Cracked Mirror
Nay Myo Say
ဘဝတြင္ အိပ္မက္ေပါင္းမ်ားစြာ မက္ခဲ့ဖူးသည္။ သင္ ဘာကို ယံုၾကည္ပါသလဲ??? သင္ ယံုၾကည္သည့္အရာမ်ား သင့္ဘဝတြင္ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ ဖူးသလား??? ကၽြႏု္ပ္ ေမးခဲ့တာ မ်ားသြားၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ဘုရားသခင္ ဆိုသူမွာ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ လူတစ္ေယာက္သာ…
ငါ ဘာေတြ ေျပာေနမိပါလိမ့္။
ႏွစ္ေပါင္မ်ားစြာ ေက်ာ္လြန္ၿပီးသည့္အခါ သံေယာဇဥ္မ်ားသည္ ေညာင္ျမစ္မ်ားကဲ့သို႔ တုတ္ခိုင္ခဲ့ေလၿပီ။ အလြမ္းမ်ားသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဖြဲမီးကဲ့သို႔ တဖြားဖြား(တစ္ဖြားဖြား ေရးမွမွန္မည္။) ေလာင္ကၽြမ္း၏။ ငါ ဘာေတြ ေျပာေနမိျပန္ၿပီလဲ??? တကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝ ေျပာင္းလဲျခင္း တြင္ အခ်ိန္မ်ားစြာ မလိုပါ။ ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္ဖို႔သာ လိုပါသည္။
သတိ။ ။ သင္ ယခုဖတ္ေနသည့္စာသည္ တက္က်မ္း မဟုတ္။
ေရခံေျမခံေကာင္းေသာ အလြမ္းမ်ားသည္ ၿမိဳ႕ငယ္ေလးရဲ႕
အေမ့အိမ္အိုေရွ့တြင္ တစ္ရစ္ဝဲဝဲ။ ဘဝတြင္ အရာေပါင္းမ်ားစြာသည္ ျဖစ္ခ်င္ သည္မ်ားကို ေက်ာ္လြန္၍ ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ။ ကဗ်ာဆရာ၊ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္၊ အဆိုေတာ္၊ ရုပ္ရွင္မင္းသား၊ စာအုပ္တိုက္ပိုင္ရွင္၊ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္၊ မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ၊ အရာရာသည္ အကယ္ဒမီႏွင့္လြဲေသာ မင္းသမီးတစ္ေယာက္၏ ေၾကကြဲျခင္းကို ေက်ာ္လြန္ခဲ့ေလၿပီ။ ကဲ! ထားပါေတာ့… အိပ္မက္ေတြလြယ္၍ ေမြးခဲ့ေသာ ဘဝသည္လည္း ေရစုန္မွာေမ်ာေသာ အမႈိက္စကဲ့သို႔ ေဝး၍ေဝး၍ သြားခဲ့ေလၿပီ။
အေမ့အိမ္အိုေလးကို လြမ္းတဲ့စိတ္မ်ားက အေၾကာအခ်င္မ်ား ထိေအာင္ စိမ့္လို႔။ “ေမေမရယ္… ေမေမဆံုးမတဲ့ စကားေတြ တစ္ခါမ်ားျဖင့္ ျပန္ၾကားခ်င္စမ္းရဲ႕…” အလြမ္းရဲ႕ သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္မ်ားသည္ ၿမိဳ႕ငယ္ေလး ရဲ႕ အေမ့အိမ္နားသို႔ တဝဲလည္လည္။ တစ္ခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ ဘဝတြင္ ယံုၾကည္ ခ်က္အတြက္ အသက္စြန္႔ခဲ့ၾက၏။ ငါ့မွာေတာ့ ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ အေမ့ ရင္ခြင္ကို စြန္႔ခဲ့ေပါ့။ သူတို႔အားလံုးသည္ ငါ့ထက္ ကံေကာင္းၾက၏။ သင္၊ ျဖတ္မေမးပါႏွင့္။ အသက္စြန္႔ၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ သင္ ဘာသိႏိုင္ေတာ့ မည္နည္း။ ကၽြႏု္ပ္မွာေတာ့ အလြမ္းေတြကို ပိုးေမြးသလိုေမြး၊ ေပါက္ၿပဲေနတဲ့ ရင္ဘတ္ကို အလြမ္းေတြနဲ႔သိပ္၊ ေဟာဒီ့ ဘယ္ဘက္ရင္အံုတစ္ခုလံုး အလြမ္း ေတြနဲ႔ ယားယံလို႔ေပါ့…
ေမေမရယ္… ေမေမ့သားက ဘဝမွာ လူဆိုးတစ္ေယာက္ ပဲျဖစ္ခဲ့တာပါ။ လူမိုက္တစ္ေယာက္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြႏု္္ပ္ဘက္က ယံုၾကည္ ထားသည္မွာ သမိုင္းတြင္ ေအာက္တန္းက်သည့္ ကိစၥမ်ားကို လူမိုက္မ်ား သာလုပ္သည္ျဖစ္ရာ ကၽြႏု္ပ္မွာ လူဆိုးတစ္ေယာက္ မဟုတ္တန္ရာ ခံယူထား ရာ ကၽြႏု္ပ္ဘက္က ခံယူခ်က္သာျဖစ္၍ သင့္ဘက္က မည္သို႔ခံယူမည္ မသိ ေသာ္လည္း လူတစ္ေယာက္ဘဝတြင္ ကိုယ္ပိုင္ခံယူခ်က္ရွိသည္ျဖစ္ရာ သင္တို႔ဘက္က မွားသည္ဟု ထင္ေသာ္လည္း ကၽြႏု္ပ္မွာ မည္သို႔မွ် မတတ္ ႏိုင္။ ကၽြႏု္ပ္ ေျပာတာ မ်ားသြားၿပီ။ ထားပါေတာ့။ ငါးဟင္း စားရသည့္အခါတိုင္း ေမေမ့ကို လြမ္းသည္။ အမွားလုပ္မိသည့္အခါတိုင္း ေမေမ့ကိုလြမ္းသည္။ ေသခ်ာသည္တစ္ခုမွာ၊ သင္တို႔အားလံုး၊ ကၽြႏု္ပ္ကို၊ ေတာ္လွန္ေရးသမား ဟုျမင္ပါ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကၽြႏု္ပ္သည္ ဘဝတြင္ ေတာ္လွန္ေနရ သည္က မ်ားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ေမေမ့ရဲ႕ ဆံုးမစကားေတြ တစ္ခါ ေလာက္ျဖင့္ ျပန္ၾကားခ်င္စမ္းရဲ႕။
ေမေမသည္ အရက္ေသာက္လွ်င္ မႀကိဳက္၊ ေဆးလိပ္ေသာက္ လွ်င္ မႀကိဳက္၊ ေကာင္မေလးေတြဆီက ဖုန္းလာလွ်င္ မႀကိဳက္၊ ဝတၳဳစာအုပ္ ဖတ္လွ်င္ မႀကိဳက္။ အခုအခ်ိန္ ေမေမႏွင့္ ျပန္ေတြ႔ရမည္ဆိုပါက ထိုအားလံုး ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ လဲႏိုင္သည္။ အခုေတာ့ အရာရာဟာ မႈန္ဝါးလို႔…
တကယ္ေတာ့…
ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ေကာင္းကင္ေပ်ာက္ေနတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္ပါ၊
အလြမ္းေတြ အေတာင္ေညာင္းေတာ့
ဘယ္ကမ္းမွာ နားရမလဲ???
မရမ္းကုန္းတြင္ အရူးတစ္ေယာက္ရွိသည္။ လမ္းတကာ။ လွည့္ ၍၊ ေတာင္းစားေန၏၊ သူ႔ကိုေတြ႔လွ်င္၊ သင္တို႔၊ မုန္႔ဖိုး၊ မေပးပါႏွင့္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူ ဘယ္ေတာ့မွ ယူမည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ သည္။ လူေတြ႔တိုင္း သူေတာင္းေသာ စကားတစ္ခြန္းရွိသည္။
“ေမေမေကာ… ကၽြန္ေတာ့္ေမေမကို ရွာေပးၾကပါခင္ဗ်ာ…”။
ရင္မင္းသစ္
ဇြန္လ၊ ၈ ရက္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္
Showing posts with label ဝတၳဳတို. Show all posts
ဒီေန႔ ဝတၳဳတိုတစ္ပုဒ္ကို ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ကစေရးရမလဲလို႔ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ခင္ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိေတြးရာေရးခ်ဖို႔ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔စိတ္ဆိုးမယ္ဆိုေပမဲ့ အေသအခ်ာမသိရခင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ဘာဆင္ေျခမွမေပးႏိုင္တဲ့အတြက္ ခင္ဗ်ားတို႔ မယံုၾကည္ရာေရာက္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္ယံုၾကည္႕ရာ ကိုယ္လုပ္ဖို႔ ဝါသနာထံုတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္လႊတ္ႏို္င္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး ခင္ဗ်ားတို႔ ခြင့္မလႊတ္လည္း ေရးခ်င္ရာေရးမဲ့ အေၾကာင္း တင္ႀကိဳေျပာၾကားထားခဲ့ပါသည္။
သတင္းအစံုအလင္မွာ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္ျခင္းသည္ သမိုင္းမျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့၊ ေခြးႏွစ္ ေကာင္ကိုက္ရသည့္အေၾကာင္းသည္ သမိုင္းျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က အခိုင္အမာ ေျပာဆိုခဲ့ေသာ္လည္း ခင္ဗ်ားတို႔ဘက္က မယံုၾကည္လွ်င္ ဘာမွ ေျပာစရာမရွိပါ။ သို႔ေပမဲ့ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္ျခင္းမွာ ဘာမွမျဖစ္ေသာ္လည္း ေခြးကဲ့သို႔ လူႏွစ္ေကာင္ကိုက္ျခင္း မွာ လူအမ်ား ဒုကၡေရာက္ႏိုင္သည္ရွိရာ၊ သင္တို႔မယံုၾကည္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က သက္ေသ ထုတ္မျပႏိုင္ေသာ္လည္း လူအမ်ားေရွ႕မွာ မိေက်ာင္းမင္း ေရခင္းမျပခ်င္ရာ၊ သင္တို႔ဘက္မွ မယံုၾကည္လွ်င္ ေဂ်ာ့ဒဗလ်ဴဘုရွ္ႏွင့္ ဆက္ဒမ္ဟူစိန္ဟူသည့္ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္ျခင္းေၾကာင့္ လူအမ်ားဒုကၡေရာက္ရေၾကာင္းကို သင္တို႔ေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေရာ သိႏွင့္ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က သိႏွင့္သလို၊ သင္တို႔ဘက္ကလည္း လက္ခံၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ေရာ၊ သင္တို႔အားလံုးေရာ သေဘာေပါက္ၿပီးျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
ေလာက၌ လူတို႔သည္ အသိဉာဏ္မဲ့လွ်င္ ေခြးထက္အသိဉာဏ္မဲ့ေၾကာင္း ပညာ မတတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ့္အေမသည္ ေကာင္းေကာင္းသိေသာ္လည္း သင္တို႔သိဖို႔ရာ ကၽြန္ေတာ့္ ဘက္က အာမမခံႏိုင္သလို ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ပင္လွ်င္ သိသည္လား၊ မသိသည္လား မေဝခြဲႏိုင္ေၾကာင္း ဘြဲ႔ေတြရၿပီး ပညာမ်ားစြာတတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္က ေၿပာမည္ဆိုလွ်င္ သင္တို႔ ဘာေျပာမည္လဲ ကၽြန္ေတာ္ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါ။ ဒီေနရာတြင္ သင္တို႔ေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ဆက္ေဆြးေႏြးမည္ဆိုလွ်င္ လက္ရွိပညာေရးအသိေဗဒအေဆာက္ အဦးမွစ၍ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားအထိပါ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးသြားႏိုင္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ေျပာခ်င္ သည္မွာ ပညာေရးအေၾကာင္းမဟုတ္ဘဲ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္ျခင္းအေၾကာင္း ျဖစ္ေနျပန္ရာ ထိုအေၾကာင္းကို ဒီေနရာတြင္ရပ္ထား၍ သင္တို႔ဘက္မွ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးခ်င္ သည္ဆိုလွ်င္ ေနာင္အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဆြးေႏြးႏိုင္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကေျပာလွ်င္ သင္တို႔မည္ သို႔ျဖစ္မည္မသိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ေျပာခဲ့ၿပီးျဖစ္ေလသည္။
အဓိက ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္သည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္၌ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္သြား ျခင္းသည္ မည္သို႔မွ် မျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း၊ ထိုေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္ရသည့္ အေၾကာင္းရင္းအေပၚ တစ္ရပ္ကြက္လံုး အာရံုမရေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သမိုင္းတြင္သြားျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ရာ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္သည္ကို ေရးႀကီးခြင္က်ယ္လုပ္ေျပာသလိုျဖစ္ေနမည္စိုး၍ မေျပာဘဲေန ခ်င္ေပမဲ့ မေျပာလွ်င္မေနႏိုင္၍ ေျပာျခင္ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာလွ်င္ သင္တို႔မည္သို႔ထင္မည္မသိ ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ေျပာခဲ့ၿပီးျဖစ္ေလသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ထိုေခြးႏွစ္ေကာင္ ကိုက္ျခင္းသည္ မည္သို႔စကိုက္သည္ မသိေသာ္လည္း ထိုေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ရပ္ကြက္လူႀကီးမ်ားပါမက်န္ ထိုေခြးႏွစ္ေကာင္၏ ပိုင္ရွင္မ်ားႏွင့္လက္သင့္သည္ ရပ္ကြက္ သားမ်ားမွာလည္း သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ႏွင့္ အံုးအံုးကၽြတ္ကၽြတ္ မတည့္ျဖစ္ကုန္ၾကရာ ကၽြန္ေတာ့္အား ဇာခ်ဲ႕ေျပာသည္ဟုထင္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္က မည္သို႔မွ်ျပန္ေျပာမည္မဟုတ္ေသာ္ လည္း သင္တို႔မယံုၾကည္လွ်င္ သင္တို႔အပိုင္းျဖစ္ရာ ထိုကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္မွ ဘာမွေျပာစရာမရွိေတာ့ဟု ေျပာခ်င္ပါသည္။
သို႔ေသာ္လည္း လူဆိုသည္မွာ ကိုယ္လုပ္ခဲ့သည့္ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ျပန္စဥ္းစားသည့္ ဓေလ့မရွိသေလာက္နည္းပါးခဲ့ေသာ္လည္း၊ အကယ္၍ ျပန္စဥ္းစားခဲ့ေသာ္ ကိုယ့္သမိုင္းကို ရဲရဲေရးဖို႔သတၱိမရွိေၾကာင္း သင္တို႔ေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ေခါင္းၿငိမ့္ဖို႔ရာ ေသြးမရွိေၾကာင္း သင္တို႔ေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေရာ နားလည္ေနလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ သစၥာနီေျပာခဲ့သလို ေနာဧသေဘၤာသည္ မေန႔ညက နစ္ျမဳပ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါသည္။
ရင္မင္းသစ္
၂၄ ၊ ၄ ၊ ၂၀၀၇
ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့အေခါက္က တင္ေပးခဲ့တဲ့ Post ရဲ႕ အဆက္ ပိုးစားသြားတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ (ဒုတိယပိုင္း) ကို တင္ေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘက္က အခက္အခဲေလးေတြေၾကာင့္ ၂ ပိုင္းခြဲၿပီးတင္ေပးရတာ ေတာင္းပန္ပါ တယ္။ ဒီ့ထက္ဒီ့ ပိုေကာင္းေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘက္က ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ ကဲ ဒုတိယပိုင္းေလး ခံစားၾကည့္ၾကပါဦး…
-----------------------------------------*************-----------------------------------
“Blues Rhythem သိပ္ႀကိဳက္တယ္၊ သိပ္ေကာင္းတဲ့နာမည္ပဲ…”
နာမည္ေလးအေပၚ ရူးသြပ္ခံုမင္လြန္း၍ ကဖီးဆိုင္အတြင္းသို႔ ဝင္ထိုင္လိုက္ သည္။ တခါတေလလူေတြက အဲဒီ့လိုပဲ၊ အစားအေသာက္ အရသာမရွိလည္း နာမည္သေဘာက်လို႔၊ အျပင္အဆင္သေဘာက်လို႔ ထိုင္ခ်င္ႀကသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ဝင္ထိုင္လိုက္သည့္စားပြဲႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္စားပြဲတြင္ ေက်ာေပး ၍ ထိုင္ေနေသာေကာင္မေလး၊ ဟုတ္တယ္ ေကာင္မေလး၊ ဆံပင္အရွည္ႀကီးႏွင့္ဆိုေတာ့ ေကာင္မေလးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ကိုယ္လံုး စီးဆင္းေနတဲ့ေသြးေတြ ရွိန္းဖိန္းသြားသည္။ အိတြဲေနတဲ့ ဆံပင္အရွည္ႀကီးေတြကို တခုပ္တရနမ္းပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ ေပ်ာ့ဆင္းအိတြဲ ေနတဲ့ ဆံပင္အရွည္ႀကီးေတြေလ။ တစ္လံုးခ်င္းထြက္ေပၚေနတဲ့ စႏၵယားသံေတြေလ… ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႔ဆံပင္ရွည္ႀကီးထဲမွာ ရစ္ေခြေပ်ာ္ဝင္သြားေစခဲ့တယ္။ သူ၊ ထိုင္ခံုကထအထြက္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးကအျဖတ္၊ သူ႔ဆံပင္ေတြထက္ တလိမ့္ေကာက္ေကြး ခ်ိတ္ပါသြားခဲ့တယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာစူပုတ္ပုတ္ေလးက တစ္ခုခုကို စိတ္ေကာက္ေနမွန္း သိပ္သိ သာတယ္။
“မင္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ ေကာင္မေလးရယ္။ ၿပံဳးေနရင္ ပိုလွမယ္ဆိုတာ မင္းမသိဘူးလား”
သူကၽြန္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ခ်က္ၿပံဳးၿပီး (အား… အရမ္းလွတယ္ဗ်ာ…) “အခုလို ဂရုစိုက္တာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။”
“ကၽြန္မရဲ႕ သိပ္ဆိုးတဲ့ခ်စ္သူက ကၽြန္မကို ထားရစ္ခဲ့တယ္ေလ။”
“အဲဒီ့လိုဆိုရင္ မင္းရဲ႕ေႂကြကြဲမႈေတြကို ဟိုးေရွ႕က အမႈိက္ပံုးထဲ သြားထည့္ လိုက္ေတာ့။ မင္းရဲ႕အၿပံဳးေပၚမွာ ပန္းေရာင္ႏုႏုေလးတင္ေပးဖို႔ ကိုယ့္ကိုခြင့္ျပဳပါ။”
သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို နမ္းလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေတြထက္က စေတာ္ဘယ္ရီအရသာေပၚ တေမ့တေမာ…
ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူလမ္းေလွ်ာက္ၾကရင္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဆိုင္းဘုတ္ေတြ ဖတ္သြားသည္။ တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခြက္ထိုးခြက္လန္ရီ ပါေလရာ။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ရြံရွာတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ၾကည့္ေနသည္။ ရုတ္တ ရက္အရီရပ္လိုက္ၿပီး ငါဘာမွားသြားပါလိမ့္၊ မရီရတဲ့ဟာကို ရီမိတာလား၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြး မဆံုးခင္ -
“ရွင့္ပါးစပ္ထဲက ပိုးစားေနတဲ့ သြားႀကီးကို ဘာလို႔ႏႈတ္မပစ္တာလဲ၊ သိပ္ရြံစရာ ေကာင္းတာပဲ။ ဒီကအျပန္ သြားဝင္ႏႈတ္ရေအာင္။”
“ဟာ… အဲဒါေတာ့မျဖစ္ဘူး၊ ဒီသြားကို ဘယ္ေတာ့မွ မႏႈတ္ဘူး၊ သူနဲ႔ေနလာ တာ အႏွစ္ ၂၀ ရွိေနၿပီပဲ၊ အခုမွ အသံုးမလိုဘူးဆိုၿပီး မပစ္ပယ္ႏိုင္ဘူး။”
“ရွင္ အရူးပဲ၊ အဲဒီ့သြားကို ႏႈတ္ကိုႏႈတ္ရမယ္၊ ကၽြန္မ ဒီသြားကို ဆြဲႏႈတ္ပစ္မယ္။”
“ေဟ့! မင္းရူးေနလား? ဒီသြားကို ငါ မႏႈတ္ႏိုင္ဘူး၊ Bitch!” ကၽြန္ေတာ္ ဆဲေရး ပစ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို တေစၦတစ္ေကာင္လို ျမင္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေအာ္ဂ လီဆန္လာသည္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္သြားကို အတင္းဆြဲႏႈတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔မ်က္ႏွာကို ျဖတ္ရိုက္ပစ္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ထြက္လာခဲ့တယ္။ အခု ေတာ့ အာဖဂန္နစၥတန္ဗံုးဒဏ္ေတြၾကားက လြတ္ေျမာက္လာတဲ့ သူတစ္ဦးလို ကၽြန္ေတာ္ ေပါ့ပါးေနေတာ့တယ္။ ။
အခုတစ္ေခါက္ေတာ့ ဝါသနာရွင္ေတြအေနနဲ႔ ကဗ်ာေတြခ်ည္းဖတ္ရတာ ၿငီးေငြ႔ေလာက္ၿပီဆိုၿပီး အသစ္ျဖစ္သြားေအာင္ ရင္မင္းရဲ႕ ေခတ္ေပၚဝတၳဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ကို Blog မွာ Post လုပ္ေပးပါ့မယ္။ A4 နဲ႔ဆို ၃ မ်က္ႏွာေလာက္ရွိတာျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂ ပိုင္းခြဲ ၿပီး တင္ေပးပါ့မယ္။ ဒီဝတၳဳတိုေလးက ရင္မင္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက ေရးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္က ေရးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေပ်ာက္ေနတာၾကာပါၿပီ။ ျပန္ေတြ႔တဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီေခတ္နဲ႔ ေနာက္္မက်ေသးဘူးဆိုၿပီး Blog မွာတင္ေပးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာပါ။ ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေဝဖန္ Comments ေပးရမွာက ေတာ့ စာဖတ္သူ ကိစၥပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ တင္ေပးလိုက္ပါၿပီ။ ခံစားၾကည့္ၾကပါဦး…
ပိုးစားသြားတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ပတ္သတ္၍
တစ္ညလံုးအိပ္မရသည့္ဒဏ္ေၾကာင့္ မ်က္လံုးတို႔ ႀကိမ္းစပ္၍ ျပာေနသည္။ မေန႔ညက
တစ္ညလံုး သူ အိပ္မရခဲ့။ သြားကိုက္သည့္ ေဝဒနာမွာ ဆိုးေပစြ။ တစ္ညလံုး ကၽြတ္… ကၽြတ္၊ ကၽြတ္…ကၽြတ္နဲ႔ ဟိုလွိမ့္၊ ဒီလွိမ့္၊ ၾကာေတာ့ ေက်ာပူ၊ ထထိုင္၊ ၾကာေတာ့ ပ်င္း၊ ပ်င္းေတာ့ ျပန္အိပ္၊ မိုးသာ လင္းသြားသည္။ တစ္ေရးမွ မအိပ္ရ။ မေန႔ညက လြယ္ လြယ္ေတြး၍ ဆားေရငံု ပလုတ္က်င္းခဲ့ရာ သြားကိုက္သည့္ေဝဒနာမွာ ေကာင္းေကာင္းဒုကၡ ေပးၿပီ။ အခုမွ မနက္အေစာႀကီး၊ ေဆးခန္းမဖြင့္ေလာက္ေသး။ သီခ်င္းနားေထာင္ၿပီး ေမွးေနရေအာင္ကလည္း မီးကပ်က္။ အဆင္မေျပမႈတစ္ခုႏွင့္ ၾကံဳလွ်င္ အဆင္မေျပမႈေတြ
ဆက္တိုက္ေစာင္႔ေနတတ္သည္က ေလာကပါလတရားလား။ ေလာကပါလတရားဆိုမွ ေလာကပါလအဓိပၸါယ္က ဘာမွန္းမသိ။ အာေခါင္ေတြေျခာက္လာသည္ႏွင္႔ မသိတာေတြ ခဏခ်၍ ေရတစ္ခြက္အျပည္႔ ေသာက္ခ်လိုက္သည္။ နည္းနည္းလန္းသလိုရွိလာ။ ဗိုက္နာ လာသည္ႏွင္႔ အိမ္သာထဲဝင္လိုက္သည္။ ေဆးခန္းေရာက္လို႔ ဆရာဝန္က သြားႏႈတ္ရမယ္ ဆိုဒုကၡ။ဒီသြားႀကီးနဲ႔ အတူတူေနလာခဲ႔တာ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ခဲ႔ၿပီ။ အားနာစရာႀကီး။ ၿပီးေတာ႔ ႏႈတ္ပစ္မွာဆိုေတာ႕ အေတာ္နာမွာ။ နာမွာဆိုမွ ၾကက္သီးေမႊးညွင္းမ်ား ထသြား သည္။ လူေတြမွာအေၾကာက္တရားကို ဘယ္သူလက္ေဆာ႔ၿပီး ထည္႔လိုက္သည္ မသိ။ ေနရထိုင္ရ အေတာ္ခတ္္သည္။ ေနရထိုင္ရခက္မွ နာလာျပန္ၿပီ။ “ဒီသြားနဲ႔ေတာ႔ ဒုကၡပဲ…“ ေဆးခန္းျပရင္ ႏႈတ္မွာဆိုေတာ႔ မသြားရင္ေကာင္းမလား? ဟုတ္တယ္မသြားေတာ႔ဘူး။ ဟာ! ပါးေတြပါေရာင္ေနၿပီ။ မွန္ၾကည္႔မိမွပဲ သိေတာ႔တယ္။ သြားကလဲကိုက္လြန္းလို႔ ထံု ေနၿပီ။ ေသမဲ႔အခ်ိန္ကို အတိအက်သိေနတဲ႔ လူုတစ္ေယာက္လို ေၾကာက္ရြံ႔ထိတ္လန္႔စြာ သြားေဆးခန္းကို ဦးတည္လိုက္တယ္။
“အင္း… ခင္ဗ်ားသြားေတြ မရေတာ႔ဘူးဗ်။ ေတာ္ေတာ္ဆိုးေနၿပီ။ ပိုးေတြ စားထားတာလည္း ရစရာမရွိဘူး။ ႏႈတ္မွရမွာ၊ႏႈတ္ပစ္လိုက္တာအေကာင္းဆံုးပဲ။”
“အာ… အဲဒါေတာ႔မျဖစ္ဘူး။ မႏႈတ္လို႔မရဘူးလား။ မႏႈတ္ပဲနဲ႔ ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးပါဗ်ာ…”
“မရဘူးဗ်။ မေကာင္းတာႀကီးကို ေပကပ္ေနလို႔ မရဘူးေလ။ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ နာမွာေပါ့။ ေယာက်္ားပဲဗ်ာ… ေလာကမွာ ေျခမ - မေကာင္း၊ ေျခမ၊ လက္မ - မေကာင္း၊ လက္မ ျဖတ္ပစ္ရမွာပဲ၊ အဲဒါ… သဘာဝပဲေလ…”
“ဘာဗ်”
ဝုန္း၊ ခြပ္
ေထာင္းခနဲ ထြက္လာတဲ့ ေဒါသနဲ႔အတူ သူ႔မ်က္ႏွာ မဲပ်စ္ပ်စ္ႀကီးကို ထိုးပစ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ေဆးခန္းမွ ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္ခဲ့သည္။ ေဆးခန္းအျပင္ ေရာက္သည္အထိ ေဒါသတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚသို႔ ရြစိရြစိနဲ႔ (ပုရြက္ဆိတ္မ်ားလို) တက္ေနတုန္း။ လူေတြက အဲဒါပဲ၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္း သိပ္ဆန္လြန္းတယ္။ တစ္သက္လံုး အတူတူေနလာ၊ တစ္သက္လံုး အက်ိဳးျပဳလာ၊ သူတို႔အတြက္ အသံုးမဝင္ေတာ့မွန္း ရိပ္မိလာရင္ ဖ်က္ဆီးပစ္ဖို႔ (စြန္႔ပစ္ဖို႔) ႀကိဳးစားၾကေတာ့တာပဲ။
“ငါ မင္းတို႔လို မဟုတ္ဘူးေဟ့၊ ငါ မင္းတို႔လို ဘယ္ေတာ့မွ မယုတ္မာဘူး၊ ငါ ဒီသြားကို ဘယ္ေတာ့မွ မႏႈတ္ဘူး၊ ဒါပဲ။”
စိတ္ရွိလက္ရွိ က်ံဳးဝါးေအာ္ဟစ္ပစ္လိုက္သည္။ အခုမွ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္ လံုး ေပါ့ပါးသလိုရွိလာသည္။
လမ္းထိပ္မွာ ဘတ္(စ္)ကားေတြ တန္းစီရပ္ထားတာေတြ႔တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ လည္း တက္လိုက္လာခဲ့သည္။ ကားေပၚကအဆင္း “ရတနာပံုတကၠသိုလ္” ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးကို တန္းေတြ႔႕ရသည္။ ထိုေက်ာင္းႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္အရပ္သို႔ လမ္းဆက္ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။
“Blues Rhythem”
ပါးစပ္မွ တိုးၫွင္းဖြလ်စြာ ရြတ္မိလ်က္ ျဖစ္သြားသည္။
M Y Artists အထုပၸတၱိ
- M Y Artists
- ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တိုက္ကေလးတစ္ခု ဖန္တီးခ်င္တာၾကာၿပီ။ အဲဒီ့ကိစၥကို တကၠသိုလ္တက္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ တိုင္ပင္တယ္။ သူလဲ လုပ္ခ်င္တယ္… ဒါေပမဲ့ အေျခအေန မေပးဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒီ Blog ေလးကို ပထမအဆင့္အေနနဲ႔ ဖန္တီးခဲ့တာပါ။
