔နဲ႔ဘဲ မဆိုင္ေတာ့သလို၊
ၾကည့္စမ္းပါဦး!
ေသြးအလိမ္းလိမ္း၊ ျပည္တစိုစို
အနာေဖးအထပ္ထပ္နဲ႔ ပြက္ပြက္အန္ေနပံုမ်ား၊
ဒီေခတ္မွာ ခ်ိဳးငွက္ေတြရွားသြားၿပီ၊
ထပ္ေျပာမယ္၊
ဒီေခတ္မွာ အျဖဴေရာင္ခ်ိဳးငွက္ေတြရွားသြားၿပီ...
အားလံုးဟာ...
နတ္ဆိုးေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာအၿပိဳၿပိဳအလဲလဲ
ကမၻာႀကီးမေျပာနဲ႔!
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုထူမတ္စရာ ေျခေထာက္မ်ားပင္မရွိခဲ့...။ ။
၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ၊ ၂၈ ရက္
ဘဝတြင္ အေပါ့ပါးဆံုးျဖတ္သန္းႏိုင္ဖို႔ရာ
မည္သည့္အရာမ်ား အခ်ိဳးက်ေပါင္းစပ္ပါဝင္ရမည္နည္း???
ထိုေမးခြန္းမ်ိဳးသည္
အဆိပ္တက္ဦးေႏွာက္ပိုင္ရွင္မ်ားအတြက္သာ
လြယ္လင့္တကူ ေျဖဆိုႏိုင္လိမ့္မည္။
သင္ဖတ္ေနေသာအရာသည္
အေတြးအေခၚစာတမ္းတစ္ေစာင္ မဟုတ္ေပ...
ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္
တာေဝးအေျပးသမားမ်ား မဟုတ္ေပ!!!
တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ပန္းတိုင္တူႏိုင္ေသာ္လည္း
ေလွ်ာက္လမ္းမ်ား တူစရာမလို၊
အေၾကာင္းတရားမွာ “လူ” ဟူေသာ ေဝါဟာရသည္
စက္ရံု၏ထုတ္ကုန္မ်ားအား ရည္ၫႊန္းထားျခင္းမဟုတ္။
ယခုကဲ့သို႔
ေကာက္ခ်က္ခ်မည္ ဆိုပါစို႔!!!
“လူ” တစ္ေယာက္အား အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုလွ်င္
ႏွလံုးရည္ျပည့္ဝေသာ တိရစာၦန္ျဖစ္သင့္သည္။
ရင္မင္းသစ္
၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ၊ ၂၇ ရက္
***Andy Warhol***
ေကာင္းကင္ခုႏွစ္ထပ္က အလြမ္းေတြ
မင္းရင္ကို စိုစြတ္ပါေစ…
ဘဝမွာ ခရီးေပါင္းမ်ားစြာႏွင္တဲ့အခါ
လိုရမယ္ရ ငါ့ႏွလံုးသားေလး ေဆာင္သြားပါေလ၊
ဘယ္ေနရာမွ သံုးမရေတာင္
ေျမာင္းဆိုးေတြ ျဖတ္ဖို႔လိုတဲ့အခါ
သူ႔ကို နင္းၿပီးသြားႏိုင္ပါေစ…
ညီေလးရယ္…
အိပ္မက္ေတြ အမ်ားႀကီး မက္မေနပါနဲ႔၊
စိတ္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ မကပ္တဲ့အခါ
ငါ့ကို သတိရေနပါေစ…
ရင္မင္းသစ္
ဇြန္လ၊ ၈ ရက္၊ ၂၀၀ရ ခုႏွစ္
Cracked Mirror
Nay Myo Say
ဘဝတြင္ အိပ္မက္ေပါင္းမ်ားစြာ မက္ခဲ့ဖူးသည္။ သင္ ဘာကို ယံုၾကည္ပါသလဲ??? သင္ ယံုၾကည္သည့္အရာမ်ား သင့္ဘဝတြင္ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ ဖူးသလား??? ကၽြႏု္ပ္ ေမးခဲ့တာ မ်ားသြားၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ဘုရားသခင္ ဆိုသူမွာ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ လူတစ္ေယာက္သာ…
ငါ ဘာေတြ ေျပာေနမိပါလိမ့္။
ႏွစ္ေပါင္မ်ားစြာ ေက်ာ္လြန္ၿပီးသည့္အခါ သံေယာဇဥ္မ်ားသည္ ေညာင္ျမစ္မ်ားကဲ့သို႔ တုတ္ခိုင္ခဲ့ေလၿပီ။ အလြမ္းမ်ားသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဖြဲမီးကဲ့သို႔ တဖြားဖြား(တစ္ဖြားဖြား ေရးမွမွန္မည္။) ေလာင္ကၽြမ္း၏။ ငါ ဘာေတြ ေျပာေနမိျပန္ၿပီလဲ??? တကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝ ေျပာင္းလဲျခင္း တြင္ အခ်ိန္မ်ားစြာ မလိုပါ။ ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္ဖို႔သာ လိုပါသည္။
သတိ။ ။ သင္ ယခုဖတ္ေနသည့္စာသည္ တက္က်မ္း မဟုတ္။
ေရခံေျမခံေကာင္းေသာ အလြမ္းမ်ားသည္ ၿမိဳ႕ငယ္ေလးရဲ႕
အေမ့အိမ္အိုေရွ့တြင္ တစ္ရစ္ဝဲဝဲ။ ဘဝတြင္ အရာေပါင္းမ်ားစြာသည္ ျဖစ္ခ်င္ သည္မ်ားကို ေက်ာ္လြန္၍ ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ။ ကဗ်ာဆရာ၊ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္၊ အဆိုေတာ္၊ ရုပ္ရွင္မင္းသား၊ စာအုပ္တိုက္ပိုင္ရွင္၊ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္၊ မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ၊ အရာရာသည္ အကယ္ဒမီႏွင့္လြဲေသာ မင္းသမီးတစ္ေယာက္၏ ေၾကကြဲျခင္းကို ေက်ာ္လြန္ခဲ့ေလၿပီ။ ကဲ! ထားပါေတာ့… အိပ္မက္ေတြလြယ္၍ ေမြးခဲ့ေသာ ဘဝသည္လည္း ေရစုန္မွာေမ်ာေသာ အမႈိက္စကဲ့သို႔ ေဝး၍ေဝး၍ သြားခဲ့ေလၿပီ။
အေမ့အိမ္အိုေလးကို လြမ္းတဲ့စိတ္မ်ားက အေၾကာအခ်င္မ်ား ထိေအာင္ စိမ့္လို႔။ “ေမေမရယ္… ေမေမဆံုးမတဲ့ စကားေတြ တစ္ခါမ်ားျဖင့္ ျပန္ၾကားခ်င္စမ္းရဲ႕…” အလြမ္းရဲ႕ သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္မ်ားသည္ ၿမိဳ႕ငယ္ေလး ရဲ႕ အေမ့အိမ္နားသို႔ တဝဲလည္လည္။ တစ္ခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ ဘဝတြင္ ယံုၾကည္ ခ်က္အတြက္ အသက္စြန္႔ခဲ့ၾက၏။ ငါ့မွာေတာ့ ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ အေမ့ ရင္ခြင္ကို စြန္႔ခဲ့ေပါ့။ သူတို႔အားလံုးသည္ ငါ့ထက္ ကံေကာင္းၾက၏။ သင္၊ ျဖတ္မေမးပါႏွင့္။ အသက္စြန္႔ၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ သင္ ဘာသိႏိုင္ေတာ့ မည္နည္း။ ကၽြႏု္ပ္မွာေတာ့ အလြမ္းေတြကို ပိုးေမြးသလိုေမြး၊ ေပါက္ၿပဲေနတဲ့ ရင္ဘတ္ကို အလြမ္းေတြနဲ႔သိပ္၊ ေဟာဒီ့ ဘယ္ဘက္ရင္အံုတစ္ခုလံုး အလြမ္း ေတြနဲ႔ ယားယံလို႔ေပါ့…
ေမေမရယ္… ေမေမ့သားက ဘဝမွာ လူဆိုးတစ္ေယာက္ ပဲျဖစ္ခဲ့တာပါ။ လူမိုက္တစ္ေယာက္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြႏု္္ပ္ဘက္က ယံုၾကည္ ထားသည္မွာ သမိုင္းတြင္ ေအာက္တန္းက်သည့္ ကိစၥမ်ားကို လူမိုက္မ်ား သာလုပ္သည္ျဖစ္ရာ ကၽြႏု္ပ္မွာ လူဆိုးတစ္ေယာက္ မဟုတ္တန္ရာ ခံယူထား ရာ ကၽြႏု္ပ္ဘက္က ခံယူခ်က္သာျဖစ္၍ သင့္ဘက္က မည္သို႔ခံယူမည္ မသိ ေသာ္လည္း လူတစ္ေယာက္ဘဝတြင္ ကိုယ္ပိုင္ခံယူခ်က္ရွိသည္ျဖစ္ရာ သင္တို႔ဘက္က မွားသည္ဟု ထင္ေသာ္လည္း ကၽြႏု္ပ္မွာ မည္သို႔မွ် မတတ္ ႏိုင္။ ကၽြႏု္ပ္ ေျပာတာ မ်ားသြားၿပီ။ ထားပါေတာ့။ ငါးဟင္း စားရသည့္အခါတိုင္း ေမေမ့ကို လြမ္းသည္။ အမွားလုပ္မိသည့္အခါတိုင္း ေမေမ့ကိုလြမ္းသည္။ ေသခ်ာသည္တစ္ခုမွာ၊ သင္တို႔အားလံုး၊ ကၽြႏု္ပ္ကို၊ ေတာ္လွန္ေရးသမား ဟုျမင္ပါ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကၽြႏု္ပ္သည္ ဘဝတြင္ ေတာ္လွန္ေနရ သည္က မ်ားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ေမေမ့ရဲ႕ ဆံုးမစကားေတြ တစ္ခါ ေလာက္ျဖင့္ ျပန္ၾကားခ်င္စမ္းရဲ႕။
ေမေမသည္ အရက္ေသာက္လွ်င္ မႀကိဳက္၊ ေဆးလိပ္ေသာက္ လွ်င္ မႀကိဳက္၊ ေကာင္မေလးေတြဆီက ဖုန္းလာလွ်င္ မႀကိဳက္၊ ဝတၳဳစာအုပ္ ဖတ္လွ်င္ မႀကိဳက္။ အခုအခ်ိန္ ေမေမႏွင့္ ျပန္ေတြ႔ရမည္ဆိုပါက ထိုအားလံုး ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ လဲႏိုင္သည္။ အခုေတာ့ အရာရာဟာ မႈန္ဝါးလို႔…
တကယ္ေတာ့…
ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ေကာင္းကင္ေပ်ာက္ေနတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္ပါ၊
အလြမ္းေတြ အေတာင္ေညာင္းေတာ့
ဘယ္ကမ္းမွာ နားရမလဲ???
မရမ္းကုန္းတြင္ အရူးတစ္ေယာက္ရွိသည္။ လမ္းတကာ။ လွည့္ ၍၊ ေတာင္းစားေန၏၊ သူ႔ကိုေတြ႔လွ်င္၊ သင္တို႔၊ မုန္႔ဖိုး၊ မေပးပါႏွင့္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူ ဘယ္ေတာ့မွ ယူမည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ သည္။ လူေတြ႔တိုင္း သူေတာင္းေသာ စကားတစ္ခြန္းရွိသည္။
“ေမေမေကာ… ကၽြန္ေတာ့္ေမေမကို ရွာေပးၾကပါခင္ဗ်ာ…”။
ရင္မင္းသစ္
ဇြန္လ၊ ၈ ရက္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္
လတစ္စင္းကို ရူးသြပ္သလို
ကိုယ့္မွာတစ္ပြင့္ထဲကို တစိမ့္စိမ့္၊
ဒါဟာ စမ္းသပ္ခန္းမဟုတ္ဘူး
တစ္ေန႔တစ္ေန႔
ေဒါင္းေတာက္ေအာင္ လြမ္းေနတာ…
“အခ်စ္”
တစ္ဖက္သက္၊ ႏွစ္ဖက္သက္ရႈပ္ခတ္လို႔
အဲဒီ့ႂကြက္သိုက္ထဲ တစ္လိမ့္လိမ့္ျပဳတ္က်
ဒါကို
ဒီေကာင္က ရင္ဘတ္ႀကီးထိုးထိုးျပေသး၊
သူကလည္း သူ႔အဘိဓမၼာနဲ႔သူ
“အခ်စ္ဆိုတာ…
နင္ဆိုတဲ့ေကာင္မေလးကို ပိုင္ဆိုင္ရျခင္း” တဲ့။
ရင္မင္းသစ္
၂၀၀၅ ခုႏွစ္
ဒီကဗ်ာက အေမမ်ားေန႕အတြက္ေပါ့၊ အေမမ်ားေန႔ကို ေနာက္ဆံုးမွ က်င္းပျဖစ္တယ္… အေမရယ္… သား အခုခ်ိန္ထိ မိုက္ေကာင္းတုန္း…
ေႁမြတစ္ေကာင္ရဲ႕ ဝန္ခံခ်က္
ကိုယ့္တြင္း ကိုယ္တူးမိ
စနစ္တက်၊ လွပသပ္ရပ၊္
ျပံဳးျပ၊ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္
လက္ထဲ ဗံုးထည့္သြားတဲ့ေလာကရယ္
ဒီေကာင္၊
ေတာထဲမွာ မ်က္စိလည္ေနေပါ့၊
ကိုယ့္မွာ ေထာင္ထြက္တစ္ေယာက္လို
ဘယ္အရပ္မွ အပင္ေပါက္လို႔မရ
ငါေနတဲ့ကမၻာက က်ဥ္းက်ဥ္းလာ၊
ငါေနတဲ့ၿမိဳ႕က က်ဥ္းက်ဥ္းလာ၊
ငါေနတဲ့အခန္းက က်ဥ္းက်ဥ္းလာ၊
တစ္ကိုယ္စာတြင္းကေလးထဲ အသက္ရွဴၾကပ္လွခ်ည့္။
ကဲ! ထားပါ၊ လူေတြကို ေလွ်ာ္လိုက္စို႔ရဲ႕၊
ဒါေပမဲ့ အေမရယ္…
အေမ့မ်က္ဝန္းထဲမွာ
သားက ဘာလို႔ေႁမြတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနရတာလဲ
တကယ္တမ္း၊ သားေႁမြဆိုးတစ္ေကာင္ဆိုရင္
ကိုယ့္အစြယ္ကိုယ္ရိုက္ခ်ိဳး၊ ယုန္တစ္ေကာင္လိုျဖဴစင္ျပမွာေပါ့
အခုေတာ့…။ ။
ရင္မင္းသစ္
၂၀၀၅ ခုႏွစ္
သံေယာဇာဥ္ဆိုတာ… ေနာက္ေက်ာကျဖတ္လို႔ရသလား?
ငါ့ဆီမွာ ဘရူးတပ္စ္ေတြအမ်ားႀကီးကြဲ႔!
ဝါသနာပါရင္ အလကဇႏၵါးထက္ေတာင္ ဂုဏ္ယူႏိုင္ရဲ႕၊
ငါ့ကိုယ္ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ေတြ အၿမဲစီးတယ္၊
ငါဆိုတာ…
ကိုယ့္အဆိပ္ကိုယ္ျပန္မိတဲ့ ေႁမြတစ္ေကာင္ေပါ့၊
တစ္ဘဝလံုး ကိုယ့္လွ်ာကိုယ္ျပန္ခဲထားတာ
၂၄ ႏွစ္ထဲ ေျခတစ္လွမ္းဝင္ခဲ့ၿပီ၊
ေလာကဓံဆိုတဲ့လမ္းဟာ…
ဖုန္တေထာင္းေထာင္း၊ က်င္းခ်ိဳင့္ခပ္မ်ားမ်ားရယ္
ဒါေတာင္၊ ငါ့ဖိနပ္ေတြကို ဘရူးတပ္စ္ေတြက ခိုးဝွက္ၾကေသးရဲ႕၊
ပိတ္ကားအခ်မွာ ငါဒီလိုဆုေတာင္းတယ္
ေနာက္တစ္ဇာတ္မွာ ဘရူးတပ္စ္ ငါမျဖစ္လိုဘူးရယ္လို႔။
ရင္မင္းသစ္
၂၀၀၅ ခုႏွစ္
အလြမ္းေတြ အေတာင္ေညာင္းေတာ့ ဘယ္ကမ္းမွာ နားရမလဲ..? တစ္နယ္တစ္ေက်းမွာ ပြင့္တဲ့ပန္းက ကိုယ့္အတြက္ ေမႊးလြန္းတယ္… ေကာင္မေလးရယ္၊ မိုင္ေထာင္ခ်ီတဲ့ခရီးကို အိပ္မက္ထဲမွာ ကူးရတာနဲ႔တင္ ကိုယ့္မွာ လက္ပန္းက်ေနပါၿပီ။ ျပန္လွည့္ၾကည့္စရာ တို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ ဘဝတစ္ခုမရွိခဲ့! *"အားလံုးကို စြန္႔လႊတ္ရရင္ေတာင္ သတိရျခင္းကို ငါပိုင္တယ္" တဲ့၊ အခုေတာ့… ကိုယ့္လက္ယက္တြင္းေလးကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဖ်က္ဆီးမိခဲ့ေပါ့။ ကိုယ္ဟာ… ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းနဲ႔ ရိုင္းခဲ့သူပါ၊ ေကာင္မေလးရဲ႕ ရင္ဘတ္ကို အဆိပ္ခတ္ ေႏွာင္းမွ ကိုယ့္ရင္ဘတ္ျဖစ္ေနခဲ့သတဲ့…။ ။ ရင္မင္းသစ္ ၂၉ ၊ ၄ ၊ ၂၀၀၇ *တာရာမင္းေဝ
*“အားလံုးကို စြန္႔လႊတ္ရရင္ေတာင္
သတိရျခင္းကို ငါပိုင္တယ္”
ဘယ္သူ လက္ေဆာ့ခဲ့သလဲ..?
ငါ့ရင္ဘတ္ကို ကုတ္ျခစ္လို႔၊
မိုးမလြန္ခင္ ထြန္ၾကဴးမလို႔ပါ၊
သိမ္ငယ္တတ္တဲ့ ေႁမြတစ္ေကာင္က
ငါ့ထြန္ကို မ်ိဳခ်သြားခဲ့၊
ကိုယ့္ေဒါသနဲ႔ကိုယ္ အဆိပ္တက္ေတာ့
ဘယ္သူထူမွာလဲ..?
တကယ္ေတာ့…
မင္းဆီလာမဲ့ေျခေထာက္ေတြ ကိုယ္တိုင္ရိုက္ခ်ိဳးခဲ့သူပါ။
ရင္မင္းသစ္
၂၀၀၄
*တာရာမင္းေဝ
ေလာကမွာ ႏြားေတြမ်ားတယ္၊
ေရာမမွာ တေရာထိုးခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးက
သမိုင္းမွာ မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး။
အားလံုးဟာ ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ေရးခဲ့တာပဲ၊
ဒါေပမဲ့
မိုးခါးေရေသာက္ခဲ့တဲ့ ပညာရွိေတြမ်ားတယ္။
အခုေျပာခဲ့တာေတြ မင္းမယံုဘူးလား???
ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး၊
ကိုယ့္အဆိပ္နဲ႔ကိုယ္ မိေနတဲ့လူခ်ည္းပဲ။
သူတို႔ကို အျပစ္မတင္ပါနဲ႔ ေကာင္ေလးရယ္…
မင္းကိုယ္မင္းလည္း ျပန္ၾကည့္ပါဦး၊
မင္းအဆိပ္ေတြနဲ႔မင္း ပုပ္သိုးလို႔။
ရင္မင္းသစ္
၂၈ ၊ ၄ ၊ ၂၀၀၇
တခါတေလက်ေတာ့လည္း
အတိတ္ကိုျပန္ျပန္ေတြးရတာ သိပ္အရသာရွိတာပဲ။
ဒါေၾကာင့္လည္း စျမံဳ႕ျပန္တယ္ဆိုတဲ့စကား ေပၚလာတာျဖစ္မယ္။
ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ…
သစ္ပင္သစ္ရြက္ေတြ စိမ္းစိုေနတာနဲ႕၊ ေျခာက္ေသြ႔ေနတာ
အသင္! ဘယ္ဟာႀကိဳက္သလဲလို႔ ေမးလာရင္
အားလံုးပဲ စိမ္းစိုေနၾကမွာပါ။
ဒါေပမဲ့…
ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့သစ္ပင္ကေတာ့ ေစာေစာစီးစီးပဲေျခာက္ေသြ႔ခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဆိပ္ရွိတဲ့ေလကို ရွဴခဲ့မိတာဘဲ…
အဲဒီ့လိုေျပာမယ္ဆိုရင္
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဆင္ေျခဆင္လက္ေတာ္ေတာ္မ်ားတာဘဲ
မဟုတ္ဘူး!
ကၽြန္ေတာ္ဟာ အယူတိမ္းလို႔ နတ္စိမ္းျဖစ္ခဲ့တာပါ။
တကယ္ေတာ့…
သိသိခ်င္းပဲ ကၽြန္ေတာ္ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။
တကယ္ကိုပါပဲ
ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္တႊင္းမွာရွိတဲ့ Real Time Editing စနစ္က ပ်က္စီးေနခဲ့ၿပီးပါၿပီ။
ရင္မင္း
၂၆ ၊ ၁ ၊ ၂၀၀၇
M Y Artists အထုပၸတၱိ
- M Y Artists
- ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တိုက္ကေလးတစ္ခု ဖန္တီးခ်င္တာၾကာၿပီ။ အဲဒီ့ကိစၥကို တကၠသိုလ္တက္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ တိုင္ပင္တယ္။ သူလဲ လုပ္ခ်င္တယ္… ဒါေပမဲ့ အေျခအေန မေပးဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒီ Blog ေလးကို ပထမအဆင့္အေနနဲ႔ ဖန္တီးခဲ့တာပါ။
