tag:blogger.com,1999:blog-45982949619545430032011-07-29T13:29:28.009+06:30ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး… ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္ခုန္တာကို ျပပြဲေလး လုပ္ၾကည့္တာပါ…M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.comBlogger461100tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-32813308293064030412010-10-16T10:56:00.001+06:302010-10-16T10:56:27.614+06:30<p$1><p$1>အိုရီယန္တယ္လ္ေဟာက္စ္၊<br />က်ားဘီယာသံုးပုလင္း၊<br />ဂ်က္ဒန္နီယယ္လ္&nbsp;၁ လံုး၊<br />ၾကက္သားကခ်င္ခ်က္၊<br />အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္၊<br />ဝက္သားတုတ္ထိုး၊<br />ခ်ီးယားစ္၊<br />အရက္ေသာက္ဖို႔ပဲ၊<br />ဘာဆုမွမေတာင္းခဲ့၊&nbsp;<span id="fullpost"> </span><br /><span id="fullpost">အေပၚတက္ ဂ်က္ဒန္နီယ္တစ္လံုး ထပ္ဝယ္၊<br />ငါးေခါင္းဟင္းခ်ိဳ၊<br />ဝက္သားတုတ္ထိုး၊<br />ထမင္းသံုးလံုး၊<br />ေရမေရာဘူးလား၊<br />ဟင့္အင္း ဝီစကီေသာက္ခ်င္တာ၊<br />ေဘးစားပြဲက ဟန္နီကန္ပုလင္းလြတ္ကိုင္ ေျပးသြား၊<br />ဆဲဆိုၾက၊<br />ေတာင္းပန္ၾက၊<br />ၿပီး ဘာမွမျဖစ္ခဲ့သလို ဆက္ေသာက္ၾက၊<br />တစ္ဘဝလံုး အစံုပဲ စီးေတာ့မလို၊<br />အစ္ကို က်ေနာ္တို႔ ဆိုင္ပိတ္ေတာ့မယ္၊<br />အျမည္းဖိုး ရွစ္ဆယ္၊<br />ခြက္ထဲလက္က်န္ တက်ိဳက္ထဲေမာ့ခ်၊<br />ခြက္ထဲက်ထားတဲ့ ပုလင္းထိပ္က ေဘာစိ၊<br />ပ်ိဳ႔တက္လာ၊<br />အန္ခ်လိုက္၊<br />တစ္ဘဝလံုးပဲ သန္႔ရွင္းသြားသလို၊<br />သူငယ္ခ်င္းမ်ား ရီၾက၊<br />ေဆးလိပ္ေသာက္၊<br />ဆဲဗန္းအီလဲဗန္းဝင္ က်ားဘီယာတစ္ကဒ္ထပ္ဆြဲ၊<br />ေနဦး အိုက္စ္ဘလဒ္စ္ ထပ္ဝယ္၊<br />ဆက္ေသာက္ၾက၊<br />ညႀကီးတစ္ခုလံုး ဘီယာဘူးထဲထည့္ၿပီးေသာက္သလို၊<br />ညႀကီးတစ္ခုလံုး စီးကရက္ထဲ ထည့္ရွိဳက္၊<br />ေလးေယာက္လံုး ညႀကီးျဖစ္သြား၊<br />ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ေန႔ေတြ ေရာက္မလာေတာ့သလို။<br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ရင္မင္းသစ္<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ၁၆ရက္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂၀၁၀ခုႏွစ္ </span></p$1></p$1><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-3281330829306403041?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-88998321871880860802010-09-02T17:29:00.002+06:302010-09-03T07:18:28.662+06:30<blockquote>(၈) ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတယ္၊<br />မင္းဟာ ဒီနားေလးမွာပဲရွိေနသလို<br />မင္းဟာ ဟိုးအေဝးႀကီးမွာဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ ။</blockquote><br /><div style="text-align: center;"><b>ကမၻာတစ္ျခမ္းမွာေပါက္ေရာက္တဲ့ ခရမ္းေရာင္ဆပ္ျပာပူေဖာင္း</b><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/TIBE7BFsUiI/AAAAAAAAAG8/sql7KChkV4I/s1600/481.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/TIBE7BFsUiI/AAAAAAAAAG8/sql7KChkV4I/s320/481.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr align="justify"><td class="tr-caption">JLo wetT (2003) • Cutout, ink on poster paper<br />• unframed size ± 39x 27 inches (98 x 68 cm)<br />• Amie Dicke<br />Ref : http://collageclearinghouse.blogspot.com<br />/2008_02_01_archive.html</td></tr></tbody></table><br /><br />(၁) ခရမ္းေရာင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးကပဲ<br />စြန္႔ခြာသြားမဲ့…<br />ေျခေထာက္ေတြကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားရဲ႕၊<br /><br />(၂) သစၥာနီကေျပာတယ္<br />အခ်စ္ဆိုတာ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းတဲ့<br />အဲဒီ့ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းေလးကို<br />ငါ ထမ္းထားရတာ ဘယ္ေလာက္ေလးတယ္မွတ္လဲ<br /><br /><span id="fullpost"> (၃) ျပန္လွည့္ၾကည့္စရာ<br />တို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ ဘဝတစ္ခုမရွိခဲ့!<br />*"အားလံုးကို စြန္႔လႊတ္ရရင္ေတာင္<br />သတိရျခင္းကို ငါပိုင္တယ္" တဲ့၊<br />အခုေတာ့…<br />ကိုယ့္လက္ယက္တြင္းေလးကို<br />ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဖ်က္ဆီးမိခဲ့ေပါ့။<br /><br />(၄) ဒါမွမဟုတ္!<br />ငါမဟုတ္တဲ့ ကမၻာတစ္ျခမ္းမွာေပါက္ေရာက္တ၊ဲ့ သူ႔စိတ္ကူးပန္းပြင့္ေတြလား…<br />ကိုယ့္မွာေတာ့ အိပ္မက္ေတြရႊဲရႊဲစိုလို႔၊<br />သူ႔ရင္ဘတ္ထ၊ဲ လေရာင္နဲ႔ပြင့္တဲ့ပန္းေလးမွ လရိပ္ေပးခ်င္တဲ့ အိပ္မက္အက်ိဳးအပဲ့ေတြေပါ့၊<br /><br />(၅) ကိုယ္ဟာ နီရိုးဘုရင္လို<br />အခ်စ္အတြက္ ရူးရူးမိုက္မိုက္မလုပ္တတ္ဘူး<br />တခုတ္တရေတြကို<br />ရင္ဘတ္ထဲက ဖြင့္ဖြင့္ဖတ္ရလြန္းလို႔<br />ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးေတာင္ ရစရာမရွိေတာ့ဘူးကြယ္…<br /><br />(၇) တကယ္ေတာ့…<br />ခ်စ္သူလမ္းၾကားဆိုတာ<br />တိုလြန္းတယ္၊<br />သူတို႔ ရယ္သံေတြမဆံုးခင္<br />လမ္းၾကားကေလးက ဆံုးသြားတတ္တယ္။<br /><br />(၈) ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတယ္၊<br />မင္းဟာ ဒီနားေလးမွာပဲရွိေနသလို<br />မင္းဟာ ဟိုးအေဝးႀကီးမွာဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ ။<br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span id="fullpost">ရင္မင္းသစ္</span><br /><span id="fullpost">၂ ရက္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္</span></div><span id="fullpost"><br />(၁) အဆိပ္သီး<br />(၂) ေရာဂါ (၁)<br />(၃) ေႁမြတစ္ေကာင္ရဲ႕ အထုပၸတၱိ (၂)<br />(၄) ေတေလအိပ္မက္<br />(၅) အမွတ္တရ ကဗ်ာ (၁)<br />(၇) ခ်စ္သူလမ္းၾကား<br />(၈) အမည္မဲ့ (၂)<br />* တာရာမင္းေဝ<br /><br />(က်ေနာ္ေရးခဲ့ဖူးေသာ ကဗ်ာရွစ္ပုဒ္မွ ထုတ္ႏွဳတ္ဖြဲ႔စည္းသည္။)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-8899832187188086080?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0Singapore1.352083 103.8198361.008858 103.35291699999999 1.6953079999999998 104.286755tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-20032843881842436172010-08-17T10:51:00.001+06:302010-08-17T10:54:32.866+06:30<blockquote>မင္းအေၾကာင္းေတြးမိတဲ့အခ်ိန္မွာ<br />သူတို႔မ်က္လံုးေတြ ဝိုင္းေနလိမ့္မယ္<br />“နားမလည္ဘူး” က <br />သူတို႔ရင္ဘတ္ကေန သူတို႔မ်က္လံုးကို ထိုးတက္လို႔၊</blockquote><br /><div style="text-align: center;"><b>အမည္မဲ့ (၂)</b></div><br />မင္းအေၾကာင္းေတြးမိတဲ့အခ်ိန္မွာ<br />သူတို႔မ်က္လံုးေတြ ဝိုင္းေနလိမ့္မယ္<br />“နားမလည္ဘူး” က <br />သူတို႔ရင္ဘတ္ကေန သူတို႔မ်က္လံုးကို ထိုးတက္လို႔၊<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/TGoM29XTUeI/AAAAAAAAAGw/StdlNQBEROU/s1600/Helene-Lopes-co-Abstract-art.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/TGoM29XTUeI/AAAAAAAAAGw/StdlNQBEROU/s320/Helene-Lopes-co-Abstract-art.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><b>"Woman in a box" / 2007</b></div><div style="text-align: center;"><b>Ref : http://en.artoffer.com/Helene-Lopes-co/Image-Large-View/?imagenr=116789</b></div><br />ဟုတ္တယ္၊<br />မင္းဟာ လမင္းမိုမိုရဲ႕ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး<br />မင္းရဲ႕အတြင္းသားကို လူၿပိန္းေတြျမည္းရင္ ခါးလိမ့္မယ္…<br /><span id="fullpost"> <br /><br />မင္းအေၾကာင္းကို သူတို႔ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ<br />ဂ်ိမ္းစ္ဂ်ိဳက္စ္ရဲ႔ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ကို ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ေျပာသလို<br />အစီအစဥ္က်မယ္မဟုတ္ဘူး၊<br /><br />ဟုတ္တယ္၊<br />မင္းဟာ ခ်က္ေကာ့ဗ္ရဲ႕ ေသနတ္တစ္လက္မဟုတ္ခဲ့ဘူး<br />မင္းမွာ မာတိကာမရွိတာ သူတို႔နားလည္ႏိုင္မယ္မဟုတ္ဘူး…<br /><br />တကယ္ေတာ့<br />မင္းဟာ ဗဂ်ီေအာင္စိုးရဲ႕ <br />စာမဲ့ကဗ်ာဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးပါကြာ…<br /><br />တခါတေလ က်ားသစ္တစ္ေကာင္လိုရဲရင့္လို႔ မင္းဟာ<br />တခါတရံက် မလိုအပ္ပဲေၾကာက္ရြံ႔တတ္တဲ့ ယုန္ငယ္ေလးျဖစ္ေနျပန္ေရာ…<br /><br />ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတယ္၊<br />မင္းဟာ ဒီနားေလးမွာပဲရွိေနသလို<br />မင္းဟာ ဟိုးအေဝးႀကီးမွာဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ ။<br /></span><br /><div style="text-align: center;">ရင္မင္းသစ္<br />၁၇ရက္၊ ၾသဂုတ္လ၊ ၂၀၁၀ခုႏွစ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-2003284388184243617?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-90325065185204858912010-08-11T14:37:00.002+06:302010-08-11T15:44:18.986+06:30<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/TGJZZSuffqI/AAAAAAAAAGs/nbLH3on0few/s1600/Soap-Bubble-1-1024x768.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/TGJZZSuffqI/AAAAAAAAAGs/nbLH3on0few/s320/Soap-Bubble-1-1024x768.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><a href="http://www.wallpaper.net.au/">image source : http://www.wallpaper.net.au/</a></div>ဟုတ္တယ္၊<br />တကယ္ေတာ့ ငါဟာ ဘာမွမဟုတ္ခဲ့ဘူး<br />ငါဆိုတာ…<br />ေလအေဝွ႔မွာ<br />အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းျပတတ္တဲ့ တိမ္လို<br />နင့္လက္ေဖ်ာက္အတီး ေစာင့္ေနခဲ့ရံုေလးပါပဲ…</blockquote><br /><div style="color: #351c75; text-align: center;"><u><b>ေရာဂါ (၁)</b></u></div><div style="color: #351c75;"><br /></div>သစၥာနီကေျပာတယ္<br />အခ်စ္ဆိုတာ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းတဲ့<br />အဲဒီ့ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းေလးကို<br />ငါ ထမ္းထားရတာ ဘယ္ေလာက္ေလးတယ္မွတ္လဲ<br /><br /><span id="fullpost"> ငါ့ရဲ႕ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းမေလးေရ...<br />နင္က ငါ့ကို စြန္လိုျမွားတာသိတယ္<br />ငါက နင့္ႀကိဳးအတင္းအေလွ်ာ့မွာ<br />အလိုက္သင့္ ကျပဦးမယ္၊<br /><br />ငါဆိုတာ...<br />အႏုျမဴဗံုးကို ကန္႔ကြက္ခဲ့တဲ့သူထဲလဲမပါဘူး<br />ကမၻာႀကီး စိမ္းလန္းေရး<br />ႀကိဳးစားတဲ့ အထဲလဲမပါခဲ့ဘူး<br />တိုင္းျပည္ေကာင္းစားဖို႔<br />တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့တဲ့ အထဲလဲမပါဘူး၊<br /><br />ဟုတ္တယ္၊<br />တကယ္ေတာ့ ငါဟာ ဘာမွမဟုတ္ခဲ့ဘူး<br />ငါဆိုတာ...<br />ေလအေဝွ႔မွာ<br />အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းျပတတ္တဲ့တိမ္လို<br />နင့္လက္ေဖ်ာက္အတီး ေစာင့္ေနခဲ့ရံုေလးပါပဲ...<br /><br />ဒါေပမဲ့<br />အဲဒီ့ေန႔က ငါ့တစ္ကိုယ္စာေလး<br />မိုးကြက္ရြာသြားတယ္၊<br />အခုေတာ့...<br />နင့္လက္အေတာက္မွာ<br />ျပတ္သြားတဲ့ စြန္ေလးသက္သက္ပဲ...ဒီ့ထက္မပိုေတာ့ဘူး။ ။<br /><br />ရင္မင္းသစ္<br />ၾသဂုတ္လ၊၁၁ရက္၊ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-9032506518520485891?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-16647489541435671942010-04-16T22:05:00.000+06:302010-04-16T22:05:27.826+06:30<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/S8iDkTBbjiI/AAAAAAAAAGo/jECozKuNrTI/s1600/20081128_lava.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/S8iDkTBbjiI/AAAAAAAAAGo/jECozKuNrTI/s1600/20081128_lava.jpg" /></a></div>အဲဒါ ဘယ္သူ အဆိပ္ခတ္တာလဲ…<br />အဲဒါ ဘယ္သူ အဆိပ္ခတ္တာလဲ…<br />ေဟ့! နာဂစ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကို ငါ နားလည္ေပးလို႔ရတယ္ကြ၊<br />တစ္ႏွစ္လံုးမွ တစ္ခါထဲရယ္ပါ<br />ေျမြေတြ အေရခြံလဲသလို မြန္းၾကပ္မွဳေတြခြါခ်ေနတာ…</blockquote><br /><br /><span id="fullpost"><br />ေတာက္! ရိုင္းလိုက္တာကြာ…<br />လူတစ္ခ်ိဳ႕က<br />တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေသြးေတြနဲ႔ပက္ၾက<br />လူတစ္ခ်ိဳ႕က<br />ေသြးကန္ထဲမွာ ေဘာေလာကူးခတ္လို႔…<br /><br />အဲဒါ ဘယ္သူ အဆိပ္ခတ္တာလဲ…<br />အဲဒါ ဘယ္သူ အဆိပ္ခတ္တာလဲ…<br />ေဟ့! နာဂစ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကို ငါ နားလည္ေပးလို႔ရတယ္ကြ၊<br />တစ္ႏွစ္လံုးမွ တစ္ခါထဲရယ္ပါ<br />ေျမြေတြ အေရခြံလဲသလို မြန္းၾကပ္မွဳေတြခြါခ်ေနတာ…<br /><br />ဒီအနီေရာင္ပိေတာက္ပန္းေတြ ဘယ္သူစိုက္တာလဲ…<br />ေဟ့ ငါ့ႏိုင္ငံေျမၾသဇာ အဲသေလာက္မညံ့ဘူးကြ… နားလည္လား<br />ဒါ ဘယ္သမိုင္းမွာမွ မရွိခဲ့ဘူး…<br />ဒါ နီရိုးဘုရင္မီးရွိဳ႕တာထက္ဆိုးတယ္…<br /><br />အဲဒီ့ေန႔က မင္းအရက္ေသာက္သလို ငါလဲ အရက္ေသာက္ေနခဲ့တယ္…<br />အဲဒီ့ေန႔က မင္းဟီးဟီးဟားဟားလုပ္သလို ငါလဲ ဟီးဟီးဟားဟား<br />လုပ္ေနခဲ့တယ္…<br />ဒါေပမဲ့ အခု ငါတို႔အဲလိုမဟုတ္ဘူး…<br />မိခင္ရင္ေငြ႔ ေဝးသူမ်ား…<br />ေက်းဇူးျပဳ၍ ငါးမိန္စ္ၿငိမ္သက္ပါ။ ။<br /><br />ရင္မင္းသစ္<br />၁၆ ရက္ ဧၿပီလ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္<br /><br />၁၅ ရက္ ဧၿပီလ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ သႀကၤန္အၾကတ္ေန႔ သို႔<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-1664748954143567194?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0Singapore1.352083 103.8198361.008858 103.35291699999999 1.6953079999999998 104.286755tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-52756088642555358772009-12-03T23:50:00.001+06:302009-12-03T23:57:23.645+06:30<blockquote>ကိုယ္ဟာ နီရိုးဘုရင္လို<br />အခ်စ္အတြက္ ရူးရူးမိုက္မိုက္မလုပ္တတ္ဘူး</blockquote><br /><span id="fullpost"><br />တစ္ခုခုလိုေနလိမ့္မယ္ဗ်ာ… မေရးတာၾကာေတာ့ ဘာမွန္းကို မသိဘူး… စိတ္ညစ္တယ္…<br /><br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost"><span style="font-weight: bold;">အမွတ္တရ ကဗ်ာ (၁)</span></span><br /><br /></div><span id="fullpost"><br />ညဖက္ အိပ္မေပ်ာ္လို႔<br />ထၾကည့္ခ်င္တာေတာင္<br />ကၽြဲႏွစ္ေကာင္ခတ္သလို မာနေတြေၾကာင့္<br />အမွတ္တရေတြ မရွိေတာ့ၿပီ…<br /><br />ကိုယ္ဟာ နီရိုးဘုရင္လို<br />အခ်စ္အတြက္ ရူးရူးမိုက္မိုက္မလုပ္တတ္ဘူး<br />တခုတ္တရေတြကို<br />ရင္ဘတ္ထဲက ဖြင့္ဖြင့္ဖတ္ရလြန္းလို႔<br />ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးေတာင္ ရစရာမရွိေတာ့ဘူးကြယ္…<br /><br />ခက္တယ္<br />အလြမ္းေတြကို ကဗ်ာေျပာင္းေတာ့<br />ကဗ်ာဆိုတာႀကီးက မရိုးရွင္းဘူး<br />စကားလံုးေတြ ခ်ေရးရံုနဲ႔ ကဗ်ာမျဖစ္ေတာ့<br />ကိုယ္လည္း ဒါကို မဆက္တတ္ဘူး<br /><br />ခက္ခက္ခဲခဲႀကိဳးစားၾကည့္ေတာ့<br />သတိရတယ္ေပါ့။ ။<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost">ရင္မင္းသစ္</span><br /><span id="fullpost">ဒီဇင္ဘာလ၊ ၄ရက္၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္</span><br /></div><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-5275608864255535877?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-32559158229907129682009-06-20T05:51:00.003+06:302009-06-20T05:58:13.475+06:30<div style="text-align: center;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><blockquote><div style="text-align: left;">ဘဝဆိုတာ…</div><div style="text-align: left;">ကိုယ္သာတဲ့အခ်ိန္</div><div style="text-align: left;">ဒံုးပ်ံတစ္စင္းလို ေကာင္းကင္ကို ထိုးခြဲတက္ေတာ့မလိုနဲ႔</div><div style="text-align: left;">ကိုယ္လဲက်တဲ့အခ်ိန္...</div><div style="text-align: left;">သူတကာဖိနပ္ေအာက္မွာ</div><div style="text-align: left;">ဒါေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့ရၿပီ အေမ…</div></blockquote><div style="text-align: left;">&nbsp; </div><strong>ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအက်ိဳးအပဲ့မ်ား၊ ထမင္းတစ္လုပ္ႏွင့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ</strong><br /><br /></div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">“ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုးကို ေဟာဒီ့ပုခံုးနဲ႔ ထမ္းထားရတယ္”</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ကၽြန္ေတာ္ အဲသလိုဂုဏ္ယူလို႔မရခဲ့ပါဘူး ေမေမ…</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အဲဒါ ကဗ်ာဆရာေတြ ေျပာေလ့ရွိတာပါ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာဆရာဘဝကို</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အျမင့္ဆံုးဆုတံဆိပ္ေတြထက္ ပိုရင္ခုန္ခဲ့တာပါ။<br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://classic-paints.com/catalog/images/MOTHER-5.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="420" src="http://classic-paints.com/catalog/images/MOTHER-5.JPG" tj="true" width="287" /></a></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ဒါေပမဲ့ ေမေမရယ္…</div>ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္က<br />အေမထမင္းငတ္မွာထက္ကိုေတာ့ ပိုၿပီး ရင္မခုန္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး၊<br />အသက္ရွဴၿပီး ျပန္ထုတ္လိုက္သလို<br />ကဗ်ာဆရာဘဝဟာ…<br />ကၽြန္ေတာ့္ခႏာကိုယ္က ထြက္ခြာသြားခဲ့ပါၿပီ။<br /><span id="fullpost"><br /><br />လေရာင္နဲ႔ထုဆစ္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြကိုစြန္႔ၿပီး<br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ အမဲလိုက္ဖို႔ ျပင္ရတယ္၊<br />ဦးေႏွာက္ကို ရင္းခဲ့ရတယ္၊<br />မ်က္ရည္ကို ရင္းခဲ့ရတယ္၊<br />ေခၽြးနဲ႔ေသြးကို ရင္းခဲ့ရတယ္…<br /><br />ဘဝဆိုတာ…<br />ကိုယ္သာတဲ့အခ်ိန္<br />ဒံုးပ်ံတစ္စင္းလို ေကာင္းကင္ကို ထိုးခြဲတက္ေတာ့မလိုနဲ႔<br />ကိုယ္လဲက်တဲ့အခ်ိန္...<br />သူတကာဖိနပ္ေအာက္မွာ<br />ဒါေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့ရၿပီ အေမ…<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ခဲ့တယ္<br />လူေျမေခြးေတြ၊ လူသမင္ေလးေတြ<br />ဒီလိုပါပဲ အေမရယ္၊<br />ေျမာက္ကိုရီးယားနဲ႔ အေမရိကားလို<br />ဘယ္သူေဆာ္မလဲ ေစာင့္ေနရတာပါပဲ…<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ အခုအရက္ေသာက္တတ္ေနၿပီ အေမ၊<br />ညဖက္အိပ္မေပ်ာ္ရင္<br />ေဆးလိပ္ကေလးလည္း ဖြာတတ္ေနၿပီ<br />ကၽြန္ေတာ္ေျပာရင္<br />အေမက ဆင္ေျခေပးတယ္ထင္ဦးမယ္<br />မက်က္ႏိုင္တဲ့ ဒဏ္ရာေတြကို ေဆးထည့္ရင္း<br />ေနာက္တစ္ေန႔အတြက္ အားေမြးေနရတာပါ အေမရယ္…<br /><br />အေမနဲ႔ခြဲၿပီး ခရီးရွည္ေတြထြက္ခဲ့တယ္<br />ျပန္လာေတာ့လည္း<br />အေမ့အတြက္ပါလာတဲ့ လက္ေဆာင္ဆိုလို႔<br />ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအက်ိဳးအပဲ့ေတြေအာက္က<br />အနာေဖးအထပ္ထပ္ပဲရွိရဲ႕၊<br />မငိုပါနဲ႔ အေမရယ္…<br />သံမဏိစက္ရံုက မီးရဲရဲေတြထက္ပူပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ရြက္လႊင့္ဦးမယ္<br />အေမ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ရြက္လႊင့္ဦးမယ္… အေမ<br />ေကာင္းကင္နဲ႔ ေျမႀကီးၾကား<br />ထမင္တစ္လုပ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ရြက္လႊင့္ဦးမယ္။<br /></span><br /><div style="text-align: center;">ရင္မင္းသစ္<br />ဇြန္လ၊ ၁၁ ရက္၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-3255915822990712968?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0Yangon, Myanmar16.783656 96.15683116.619307 95.9233715 16.948005000000002 96.39029049999999tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-78181211474622372372008-11-20T11:53:00.000+06:302008-11-20T14:13:45.684+06:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/SSUUcstwEQI/AAAAAAAAAFg/iC3iTlQZkCY/s1600-h/003.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/SSUUcstwEQI/AAAAAAAAAFg/iC3iTlQZkCY/s320/003.jpg" /></a>&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span id="fullpost">ဒါဟာ…<br />သမၼာက်မ္းစာ အလိုအရ<br />ဧလအရပ္ကို ေရာက္ဖို႔<br />ေမာရအရပ္ကို ျဖတ္သန္းရျခင္းပဲ၊</span> </div></blockquote><br /><br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="font-size: large;"><b><span style="color: #741b47;">အလြမ္းသီခ်င္း (၂)</span></b></span><br /><br /><br /><div style="color: #741b47;"></div><div style="color: #741b47;">ဟိုး… အေဝးက</div><div style="color: #741b47;">ဝိဉာဥ္ေလးဆီ အေရာက္ျပန္ဖို႔</div><div style="color: #741b47;">မိုင္တိုင္ေတြ ေလွာင္ရီတာခံရတယ္၊</div><br /><span id="fullpost"><br /><span style="color: #741b47;">သရက္သီးေလးရဲ႕ အေဝးမွာ</span><br style="color: #741b47;" /><span style="color: #741b47;"> ႐ွာေဖြေတြ႕႐ွိႏိုင္တာဟာ ငိုျခင္းတရားပဲ</span><br style="color: #741b47;" /><span style="color: #741b47;"> ဒါဟာ…</span><br style="color: #741b47;" /><span style="color: #741b47;"> သမၼာက်မ္းစာ အလိုအရ</span><br style="color: #741b47;" /><span style="color: #741b47;"> ဧလအရပ္ကို ေရာက္ဖို႔</span><br style="color: #741b47;" /><span style="color: #741b47;"> ေမာရအရပ္ကို ျဖတ္သန္းရျခင္းပဲ၊</span><br style="color: #741b47;" /> <br style="color: #741b47;" /><span style="color: #741b47;"> ေကာင္မေလးရဲ႕ ရယ္သံေတြျပန္ၾကားေရာင္လိုက္ရင္ပဲ</span><br style="color: #741b47;" /><span style="color: #741b47;"> ငါ့ကိုယ္ထဲက လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ေတြဟာ</span><br style="color: #741b47;" /><span style="color: #741b47;"> ၂၄ နာရီ ဗို႔အားအျပည့္</span><br style="color: #741b47;" /><span style="color: #741b47;"> စိတ္ခ်ပါ…</span><br style="color: #741b47;" /><span style="color: #741b47;"> မင္းဆီကို စစ္သူႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဟန္ပန္မ်ိဳးနဲ႔</span><br style="color: #741b47;" /><span style="color: #741b47;"> တစ္ေန႔ ငါျပန္လာခဲ့မယ္…။ ။</span><br style="color: #741b47;" /> <br style="color: #741b47;" /><span style="color: #741b47;"> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ရင္မင္းသစ္</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-7818121147462237237?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-18473929083781154112008-11-06T00:49:00.003+06:302008-11-06T01:12:42.207+06:30<blockquote>“မေရာက္ေသးရင္ အေရာက္သြား<br />ေရာက္ရင္တစ္ေထာက္နား<br />အဲဒီ့မွာ ဘာမွမ႐ွိဘူး” တဲ့၊<br />မ႐ွိေသးတဲ့အရပ္မွာ ဘာလုပ္ရပါ့<br />လူဟာ လူျဖစ္ေနျခင္းဟာ<br />ကိုယ့္အနာကိုယ္ လွ်ာနဲ႔ျပန္ယက္ရသလို<br />အရသာ႐ွိလြန္းလွခ်ည့္၊<br /><br /></blockquote><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/SRHo8For0eI/AAAAAAAAAFY/hysTib1VjDs/s1600-h/shamanicjourneyscottcranmer.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 250px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/SRHo8For0eI/AAAAAAAAAFY/hysTib1VjDs/s320/shamanicjourneyscottcranmer.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265245558375436770" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">အျခားတစ္ဘက္မွ အေၾကာင္းမ်ား</span><br /></div><br /><br /><br />သတိမရတာလား…?<br />သတိရျခင္းကို၊ သတိမရတာလား၊ ေၾကကြဲျခင္း<br />ဒီႏြံထဲ၊ အထီးတည္းပစ္ခ်ခံရတာေတာင္<br />ထမင္းစားေရေသာက္မပ်က္၊<br /><br />သူေတာ္စင္ရေသ့လို တစ္ေယာက္ထဲခြဲထြက္<br />အျမင္မ်ား၊ ယံုၾကည္မႈ၊ ခံယူခ်က္<br />ေဟာဒီ့ႀကိဳးဝိုင္းထဲ၊ သူမျဖဴစင္ႏိုင္ခဲ့ပါ၊<br /><br /><span id="fullpost"><br />ထမင္းစားေရေသာက္ကဗ်ာလိင္ကိစၥ<br />အရက္ေသာက္ေၾကကြဲေပ်ာ္ပါး<br />တခါတရံလူဆန္စြာ ေကာက္က်စ္တတ္တာနဲ႔<br />တခါတရံလူဆန္စြာ ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္တာ၊<br /><br />“မေရာက္ေသးရင္ အေရာက္သြား<br />ေရာက္ရင္တစ္ေထာက္နား<br />အဲဒီ့မွာ ဘာမွမ႐ွိဘူး” တဲ့၊<br />မ႐ွိေသးတဲ့အရပ္မွာ ဘာလုပ္ရပါ့<br />လူဟာ လူျဖစ္ေနျခင္းဟာ<br />ကိုယ့္အနာကိုယ္ လွ်ာနဲ႔ျပန္ယက္ရသလို<br />အရသာ႐ွိလြန္းလွခ်ည့္၊<br /><br />၊အတၱ၊ မာန၊ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊<br />အားလံုးဟာ အခ်ိဳမႈန္႔ေလး၊ ဆားေလးခပ္သလို<br />သူ႕ေနရာနဲ႔သူ အခ်ိဳးအစားက်န<br />ယင္ေကာင္မ်ားမစင္ပံုေလာကလူသား<br />အားလံုးဟာ ေရာေထြး႐ႈပ္ခတ္<br />ယင္မ်ား ေကာင္မပံု သားစင္က လူေလာ။<br /><br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost"> ရင္မင္းသစ္</span><br /><span id="fullpost"> ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၅ ရက္</span><br /></div><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-1847392908378115411?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-70994051264719805862008-10-16T15:03:00.003+06:302008-10-16T15:17:03.003+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/SPb9_DEmbjI/AAAAAAAAAEQ/BNRR1p1WJDg/s1600-h/LoversLane1910.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/SPb9_DEmbjI/AAAAAAAAAEQ/BNRR1p1WJDg/s320/LoversLane1910.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257668874599820850" border="0" /></a><br /><blockquote>တကယ္ေတာ့…<br />ခ်စ္သူလမ္းၾကားဆိုတာ<br />တိုလြန္းတယ္၊<br />သူတို႔ ရယ္သံေတြမဆံုးခင္<br />လမ္းၾကားကေလးက ဆံုးသြားတတ္တယ္။</blockquote><br /><br /><br /><br /><span id="fullpost"><br /> <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 204);"> ခ်စ္သူလမ္းၾကား</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ခ်စ္သူလမ္းၾကားဆိုတာ…</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ေခ်ာ္လဲေရာထိုင္လို႔မရေအာင္ ခလုတ္ကန္သင္းမ်ားတယ္၊</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ခ်စ္သူလမ္းၾကားဆိုတာ…</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">က်ဥ္းလြန္းေတာ့ ဟိုတိုးဒီတိုက္နဲ႔ အထိအခိုက္မ်ားတယ္၊</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">အဲဒီ့လမ္းၾကားကေလးက</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">လူႏွစ္ေယာက္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားလို႔မရဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">အဲ့ဒီ့လမ္းၾကားကေလးမွာ</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ႏွစ္ေယာက္သား အဆိပ္ျဖစ္ေစတဲ့ ေလေတြတိုက္တယ္၊</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">အဲဒီ့အဆိပ္က ျပင္းလြန္းေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">တစ္ေယာက္အဆိပ္မိရင္</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ေနာက္တစ္ေယာက္ပါ ရင္ကြဲနာက်ေသရတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">အဲဒီ့လမ္းၾကားကေလးမွာ</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ခ်စ္သူေတြ ေတာင္းထားတဲ့ဆုေတြဟာ</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">အျမစ္ေတြေတာင္ တြယ္ေနၿပီ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">တကယ္ေတာ့…</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ခ်စ္သူလမ္းၾကားဆိုတာ</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">တိုလြန္းတယ္၊</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">သူတို႔ ရယ္သံေတြမဆံုးခင္</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">လမ္းၾကားကေလးက ဆံုးသြားတတ္တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">အဲဒီ့လမ္းတိုကေလးမွာပဲ</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ခ်စ္သူေတြ က်က်န္ခဲ့တဲ့</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ႏွလံုးသားအပဲ့အ႐ြဲ႕ေတြ၊ မ်က္ရည္စက္ေတြ၊</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">ငိုသံေတြ၊ ရယ္သံေတြ၊ စကားလံုးအပိုင္းအစေတြ၊</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">အၿပံဳးလွလွေလးေတြ၊ အနမ္းခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြ၊ …</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">………………………………………………………..</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">က်ကြဲသြားတဲ့ သူတို႔ရဲ႕အခ်စ္ေတြ…။ ။</span><br /><br /><br /><br /> <span style="color: rgb(204, 102, 204);"> ရင္မင္းသစ္</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);"> ၁၅ ရက္၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-7099405126471980586?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-10543731393883141192008-09-04T16:58:00.002+06:302008-09-04T17:03:07.965+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/SL-4rbKnyqI/AAAAAAAAAD0/W7TvJw-A1VI/s1600-h/lastsupp.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/SL-4rbKnyqI/AAAAAAAAAD0/W7TvJw-A1VI/s320/lastsupp.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242111547448740514" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ေသျခင္းတရား (သို႔) ဆန္႔က်င္ဘက္</span><br /><br /></div><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">• ေအးစက္ေတာင့္တင္း</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ေရခဲအ႐ုပ္လို ထြက္ခြာသြားသူမွာ၊</span><br /><br /><span id="fullpost"><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">• က်န္ခဲ့သူ႔မ်က္ႏွာ</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ပူေႏြးစိုစြတ္ ပူေလာင္ေၾကကြဲျခင္း။<br /><br /></span><br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost"><span style="color: rgb(204, 51, 204);"> ရင္မင္းသစ္</span></span><br /><span id="fullpost"><span style="color: rgb(204, 51, 204);"> ၂၀ ရက္၊ ၾသဂုတ္လ၊ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္</span></span><br /></div><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-1054373139388314119?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-49204097389482842302008-08-28T14:57:00.005+06:302008-08-28T15:14:13.638+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/SLZi5yguOuI/AAAAAAAAACc/LUxWTXh8Tzk/s1600-h/Gypsy%27s+Dream.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OF8zpZLTdr4/SLZi5yguOuI/AAAAAAAAACc/LUxWTXh8Tzk/s320/Gypsy%27s+Dream.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239483961443236578" border="0" /></a><br /><blockquote>ငါ… ရွာေဖြေနတာက၊<br />သူ႔ဆံပင္ေခြေခြေလးေတြထ၊ဲ ဖ်တ္ခနဲ တိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့အရာလား…<br />သူ႔မ်က္၀န္းနက္နက္ေတြထဲ၊ ျမဳပ္ခ်ည္ေပၚခ်ည္အရိပ္ေလးေတြလား…<br />သူ႔ႏႈတ္ခမ္းႏွင္းဆီဖူးရဲ႕၊ မဟတဟၾကယ္ေႂကြအၿပံဳးေတြလား…<br /></blockquote><br /><span id="fullpost"><br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost"><span style="font-weight: bold;">ေတေလအိပ္မက္</span></span><br /></div><span id="fullpost"><br />ငါ… ရွာေဖြေနတာက၊<br />သူ႔ဆံပင္ေခြေခြေလးေတြထ၊ဲ ဖ်တ္ခနဲ တိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့အရာလား…<br />သူ႔မ်က္၀န္းနက္နက္ေတြထဲ၊ ျမဳပ္ခ်ည္ေပၚခ်ည္အရိပ္ေလးေတြလား…<br />သူ႔ႏႈတ္ခမ္းႏွင္းဆီဖူးရဲ႕၊ မဟတဟၾကယ္ေႂကြအၿပံဳးေတြလား…<br /><br /><br />ဒါမွမဟုတ္!<br />ငါမဟုတ္တဲ့ ကမၻာတစ္ျခမ္းမွာေပါက္ေရာက္တ၊ဲ့ သူ႔စိတ္ကူးပန္းပြင့္ေတြလား…<br />ကိုယ့္မွာေတာ့ အိပ္မက္ေတြရႊဲရႊဲစိုလို႔၊<br />သူ႔ရင္ဘတ္ထ၊ဲ လေရာင္နဲ႔ပြင့္တဲ့ပန္းေလးမွ လရိပ္ေပးခ်င္တဲ့ အိပ္မက္အက်ိဳးအပဲ့ေတြေပါ့၊<br /><br />ဘုရားသခင္အတြက္ေတာ့<br />ကိုယ္ဟာ၊ သူက်င္းစိမ္ေလ့ရွိတဲ၊့ ေဂါက္သီးတစ္လံုးပါ၊<br />ကိုယ့္အတြက္။ ဒါဏ္ရာအထပ္ထပ္နဲ႔၊ သူ႔အတြက။္ ေရႊတံဆိပ္ဆုႀကီးႀကီးေပါ့၊<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ…<br />ဒီလိုေကာင္မွာလည္း တခုပ္တရအိပ္မက္အ႐ိုင္းေလးရွိရဲ႕…<br />အိပ္မက္ကိုျမင္းလုပ္စီး၊ သက္တန္႔ကို တံတားခင္းၿပီး၊ ခ်စ္သူဆီအေရာက္လွမ္းဖို႔တဲ့…၊<br /><br /><br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span id="fullpost"> ရင္မင္းသစ္</span><br /><span id="fullpost"> ၂၆ ရက္၊ ၾသဂုတ္လ၊ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္</span><br /></div><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-4920409738948284230?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-25024604630200007562008-03-29T02:13:00.003+06:302008-04-01T09:43:07.623+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/R-2qoywExBI/AAAAAAAAACU/JpG_VlwEIyw/s1600-h/04-24-2007.NGL_24FURNAS2.GPG24MS4C.1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/R-2qoywExBI/AAAAAAAAACU/JpG_VlwEIyw/s320/04-24-2007.NGL_24FURNAS2.GPG24MS4C.1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5182986363968209938" border="0" /></a><br />ေမ်ာလိုက္ရတာ…<br />ဒီျမစ္က်ဥ္းေလးမွာကိုပဲ<br />ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္၊<br /><br /><span id="fullpost"><br />အဆီအႏွစ္ေတြ…<br />ညွစ္ခ်စုပ္ယူသြားေပမဲ့<br />သံေယာဇဥ္ေလးက တန္းလန္း၊ တန္းလန္း၊<br /><br />ခရမ္းေရာင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးကပဲ<br />စြန္႔ခြာသြားမဲ့…<br />ေျခေထာက္ေတြကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားရဲ႕၊<br /><br />အေႏွာင္အဖြဲ႕မ်ား…<br />ေဟာဒီ့ရပ္ကြက္ကို<br />ေလျဖတ္တိုက္မွာေတာင္ ေၾကာက္ေနရ၊<br /><br />အတိုက္အခံမ်ားတာကိုက<br />စားရမွာ သဲတ႐ွပ္႐ွပ္<br />လႊင့္ပစ္ရမွာလည္း အဆီတ၀င္း၀င္း။ ။<br /><br /> ရင္မင္းသစ္<br /> ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ မတ္လ၊ ၂၉ ရက္<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-2502460463020000756?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-16090098880458389582008-01-18T18:28:00.000+06:302008-01-18T18:43:30.705+06:30<blockquote style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">"ေနဝင္တဲ့ေနာက္ကို<br />တေကာက္ေကာက္ လိုက္ၾကည့္ေနသေရြ႕ေတာ့<br />ေနထြက္တာကို ျမင္ရမွာမဟုတ္ဘူး" တဲ့၊</blockquote><br /><span id="fullpost"><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ညီမေလးေရ…</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ဒီအခ်ိန္ဆို</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြစံုေနၿပီ၊</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အရာရာတိုင္းမွာ သူျဖစ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">သစ္ရြက္ေၾကြရံုမကလို႔</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ခလုတ္တိုက္ရင္ေတာင္</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">သူျဖစ္ေနတာ မဆန္းေတာ့ဘူး၊</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ကိုယ္… စကားတစ္ခြန္ၾကားဖူးတယ္၊</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">"ေနဝင္တဲ့ေနာက္ကို</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">တေကာက္ေကာက္ လိုက္ၾကည့္ေနသေရြ႕ေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေနထြက္တာကို ျမင္ရမွာမဟုတ္ဘူး" တဲ့၊</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ညီမေလးေနာက္ကိုဘဲ</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">တေကာက္ေကာက္ လိုက္ျဖစ္ေနသလားကြယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ထားလိုက္ပါေတာ့…</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အားလံုးဟာ ေရေမ်ာကမ္းတင္</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ဒါေပမဲ့…</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ညီမေလးကို</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ရင္ဘတ္ႀကီးတစ္ခုလံုး ပူေနေအာင္လြမ္းတာ ခက္တယ္… ။<br /><br /> <span style="color: rgb(51, 0, 51);">ရင္မင္းသစ္<br /> ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ။<br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-1609009888045838958?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-83236169860730265352007-08-07T14:08:00.000+06:302007-08-07T17:27:48.725+06:30<blockquote><br />ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲကြယ္...<br />ကမၻာႀကီးကို အဆိပ္ခတ္ေနလိုက္ၾကတာမ်ား<br />သူတို႔နဲ႔ဘဲ မဆိုင္ေတာ့သလို၊</blockquote><br /><br /><br /><span id="fullpost"><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-size:130%;" id="fullpost" ><span style="color: rgb(102, 102, 204); font-weight: bold;"><u>ဆုတ္ကပ္</u></span></span><br /></div><span id="fullpost"><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ရင္ဘတ္ကို လာမွန္တာေတြအတြက္</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ဖတ္ျပႏိုင္စရာ *စကင္န္နာ မရွိ!!!</span><br /><br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/Rrggy1Yj5qI/AAAAAAAAAB8/L-2nLD3YPJU/s1600-h/va-desert10%5B1%5D.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/Rrggy1Yj5qI/AAAAAAAAAB8/L-2nLD3YPJU/s320/va-desert10%5B1%5D.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5095859036065359522" border="0" /></a><br /><span id="fullpost"><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲကြယ္...</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ကမၻာႀကီးကို အဆိပ္ခတ္ေနလိုက္ၾကတာမ်ား</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">သူတို႔နဲ႔ဘဲ မဆိုင္ေတာ့သလို၊</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ၾကည့္စမ္းပါဦး!</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ေသြးအလိမ္းလိမ္း၊ ျပည္တစိုစို</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">အနာေဖးအထပ္ထပ္နဲ႔ ပြက္ပြက္အန္ေနပံုမ်ား၊<br /><br /></span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ဒီေခတ္မွာ ခ်ိဳးငွက္ေတြရွားသြားၿပီ၊</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ထပ္ေျပာမယ္၊</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ဒီေခတ္မွာ အျဖဴေရာင္ခ်ိဳးငွက္ေတြရွားသြားၿပီ...</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">အားလံုးဟာ...</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">နတ္ဆိုးေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာအၿပိဳၿပိဳအလဲလဲ</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ကမၻာႀကီးမေျပာနဲ႔!</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">ကိုယ့္ကိုယ္ကိုထူမတ္စရာ ေျခေထာက္မ်ားပင္မရွိခဲ့...။ ။</span><br /><br /><br /><br /></span><div style="text-align: center; color: rgb(102, 102, 204);"><span id="fullpost">ရင္မင္းသစ္</span><br /><span id="fullpost">၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ၊ ၂၈ ရက္<br /><br /></span><div style="text-align: left;">*Scanner<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-8323616986073026535?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-87347016237272290672007-07-27T14:29:00.000+06:302007-07-30T10:13:35.819+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RqmmalYj5pI/AAAAAAAAAB0/SSOxfBeCxrM/s1600-h/Nameless.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RqmmalYj5pI/AAAAAAAAAB0/SSOxfBeCxrM/s320/Nameless.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091783829360993938" border="0" /></a><br />ဘဝတြင္ အေပါ့ပါးဆံုးျဖတ္သန္းႏိုင္ဖို႔ရာ<br />မည္သည့္အရာမ်ား အခ်ိဳးက်ေပါင္းစပ္ပါဝင္ရမည္နည္း???<br /><span id="fullpost"><br />ထိုေမးခြန္းမ်ိဳးသည္<br />အဆိပ္တက္ဦးေႏွာက္ပိုင္ရွင္မ်ားအတြက္သာ<br />လြယ္လင့္တကူ ေျဖဆိုႏိုင္လိမ့္မည္။<br /><br />သင္ဖတ္ေနေသာအရာသည္<br />အေတြးအေခၚစာတမ္းတစ္ေစာင္ မဟုတ္ေပ...<br /><br />ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္<br />တာေဝးအေျပးသမားမ်ား မဟုတ္ေပ!!!<br />တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ပန္းတိုင္တူႏိုင္ေသာ္လည္း<br />ေလွ်ာက္လမ္းမ်ား တူစရာမလို၊<br />အေၾကာင္းတရားမွာ “လူ” ဟူေသာ ေဝါဟာရသည္<br />စက္ရံု၏ထုတ္ကုန္မ်ားအား ရည္ၫႊန္းထားျခင္းမဟုတ္။<br /><br />ယခုကဲ့သို႔<br />ေကာက္ခ်က္ခ်မည္ ဆိုပါစို႔!!!<br />“လူ” တစ္ေယာက္အား အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုလွ်င္<br />ႏွလံုးရည္ျပည့္ဝေသာ တိရစာၦန္ျဖစ္သင့္သည္။<br /><br />ရင္မင္းသစ္<br />၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ၊ ၂၇ ရက္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-8734701623727229067?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-70325734915949935832007-06-25T17:59:00.000+06:302007-06-25T18:09:36.785+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/Rn-oJcfiHMI/AAAAAAAAABs/yjoPLO_ud20/s1600-h/Nay+Nyo+Chain.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/Rn-oJcfiHMI/AAAAAAAAABs/yjoPLO_ud20/s320/Nay+Nyo+Chain.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079963784917949634" border="0" /></a><div style="text-align: right;"><div style="text-align: right;"><br />ေနၫိုခ်ိန္<br /></div>ပန္းခ်ီ း ရင္မင္းသစ္<br />အမ်ိဳးအစား း စပ္ထည္<br />အသံုးျပဳသည့္ပစၥည္း း Watercolor,<br />Dark Stroks, Wind</div><br />ငါ့အျမင္အာရံု ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့သည္ရွိေသာ္<br />ေနမင္းႀကီးကို တမ္းတတိုင္းမွာ<br />ငါ့ရဲ႕ေနမင္း မင္းရဲ႕အလင္းသာ<br />ျမင္ႏိုင္စြမ္းကို ေပးပါေစ...<br /><span id="fullpost"><br />ငါ့အၾကားအာရံု ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့သည္ရွိေသာ္<br />သံစဥ္ဂီတ လြမ္းဆြတ္တိုင္းမွာ<br />ငါ့ရဲ႕ဂီတ မင္းအသံမ်ားသာ<br />ၾကားႏိုင္စြမ္းကို ေပးပါေစ...<br /><br />ငါ့ဥယ်ာဥ္တစ္ခုလံုး အဆိပ္တို႕ႏွင့္ ဖုံးလႊမ္းသြားခဲ့သည္ရွိေသာ္<br />မင္းရဲ႕ရနံ႔ စူးရွရွသာ<br />အဆိပ္တို႕ကို ျပယ္ပါေစ...<br /><br />ေန႕ေန႕ညည သတိရလဲ<br />အတၱေခၚရာ ပါသြားမိေတာ့<br />မေပ်ာ္လဲ ေပ်ာ္ရေတာ့မယ့္ ဘဝမွာ<br /><br />ဘယ္သူ႕ဘယ္သူမွ အျပစ္မတင္<br />ျဖစ္ခ်င္တာေတြမျဖစ္မွေတာ့<br />သံသရာဝဋ္ေၾကြး ဤမွ်ႏွင့္သာ ၿပီးပါေစဆုေတာင္းရင္း<br />ငါ့ခ်စ္ျခင္းဟာ<br />မင္းနဲ႕က်မွ ဆံုဆည္းခြင့္ရခဲ့တယ္ဆိုရင္<br />ေသဆံုးသည္အထိ ဆံုဆည္းႏိုင္သြားပါရေစ ခ်စ္သူ……<br /><br />ဝိုင္<br />၂၂-၀၅-၂၀၀၇<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-7032573491594993583?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-66201310618846264552007-06-19T00:59:00.000+06:302007-06-20T15:29:06.138+06:30ယခုကၽြန္ေတာ္တို႔ <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">M Y Artists</span> မွာ ဝတၳဳတို/ရွည္ အမ်ိဳးအစားတစ္ပုဒ္ တင္ေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။ အနည္းငယ္ရွင္းျပပါရေစ… ဝတၳဳတို/ရွည္ဟု သံုးရျခင္းမွာ ယခုဝတၳဳအမ်ိဳးအစားသည္ ဝတၳဳတိုလည္းမက ဝတၳဳလတ္ လာက္လဲမရွည္ေသာ ၾကားဆိုဒ္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အခုလို ခံစားေပးတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">M Y Artists</span> မွ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ရွိ ပါသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >ပုစၦာတြက္သူမ်ား</span><br /><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RnbPrMfiHLI/AAAAAAAAABg/B25f2-R0JkA/s1600-h/Question_Mark.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RnbPrMfiHLI/AAAAAAAAABg/B25f2-R0JkA/s320/Question_Mark.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077473970901621938" border="0" /></a></div><br /><br /><div style="text-align: center;">(၁)<br /></div><br /> ေန၏အေရာင္သည္ အျဖဴေရာင္ျဖစ္သလား (သို႕မဟုတ္) အ၀ါေရာင္ ႐ွိသလား ॥၊ လိေမၼာ္ေရာင္လား ..၊ ဒါမွမဟုတ္ .. အနီေရာင္မ်ား လား .. ။<br /><br /> ထိုေမးခြန္းႏွင့္ပတ္သက္၍ အေျဖေပါင္းမ်ားစြာ လက္ခံရ႐ွိႏိုင္ပါသည္။<br /><br /> ပံုစံတူ ေဆးေရာင္ျခယ္ စာအုပ္ေလးမ်ား ကိုယ္စီႏွင့္ ေဆာ့ကစား ေနသည့္ ကေလးငယ္ေလးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ ႀကံဳခဲ့ဖူးသည္ ॥။ တစ္ေယာက္ေသာ ကေလးငယ္က စာအုပ္အတြင္းမွ ေနလံုးႀကီး၏ေနရာ၌ အစိမ္းေရာင္ကို အားတက္သေရာႏွင့္ ျခယ္သ .. သလို ၊ က်န္ကေလးငယ္ ကေတာ့ ထိုေနရာ၌ စိုလက္ေသာ အျပာေရာင္အား ျခယ္သေလသည္ ။<br /><br /> ကေလးငယ္တစ္ေယာက္၏ အာ႐ံုမ်ားအတြင္း၌ ေနသည္ အစိမ္း ေရာင္အျဖစ္ ႐ွိေနႏိုင္သည္လား ॥၊ ႐ွိေကာင္း႐ွိႏိုင္ပါသည္ ။ အျပာေရာင္ အျဖစ္ႏွင့္ေရာ ..၊ ထိုသို႕လည္း ႐ွိႏိုင္သည္ပဲ ..။<br /><br /> ထိုအခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ့္ေ႐ွ႕မွ ျမင္ကြင္းအား ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္စာ အျဖစ္ ခ်ံဳ႕၍ ॥ အယူအဆ .. ဟု ေခါင္းစဥ္ေပးၾကည့္မိသည္ ။<br /><br /> လူ႕ပတ္၀န္းက်င္၊ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းႏွင့္ လူအခ်င္းခ်င္း၏ ၾကား၌ ကြဲလြဲ ေနေသာ ယူဆခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ႐ွိ၏ ။ အမွန္၊ အမွား ဟူေသာ အရာကို မည္ သည့္အေပၚတြင္ အေျခခံ၍မ်ား သတ္မွတ္ၾကပါသည္လဲ ॥ သတ္မွတ္ရပါ သည္လဲ ။<br /><br /> တိက်ေသခ်ာေသာ အေျဖအား ကြၽန္ေတာ္ ရလိုပါသည္ ။<br /><div style="text-align: center;">.................................................................................................<br /><br /><br /><span id="fullpost">(၂)</span><br /></div><span id="fullpost"><br /> အမည္နာမ သတ္မွတ္ေပးရမည္ ဆိုလွ်င္ တစ္ေယာက္၏အမည္မွာ (Y) ျဖစ္၍ ၊ အျခားတစ္ေယာက္၏ အမည္မွာ (Z) ျဖစ္သည္ ။<br /><br /> “လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ထဲကို အဆံုးထိေအာင္ မ၀င္ႏိုင္ဘဲနဲ႕ ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ ॥ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြ ခဏတာေပးၿပီး ႐ွင္သန္ခိုင္းတာ ဟာ အဲဒီလူကို ပိုၿပီးထိခိုက္နစ္နာေအာင္ လုပ္တာပဲ”<br /><br /> သူကေတာ့ (Z) ။<br /><br /> “လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ တစ္သက္လံုး အထီးက်န္ ေနရတာ ထက္စာရင္၊ ဘာကိုမွ မရလိုက္တာထက္စာရင္ ॥ ခဏေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရလိုက္တာဟာလည္း သူ႕ဘ၀အတြက္ အဓိပၸာယ္တစ္ခု ၊ တန္ဖိုးတစ္ခုပဲ ။ ငါ ..ရခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတဲ့ အသိက သူ႕ရဲ႕စိတ္ေတြအတြက္ အက်ိဳးတစ္ခုေတာင္ ျဖစ္ေစႏိုင္တယ္”<br />ျငင္းခံုသည့္အသြင္ မေဆာင္ေသာ္လည္း (Y) က သူ႕အျမင္အား ထိုသို႕ ေရ႐ြတ္သည္။<br /><br /> ၿပီးေနာက္ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ကြၽန္ေတာ့္အား ၿပိဳင္တူပင္ လွမ္းၾကည့္ၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္သိသည္ ။ အားၿပိဳင္ေနေသာ အယူအဆႏွစ္ခုအတြက္ စစ္ကူ ေခၚေနၾကျခင္းပင္ ျဖစ္သည္ ။<br /><br /> စကားတစ္ခြန္းမွ မဆိုၾကေသာ္လည္း ႏွစ္ေယာက္စလံုး၏ မ်က္လံုးမ်ား က ॥ မင္းအျမင္ကေရာ ..ဟု ေမးျမန္းေနၾကသည္ ။<br /><br /> တကယ္လို႕မ်ား သည့္ထက္ အခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာေစာ၍ သူတို႕ႏွစ္ ေယာက္၏ အယူအဆအား ၾကားခဲ့ရမည္ဆိုလွ်င္<br /><br /> ယခုလိုအခ်ိန္၌ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္စြာျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ ေတြးေကာင္းေတြးေနမိေပမည္။ သည့္ အတြက္ လည္း အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေပးရမည္ထင္သည္။ ေသခ်ာေလာက္ ပါသည္။<br /> ယခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ မေတြးေတာ့ ..။ ထိုအယူအဆ ႏွစ္ခုႏွင့္ ပတ္သက္၍ တစ္ခ်ိန္က ေသခ်ာေလးနက္စြာ စဥ္းစားခဲ့ဖူးၿပီးၿပီ ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထို႕အတြက္လည္း ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေျပာစရာစကား ႐ွိမေနပါ။<br />လူတိုင္း လြတ္လပ္စြာ ယူဆခြင့္႐ွိၾကပါသည္။<br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost">.................................................................................................</span><br /><br /><span id="fullpost">(၃)</span><br /></div><span id="fullpost"><br /> လူတိုင္းလူတိုင္း သူတို႕၏ အယူအဆမ်ားအေပၚ၌ ရပ္တည္ၾကသည္ လား ဆိုသည္ကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ မသိပါ။ ( လူတစ္ခ်ိဳ႕မွာ လူၾကားေကာင္း ေအာင္ ဆိုေသာ သူတို႕၏ အယူအဆက သက္သက္၊ သူတို႕၏ ရပ္တည္မႈက သက္သက္ ျဖစ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ) သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ သူတို႕ ၏ အယူအဆမ်ားအေပၚ၌ ေခါင္းမာစြာႏွင့္ ရပ္တည္ၾကသူမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။<br /><br /> (Y) ၌ ခ်စ္စရာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္႐ွိသလို (Z) ၌လည္း ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္႐ွိသည္။ ကြာျခားမႈ တစ္ခုမွာ ေတာ့ (Y) က သူ၏ ခ်စ္စရာေကာင္မေလးႏွင့္ စိတ္တူကိုယ္တူ ခ်စ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္၍ (Z) ကေတာ့ ယခုအခ်ိန္ထိ သူ၏ေကာင္မေလးအား ဘာစကားမွ မဆိုရေသးျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။<br /><br /> မဆိုရေသးျခင္း ဆိုသည္ထက္ မဆိုျခင္းဟု ဆိုက ပိုမွန္မည္ ထင္သည္။ သူ၏ေကာင္မေလးသည္ သူ႕အေပၚ၌ အေတာ္ေလးကို သံေယာဇဥ္႐ွိမွန္း ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း သိသည္။ ကြၽန္ေတာ့္အား (Z) ေျပာဖူးေသာ စကား တစ္ခြန္း႐ွိသည္။<br /><br /> “ငါ ॥ သူ႕ကို ခ်စ္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူက ငါ့အိမ္ေထာင္ဖက္ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး၊ အဲဒါ ေသခ်ာတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ခဏတာ အတြက္နဲ႕ေတာ့ ငါ .. သူ႕ကို ဘယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ိဳးမွ မေပးဘူးလို႕ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္”<br /><br /> (Z) က ထိုမွ်ေလာက္သာ ေျပာ၍ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ထိုမွ်ေလာက္ သာ နားေထာင္ခဲ့သည္။<br /><br /> (Z) သည္ တစ္ခ်ိန္၌ သူ၏ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ား႐ွိရာ ႏိုင္ငံျခား၌ အၿပီး တိုင္ သြားေရာက္ေနထိုင္မည့္သူ ျဖစ္သည္။ သူ၏ဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္ ထိုအရာ ႏွင့္လည္း မည္သို႕မွ သက္ဆိုင္မႈမ႐ွိႏိုင္ပါ။ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး ဟူေသာ စကားလံုး သည္ သူ၏အေတြးတစ္ခုႏွင့္သာ သက္ဆိုင္ပါသည္ ဟုေတာ့ (Z) က ၀န္ခံ ေျပာဆိုခဲ့သည္။<br /><br /> (Y) ႏွင့္ (Z) တို႕၏ၾကား၌ အယူအဆ ကြဲလြဲမႈမွာ မ်ားစြာပင္ ႐ွိတတ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္၏ အယူအဆမ်ားအား မည္သူ႕ဘက္မွ မလိုက္ဘဲ နားေထာင္သူသက္သက္သာ ျဖစ္သည္။ နားေထာင္ ရင္းက တစ္ခါတစ္ရံေတြမွာ ေတြးသည္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ ရီသည္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္စလံုး ကြၽန္ေတာ့္အား တစ္ၿပိဳင္တည္း မွတ္ခ်က္ခ်ထားမႈ တစ္ခု ေတာ့႐ွိ၏။ ॥ ကြၽန္ေတာ္သည္ အေတာ္ နားလည္ရခက္သူ .. ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ထိုစကားအတြက္ ထိုအခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ္ ရီေနခဲ့လိုက္ပါသည္။<br /><br /> ယခုေနာက္ပိုင္းေတြ၌ အမွန္အမွား ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ကြၽန္ေတာ္ သိပ္မလုပ္ခ်င္ေတာ့။<br /><br /> ၁၈-၁၉ အ႐ြယ္တုန္းကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္သည္ သိေၾကာင္း ၊ တတ္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္၊ ျပခ်င္ လြန္းခဲ့သူပင္။ လူေတြကို ေ၀့ၾကည့္၍ ၿပံဳးရေသာ အၿပံဳးကိုလည္း ႏွစ္ၿခိဳက္ခဲ့သူပင္။ ယခုအခ်ိန္၌ေတာ့ အရာအားလံုးသည္ ဘာဆိုဘာမွ မဟုတ္ေတာ့။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း ယခုလို အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ကြၽန္ေတာ္ မသိေသးေသာ အရာမ်ားႏွင့္ႀကံဳလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္ေတြးမည္။ သိၿပီးသား အရာ မ်ားဆိုလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္ရီမည္။ သည္မွ်ေလာက္ႏွင့္ပင္ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အဆင္ေျပပါသည္။<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost">(၄)</span><br /></div><span id="fullpost"><br /> တစ္ရက္မွာေတာ့ (Y) က ॥ (Z) ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့္အား ေျပာစရာ႐ွိ သည္ဟုဆိုကာ ခ်ိန္းဆိုခဲ့သည္။<br /><br /> “ငါ့ေကာင္မေလးကို ငါ ျဖတ္ေတာ့မယ္”<br /><br /> ထိုင္ခံုကိုဆြဲ၍ ထိုင္႐ံု႐ွိေသးသည္၊ ႐ုတ္တရက္ဆိုလာေသာ (႔) စကားေၾကာင့္ ဖ်တ္ခနဲ သူ႕ကို ေမာ့ၾကည့္ျဖစ္သည္။<br /><br /> တစ္ကယ္ေတာ့ သူ႕ကို ကြၽန္ေတာ္ၾကည့္႐ံုသာ ၾကည့္လိုက္ျခင္းျဖစ္ သည္။ ကြၽန္ေတာ့္အၾကည့္မ်ား အတြင္း၌ ေမးခြန္းမ်ား ႐ွိမေနပါ။<br /><br /> (Z) ကလည္း ကြၽန္ေတာ့္လိုပင္ (႔) အား တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္သည္။<br />ၿပီးေနာက္ (Y) ေျပာလာမည္မ်ားကို နားေထာင္ရန္အတြက္ ေအးေဆး ၿငိမ္သက္ စြာပင္ ႐ွိေနသည္။<br /><br /> “သူ႕ကို ငါ ॥ ခ်စ္ပါတယ္”<br /><br /> သူ ထပ္ေျပာစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ပင္ ကြၽန္ေတာ္ေရာ ॥ (Z) ပါ သိေနသည္ပဲ။<br /><br /> “သူက ငါ လိုခ်င္တဲ့ အိမ္ေထာင္ဖက္မ်ိဳး မဟုတ္ဘူး”<br /><br /> (Y) ၏ စကားအဆံုးတြင္ (Z) ၏ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား မဆိုသေလာက္ေလး တြန္႕ေကြးသြား၏။<br /><br /> (Z) ၿပံဳးလိုက္သည္လား ॥<br /><br /> (Y) ထပ္ေျပာလာမည့္ စကားမ်ားအတြင္းမွ တစ္ခါတည္းပင္ (Z) ကိုပါ ကြၽန္ေတာ္ ျမင္ရႏိုင္မည္ထင္သည္။<br /><br /> “ငါ့ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဖက္ဟာ အဓိကက ငါ့ကိုနားလည္ႏိုင္ရမယ္၊ အဲဒီ နားလည္မႈဆိုတဲ့အထဲမွာ နက္နဲမႈေတြပါတယ္။ သူက ငါ့ရဲ႕စိတ္ကို ဖတ္ႏိုင္ရ မယ္၊ သူ ॥ ငါ့ကို သိရမယ္ ....”<br /><br /> ထိုေနရာ၌ ခဏနားလိုက္ၿပီးေနာက္ (Y) က ဟက္ ॥ခနဲ တစ္ခ်က္ ရယ္သည္။ ၿပီးေနာက္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ျပန္တည္သြားခဲ့သည္။<br /><br /> “မိသားစု ဘ၀တစ္ခုကို ဖန္တီးထားေပမယ့္ အထီးက်န္ေနတဲ့ သူေတြ၊ ငါ တစ္ေယာက္တည္း ॥ လို႕ ခံစားေနရသူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ အဲဒါဟာ သူတို႕ကို မခ်စ္တဲ့ အိမ္ေထာင္ဖက္မ်ိဳးကို ရထားလို႕လည္း မဟုတ္ဘူး ။ သူတို႕ ေျပာသမွ် လိုက္ေလ်ာေနေပမယ့္၊ သူတို႕အတြက္ ႐ွိေနေပမယ့္၊ သူတို႕ကို မသိတဲ့ မိန္းမမ်ိဳးကို ရထားလို႕ပဲ .. ”<br /><br /> သည္တစ္ခါ စိတ္ထဲမွ ၿပံဳးလိုက္မိသူက ကြၽန္ေတာ္ပင္။<br /><br /> ကြၽန္ေတာ္ျမင္ေနရသည္က ॥ (Y) ..၊ (Y) ၿပီးေတာ့ (Z) ..၊ (Z) ၿပီးေတာ့ ..... ကြၽန္ေတာ္ ။<br /><br /> “ငါ့ကို ဘယ္လိုပဲ ေ၀ဖန္၊ ေ၀ဖန္ ငါ ၀န္ခံတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါနဲ႕ စိတ္ခ်င္းနီးေနမယ့္ မိန္းမမ်ိဳးကိုပဲ ငါလိုခ်င္တာ ॥ ”<br /><br /> (Y) က သူ႕ကိုယ္သူ ဖြင့္ဟျပျခင္းအား ထိုေနရာ၌ပင္ အဆံုးသတ္ သည္။<br /><br /> သူ၏ ေကာင္မေလးႏွင့္ ပတ္သက္၍ေတာ့ ေနာက္ဆံုးစကား တစ္ခြန္း သာ ေျပာသြားခဲ့သည္။<br /><br /> “မၾကာခင္မွာ သူ႕မိဘေတြရဲ႕ အစီအမံနဲ႕ သူ ॥ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေလွ်ာက္ရမယ့္ လမ္းက ႐ွိေနၿပီးသားပါ .. ”<br /><br /> လူတစ္ေယာက္၏ ခံစားခ်က္အား မိမိသေဘာအတိုင္း စီမံ၍ ရႏိုင္ပါ သလား ॥<br /><br /> ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေျပာစရာစကား မ႐ွိေသာေၾကာင့္ ထိုေန႕က (Y) အား စကားတစ္ခြန္းမွ မဆိုျဖစ္ခဲ့။<br /><br /> ကြၽန္ေတာ့္လိုပင္ တေလွ်ာက္လံုးၿငိမ္ေနေသာ (Z) က အျပန္လမ္း တြင္ေတာ့ စကားတစ္ခြန္းကို ခပ္ေအးေအးဆိုခဲ့သည္။<br /><br /> “ဆႏၵအေလ်ာက္ ေ႐ွ႕ဆက္ေလွ်ာက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရပ္လိုက္တာ ပဲျဖစ္ ျဖစ္၊ အစကတည္းက ॥ကို မေလွ်ာက္ခဲ့တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ .. ဘယ္လို ပဲျဖစ္ေန ပေစ ..၊ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္အတြက္ အဓိက ..က ျပတ္သားဖို႔ပါ .. ”<br /><br /> (Z) ၏ စကားသည္ (Y) အတြက္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာျခင္းလား၊ သူ႕ဟာသူ ေျပာျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္ ။<br /><br /> ထို႕အတူ ॥<br /><br /> အားလံုးအတြက္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္ ။<br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost">.................................................................................................</span><br /><br /><span id="fullpost">(၅)</span><br /></div><span id="fullpost"><br /> ကြၽန္ေတာ္တို႕ ၃ - ေယာက္ ေတြ႕ျဖစ္ၿပီး တစ္ပတ္ျပည့္ေျမာက္ေသာ ေန႕ ॥၊<br /><br /> ထိုေန႕က (Y) ၏ ေကာင္မေလးႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ဆံုခဲ့ရသည္။<br /><br /> “မလာႏိုင္ဘဲနဲ႕မ်ား ဘာေၾကာင့္ ကြၽန္မကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပးခဲ့ရ တာလဲ၊ ကြၽန္မကို အရမ္းခ်စ္ျပခဲ့ရတာလဲ၊ ခဏပဲ ॥ရမယ္ဆိုရင္ ဘာကိုမွ ကြၽန္မ .. မလိုခ်င္ဘူး ၊ ကြၽန္မ .. မေက်နပ္ဘူး ”<br /><br /> မေက်နပ္ဘူးဟု ဆိုရင္းက သူမ ငိုပါသည္။<br /><br /> ေယာက္်ားေတြဟာ ဒီလိုပဲလား ॥ ဟုလည္း ဆိုသည္။<br /><br /> ေယာက္်ားေတြဟူေသာ စကားႏွင့္ေတာ့ မဆိုင္ေလာက္ပါ။ လူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ၏ အယူအဆ (သို႕မဟုတ္) စိတ္တစ္ခုႏွင့္သာ ဆိုင္ပါလိမ့္ မည္။<br /><br /> သို႕ေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္ မေျပာျဖစ္ခဲ့။<br /><br /> သူမသည္လည္း သူမ၏ လြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္ သူမ ॥ လြတ္လပ္စြာ ေပါက္ကြဲခြင့္ ႐ွိပါသည္။<br /><br /> ထိုေန႕က (Y) ၏ ေကာင္မေလးႏွင့္ လမ္းခြဲလာခဲ့ၿပီးေနာက္ ပုဂၢလိက ေဆ႐ံုတစ္ခုသို႕ ကြၽန္ေတာ္သြားျဖစ္ခဲ့သည္။ ေဆး႐ံုတက္ေနရေသာ (Z) ၏ ေကာင္မေလးအား သတင္းေမးရန္အတြက္ ျဖစ္သည္။<br /><br /> (Z) ၏ ေကာင္မေလး ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ သည္။<br /><br /> သူမကို ျမင္ရေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ အားယူ၍ ၿပံဳးခ်င္စိတ္ပင္မ႐ွိ ॥၊<br /><br /> “သူ ॥ ငါ့ကို နားမလည္ဘူး ၊ ငါလိုခ်င္တာ .. သူမသြားေသးခင္ အခ်ိန္ခဏေလး ေလာက္တင္ပါ .. ငါ့အတြက္ တစ္ကယ္ကို ခဏေလးပဲ ျဖစ္ရင္ ရပါတယ္ .. ”<br /><br /> သူမက ထိုမွ်ေလာက္သာ ဆိုသည္။<br /><br /> ကြၽန္ေတာ္ကေရာ ॥<br /><br /> ဘာစကားမ်ား ဆိုရမည္လဲ၊<br /><br /><br /> ဘာစကားမွ ဆိုခ်င္စိတ္မ႐ွိပါ။<br /><br /><br /> သူမသည္လည္း ေနာက္ထပ္စကားမ်ား ထပ္မဆိုေတာ့ ။<br /><br /><br /><br /> အခန္းသည္ ပို၍ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့၏။<br /><br /> ေဆး႐ံုသည္ ေဆး႐ံုတစ္ခုႏွင့္ ပို၍တူလာခဲ့သည္။<br /><br /> <br /> ေဆး႐ံု၏ အနံ႕အသက္တစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္ အတူ စိတ္တို႕လည္း မြန္းက်ပ္ လာသလို ခံစားရ၏။<br /><br /><br /> ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူမအား ႏႈတ္ဆက္၍ ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာခဲ့သည္။<br /><br /><br /> အျပင္ေရာက္မွပင္ ေလကို တ၀ႀကီး ႐ႈသြင္းျဖစ္သည္။<br /> .....<br /><br /> ကြၽန္ေတာ့္အာ႐ံုမ်ား အတြင္း၌ ျမင္ေနမိသည္က ॥ (Y) ႏွင့္ (Z)<br /><br /> ၿ ပီးေတာ့ ॥ <br /><br /> အယူအဆမ်ား ॥<br /><br /> ထို႕ေနာက္ ॥<br /><br /> အမွန္ ႏွင့္ အမွား ॥<br /><br /> ...... ............ ..........<br /><br /> ........ အမွန္ .......... ...... ႏွင့္ ...<br /><br /> .........................<br /><br /> ....... ........... အမွား ........။<br /><br />.................................................. .......................................<br /><br />.....................................................................<br /><br /><br /> ကြၽန္ေတာ္တို႕ အားလံုးမွာ ကိုယ့္ အယူအဆႏွင့္ ကိုယ္ .. လူပီသ ၾကသူမ်ားပင္ ျဖစ္သည္ ....................... ။<br /><br /><br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span id="fullpost">A-သဥ္</span><br /></div><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-6620131061884626455?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-60660211955780768522007-06-14T17:51:00.000+06:302007-06-14T18:10:26.370+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RnEnW8fiHII/AAAAAAAAABE/nzfMYejtRTc/s1600-h/awarhol.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RnEnW8fiHII/AAAAAAAAABE/nzfMYejtRTc/s320/awarhol.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5075881530172251266" border="0" /><p align='center'>***Andy Warhol***</p><br /></a> <br />ေကာင္းကင္ခုႏွစ္ထပ္က အလြမ္းေတြ<br />မင္းရင္ကို စိုစြတ္ပါေစ…<br /><br /><span id="fullpost"><br />ဘဝမွာ ခရီးေပါင္းမ်ားစြာႏွင္တဲ့အခါ<br />လိုရမယ္ရ ငါ့ႏွလံုးသားေလး ေဆာင္သြားပါေလ၊<br />ဘယ္ေနရာမွ သံုးမရေတာင္<br />ေျမာင္းဆိုးေတြ ျဖတ္ဖို႔လိုတဲ့အခါ<br />သူ႔ကို နင္းၿပီးသြားႏိုင္ပါေစ…<br /><br />ညီေလးရယ္…<br />အိပ္မက္ေတြ အမ်ားႀကီး မက္မေနပါနဲ႔၊<br />စိတ္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ မကပ္တဲ့အခါ<br />ငါ့ကို သတိရေနပါေစ…<br /><br />ရင္မင္းသစ္<br />ဇြန္လ၊ ၈ ရက္၊ ၂၀၀ရ ခုႏွစ္<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-6066021195578076852?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-39487511003897997532007-06-11T10:56:00.000+06:302007-06-15T11:14:25.983+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RmzRasfiHHI/AAAAAAAAAA8/BMSw5xrMUKQ/s1600-h/Cracked_Mirror3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RmzRasfiHHI/AAAAAAAAAA8/BMSw5xrMUKQ/s320/Cracked_Mirror3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074661136689929330" /></a><span style="font-style:italic;"><p align='center'>Cracked Mirror<br />Nay Myo Say</p></span><br /><br /><br /> ဘဝတြင္ အိပ္မက္ေပါင္းမ်ားစြာ မက္ခဲ့ဖူးသည္။ သင္ ဘာကို ယံုၾကည္ပါသလဲ??? သင္ ယံုၾကည္သည့္အရာမ်ား သင့္ဘဝတြင္ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ ဖူးသလား??? ကၽြႏု္ပ္ ေမးခဲ့တာ မ်ားသြားၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ဘုရားသခင္ ဆိုသူမွာ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ လူတစ္ေယာက္သာ…<br /><span id="fullpost"><br />ငါ ဘာေတြ ေျပာေနမိပါလိမ့္။<br /> ႏွစ္ေပါင္မ်ားစြာ ေက်ာ္လြန္ၿပီးသည့္အခါ သံေယာဇဥ္မ်ားသည္ ေညာင္ျမစ္မ်ားကဲ့သို႔ တုတ္ခိုင္ခဲ့ေလၿပီ။ အလြမ္းမ်ားသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဖြဲမီးကဲ့သို႔ တဖြားဖြား(တစ္ဖြားဖြား ေရးမွမွန္မည္။) ေလာင္ကၽြမ္း၏။ ငါ ဘာေတြ ေျပာေနမိျပန္ၿပီလဲ??? တကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝ ေျပာင္းလဲျခင္း တြင္ အခ်ိန္မ်ားစြာ မလိုပါ။ ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္ဖို႔သာ လိုပါသည္။<br /><br /> သတိ။ ။ သင္ ယခုဖတ္ေနသည့္စာသည္ တက္က်မ္း မဟုတ္။<br /><br /> ေရခံေျမခံေကာင္းေသာ အလြမ္းမ်ားသည္ ၿမိဳ႕ငယ္ေလးရဲ႕<br />အေမ့အိမ္အိုေရွ့တြင္ တစ္ရစ္ဝဲဝဲ။ ဘဝတြင္ အရာေပါင္းမ်ားစြာသည္ ျဖစ္ခ်င္ သည္မ်ားကို ေက်ာ္လြန္၍ ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ။ ကဗ်ာဆရာ၊ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္၊ အဆိုေတာ္၊ ရုပ္ရွင္မင္းသား၊ စာအုပ္တိုက္ပိုင္ရွင္၊ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္၊ မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ၊ အရာရာသည္ အကယ္ဒမီႏွင့္လြဲေသာ မင္းသမီးတစ္ေယာက္၏ ေၾကကြဲျခင္းကို ေက်ာ္လြန္ခဲ့ေလၿပီ။ ကဲ! ထားပါေတာ့… အိပ္မက္ေတြလြယ္၍ ေမြးခဲ့ေသာ ဘဝသည္လည္း ေရစုန္မွာေမ်ာေသာ အမႈိက္စကဲ့သို႔ ေဝး၍ေဝး၍ သြားခဲ့ေလၿပီ။<br /><br /> အေမ့အိမ္အိုေလးကို လြမ္းတဲ့စိတ္မ်ားက အေၾကာအခ်င္မ်ား ထိေအာင္ စိမ့္လို႔။ “ေမေမရယ္… ေမေမဆံုးမတဲ့ စကားေတြ တစ္ခါမ်ားျဖင့္ ျပန္ၾကားခ်င္စမ္းရဲ႕…” အလြမ္းရဲ႕ သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္မ်ားသည္ ၿမိဳ႕ငယ္ေလး ရဲ႕ အေမ့အိမ္နားသို႔ တဝဲလည္လည္။ တစ္ခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ ဘဝတြင္ ယံုၾကည္ ခ်က္အတြက္ အသက္စြန္႔ခဲ့ၾက၏။ ငါ့မွာေတာ့ ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ အေမ့ ရင္ခြင္ကို စြန္႔ခဲ့ေပါ့။ သူတို႔အားလံုးသည္ ငါ့ထက္ ကံေကာင္းၾက၏။ သင္၊ ျဖတ္မေမးပါႏွင့္။ အသက္စြန္႔ၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ သင္ ဘာသိႏိုင္ေတာ့ မည္နည္း။ ကၽြႏု္ပ္မွာေတာ့ အလြမ္းေတြကို ပိုးေမြးသလိုေမြး၊ ေပါက္ၿပဲေနတဲ့ ရင္ဘတ္ကို အလြမ္းေတြနဲ႔သိပ္၊ ေဟာဒီ့ ဘယ္ဘက္ရင္အံုတစ္ခုလံုး အလြမ္း ေတြနဲ႔ ယားယံလို႔ေပါ့…<br /><br /> ေမေမရယ္… ေမေမ့သားက ဘဝမွာ လူဆိုးတစ္ေယာက္ ပဲျဖစ္ခဲ့တာပါ။ လူမိုက္တစ္ေယာက္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြႏု္္ပ္ဘက္က ယံုၾကည္ ထားသည္မွာ သမိုင္းတြင္ ေအာက္တန္းက်သည့္ ကိစၥမ်ားကို လူမိုက္မ်ား သာလုပ္သည္ျဖစ္ရာ ကၽြႏု္ပ္မွာ လူဆိုးတစ္ေယာက္ မဟုတ္တန္ရာ ခံယူထား ရာ ကၽြႏု္ပ္ဘက္က ခံယူခ်က္သာျဖစ္၍ သင့္ဘက္က မည္သို႔ခံယူမည္ မသိ ေသာ္လည္း လူတစ္ေယာက္ဘဝတြင္ ကိုယ္ပိုင္ခံယူခ်က္ရွိသည္ျဖစ္ရာ သင္တို႔ဘက္က မွားသည္ဟု ထင္ေသာ္လည္း ကၽြႏု္ပ္မွာ မည္သို႔မွ် မတတ္ ႏိုင္။ ကၽြႏု္ပ္ ေျပာတာ မ်ားသြားၿပီ။ ထားပါေတာ့။ ငါးဟင္း စားရသည့္အခါတိုင္း ေမေမ့ကို လြမ္းသည္။ အမွားလုပ္မိသည့္အခါတိုင္း ေမေမ့ကိုလြမ္းသည္။ ေသခ်ာသည္တစ္ခုမွာ၊ သင္တို႔အားလံုး၊ ကၽြႏု္ပ္ကို၊ ေတာ္လွန္ေရးသမား ဟုျမင္ပါ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကၽြႏု္ပ္သည္ ဘဝတြင္ ေတာ္လွန္ေနရ သည္က မ်ားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ေမေမ့ရဲ႕ ဆံုးမစကားေတြ တစ္ခါ ေလာက္ျဖင့္ ျပန္ၾကားခ်င္စမ္းရဲ႕။<br /><br /> ေမေမသည္ အရက္ေသာက္လွ်င္ မႀကိဳက္၊ ေဆးလိပ္ေသာက္ လွ်င္ မႀကိဳက္၊ ေကာင္မေလးေတြဆီက ဖုန္းလာလွ်င္ မႀကိဳက္၊ ဝတၳဳစာအုပ္ ဖတ္လွ်င္ မႀကိဳက္။ အခုအခ်ိန္ ေမေမႏွင့္ ျပန္ေတြ႔ရမည္ဆိုပါက ထိုအားလံုး ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ လဲႏိုင္သည္။ အခုေတာ့ အရာရာဟာ မႈန္ဝါးလို႔…<br /> <br /> တကယ္ေတာ့…<br /> ကၽြန္ေတာ္ဟာ<br /> ေကာင္းကင္ေပ်ာက္ေနတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္ပါ၊<br /> အလြမ္းေတြ အေတာင္ေညာင္းေတာ့<br /> ဘယ္ကမ္းမွာ နားရမလဲ???<br /><br /> မရမ္းကုန္းတြင္ အရူးတစ္ေယာက္ရွိသည္။ လမ္းတကာ။ လွည့္ ၍၊ ေတာင္းစားေန၏၊ သူ႔ကိုေတြ႔လွ်င္၊ သင္တို႔၊ မုန္႔ဖိုး၊ မေပးပါႏွင့္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူ ဘယ္ေတာ့မွ ယူမည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ သည္။ လူေတြ႔တိုင္း သူေတာင္းေသာ စကားတစ္ခြန္းရွိသည္။ <br /><br />“ေမေမေကာ… ကၽြန္ေတာ့္ေမေမကို ရွာေပးၾကပါခင္ဗ်ာ…”။<br /><br /><br /> ရင္မင္းသစ္<br /> ဇြန္လ၊ ၈ ရက္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-3948751100389799753?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-8038815224150118672007-06-05T10:51:00.000+06:302007-06-05T11:00:08.145+06:30<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔က်ေတာ့ အရာရာကို အလိုက္သိစြာ မ်ိဳသိပ္ႏိုင္တဲ့ သူရဲေကာင္းတဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါဆို ငါကသာ သူ႔မ်ိဳသိပ္မႈေတြကို သည္းမခံႏိုင္ခဲ့တဲ့ အျပစ္ရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္လားကြယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မွန္တာေျပာရရင္ တကယ္ေတာ့ ငါဟာ ပြင့္လင္းရိုးသားခဲ့တာပါ…</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တည္ၿငိမ္ေနတဲ့ ေရျပင္ကိုမွ ခဲနဲ႔ ပစ္တယ္တဲ့… သူကဆိုတယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုဆိုေတာ့ ငါက သူ႔ဘဝကို ဒုတိရမၸိ ဖ်က္ဆီးလိုက္မိျပန္ၿပီ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ဆို ငါ့ဘဝေလးကလည္း သူနဲ႔မေတြ႔ခင္တုန္းက ပကတိျဖဴစင္ခဲ့တာပါ…</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ မ်ိဳသိပ္တန္ဖိုးထားခဲ့တဲ့ အရာတစ္ခုကို ငါကမရမကယူခဲ့တာတဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သူဘဲ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲက အရာတစ္ခုကို ခိုးသြားခဲ့ၿပီးေတာ့ကြယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီ့အခ်ိန္ကစလို႔ ငါဟာ ခ်စ္သူေရွ႕ဒူးေထာက္ အလံျဖဴတစ္လက္ေထာင္ျပခဲ့တာပါ…</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တျခားသူေတြက ငါ့ေၾကာင့္ ဒဏ္ရာရခဲ့တယ္ဆိုၿပီး သူ႔ကိုအားေပးေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္တမ္း ဒဏ္ရာရခဲ့တာက ငါျဖစ္ေနမွန္း ငါကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေႏွာင္းမွသိရတယ္ဆိုရင္ လြန္မလားကြယ္</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူဟာ အဆိပ္မိေနတဲ့ေႁမြတစ္ေကာင္ဆိုရင္ ငါဟာစေတြ႔တဲ့ေန႔မွာဘဲ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူမွ်ားေခၚရာေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္ အဆိပ္မွန္းမသိ ၿမိန္ရည္ရွက္ရည္ စားသံုးခဲ့ၿပီး<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းဟာ မိုက္ရူးရဲေႁမြပါတစ္ေကာင္ပါလားကြာလို႔ အေျပာခံ ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႔ အဆိပ္ေတြတက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဝဒနာကို လူးလွိမ့္ခံစားရင္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေသဆံုးသြားခဲ့ရတာပါ…</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္တမ္းေတာ့ အဆိပ္မွန္းမသိတာ မဟုတ္ပါဘူး ခ်စ္သူရယ္….<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သိရက္နဲ႔ ခ်စ္သူထားခဲ့မွာ ေၾကာက္လြန္းလို႔ ခ်စ္သူ႔အဆိပ္ကို မ်ိဳခ်ခဲ့ရတာပါကြယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ့ဘဝရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးခ်စ္သူရယ္…</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ဝိုင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ (၃) ရက္<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-803881522415011867?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-35404094398172714402007-05-25T17:53:00.000+06:302007-05-25T17:55:04.002+06:30လတစ္စင္းကို ရူးသြပ္သလို<br />ကိုယ့္မွာတစ္ပြင့္ထဲကို တစိမ့္စိမ့္၊<br /><br />ဒါဟာ စမ္းသပ္ခန္းမဟုတ္ဘူး<br />တစ္ေန႔တစ္ေန႔<br />ေဒါင္းေတာက္ေအာင္ လြမ္းေနတာ…<br /><br />“အခ်စ္”<br />တစ္ဖက္သက္၊ ႏွစ္ဖက္သက္ရႈပ္ခတ္လို႔<br />အဲဒီ့ႂကြက္သိုက္ထဲ တစ္လိမ့္လိမ့္ျပဳတ္က်<br />ဒါကို<br />ဒီေကာင္က ရင္ဘတ္ႀကီးထိုးထိုးျပေသး၊<br /><br />သူကလည္း သူ႔အဘိဓမၼာနဲ႔သူ<br />“အခ်စ္ဆိုတာ…<br />နင္ဆိုတဲ့ေကာင္မေလးကို ပိုင္ဆိုင္ရျခင္း” တဲ့။<br /><br /><br /> ရင္မင္းသစ္<br /> ၂၀၀၅ ခုႏွစ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-3540409439817271440?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-35365050780924179752007-05-16T18:52:00.000+06:302007-05-16T19:03:29.557+06:30<p class="MsoNormal"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ဒီကဗ်ာက အေမမ်ားေန႕အတြက္ေပါ့၊ အေမမ်ားေန႔ကို ေနာက္ဆံုးမွ က်င္းပျဖစ္တယ္… အေမရယ္… သား အခုခ်ိန္ထိ မိုက္ေကာင္းတုန္း…</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ေႁမြတစ္ေကာင</span><span style="color: rgb(153, 0, 255);">္ရဲ႕ ဝန္ခံခ်က္</span></p><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><br /><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ကိုယ့္တြင္း ကိုယ္တူးမိ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">စနစ္တက်၊ လွပသပ္ရပ၊္</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><br /><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ျပံဳးျပ၊ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">လက္ထဲ ဗံုးထည့္သြားတဲ့ေလာကရယ္</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://artfiles.art.com/images/-/Pam-McCabe/Mother-and-Son-Print-C10055682.jpeg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://artfiles.art.com/images/-/Pam-McCabe/Mother-and-Son-Print-C10055682.jpeg" alt="" border="0" /></a></p><p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ဒီေကာင္၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ေတာထဲမွာ မ်က္စိလည္ေနေပါ့၊</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><br /><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ကိုယ့္မွာ ေထာင္ထြက္တစ္ေယာက္လို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ဘယ္အရပ္မွ အပင္ေပါက္လို႔မရ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ငါေနတဲ့ကမၻာက က်ဥ္းက်ဥ္းလာ၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ငါေနတဲ့ၿမိဳ႕က က်ဥ္းက်ဥ္းလာ၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ငါေနတဲ့အခန္းက က်ဥ္းက်ဥ္းလာ၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">တစ္ကိုယ္စာတြင္းကေလးထဲ အသက္ရွဴၾကပ္လွခ်ည့္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><br /><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ကဲ! ထားပါ၊ လူေတြကို ေလွ်ာ္လိုက္စို႔ရဲ႕၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ဒါေပမဲ့ အေမရယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">အေမ့မ်က္ဝန္းထဲမွာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">သားက ဘာလို႔ေႁမြတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနရတာလဲ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">တကယ္တမ္း၊ သားေႁမြဆိုးတစ္ေကာင္ဆိုရင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ကိုယ့္အစြယ္ကိုယ္ရိုက္ခ်ိဳး၊ ယုန္တစ္ေကာင္လိုျဖဴစင္ျပမွာေပါ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">အခုေတာ့…။<span style=""> </span>။</span></p><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><br /><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">ရင္မင္းသစ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><span style="color: rgb(153, 0, 255);">၂၀၀၅ ခုႏွစ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color: rgb(153, 0, 255);"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-3536505078092417975?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-26463842572590976362007-05-16T15:43:00.000+06:302007-05-16T15:51:41.528+06:30မ်ိဳသိပ္ထားတာထက္<br />ဆိုးတယ္၊<br />အံထြက္လာမွာစိုးလို႔<br />ငံုထားခဲ့ရ<br />“ဘ၀” ဆိုတာ ……<br />အခ်စ္ရဲ႕ လက္ပါးေစလားကြယ္။<br />အခ်စ္သီဆိုရာသီခ်င္း<br />ခ်စ္သူ႔ရင္တြင္းသို႔<br />သက္ဆင္းခို၀င္ႏိုင္ေစရန္<br />အသံမဲ့ဂီတတစ္ခု<br />ျပဳလုပ္ဖန္ဆင္းေပးေတာ္မူပါ<br />ဘုရားသခင္ …………..။<br /><br />မ်ိဳးသီဟ<br />၂၀၀၇ ခုႏွစ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-2646384257259097636?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-90884410311099600012007-05-16T14:07:00.000+06:302007-05-16T16:40:24.729+06:30<a href="http://bp0.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RkrYcWxv9qI/AAAAAAAAAA0/7tWcjuRr6fk/s1600-h/wscott1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5065098712593725090" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RkrYcWxv9qI/AAAAAAAAAA0/7tWcjuRr6fk/s320/wscott1.jpg" border="0" /></a><br /><div> </div><div> </div><div>အျပင္ဘက္မွာ<br />မိုးေတြသည္းသည္းရြာေနတယ္...<br /><br />မိုးေရေတြစိုရႊဲေနတဲ႕<br />မည္းမည္းလက္လက္ ကတၱရာလမ္းေပၚက<br />နီယြန္မီးေရာင္ျပိဳးျပက္တဲ႕အခါ<br />ကားစက္ႏိႈးသံသဲ႕သဲ႕ၾကား<br />အိမ္ျပန္ေနာက္က်သြားတတ္တဲ႕ညေနေတြ..<br /><br />ထီးတစ္ေခ်ာင္းႏွစ္ေယာက္<br />ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း မေမာေၾကးတဲ႕<br />ေအးစက္ေနတဲ႕လက္မ်ား<br />ရင္ခုန္သံ၀ိုးတ၀ါး<br />စိတ္ေတြေထြျပားလိုက္တာ..<br /><br />စိတ္ေကာက္ရင္ ဘတ္စ္ကားလိုက္စီး<br />မိုးမိၿပီးဖ်ားေတာ႕<br />အားငယ္ေနသလားကြယ္<br />ကို ၀ယ္တိုက္တဲ႕ ဟို လမ္းထိပ္ကဆန္ျပဳတ္ကိုမွ<br />ဒီကေသာက္ခ်င္ျပန္သတဲ႕..<br /><br />ကားကိုခဏရပ္ထား<br />အနားမွာအသာမွီေပါ႕<br />Celine Dion က<br />My heart will go on တဲ႕<br />လိေမၼာ္ရနံ႔ သင္းသင္းနဲ႕အတူ<br />ညေနခင္းေတြ စီးဆင္းၾကတဲ႕အခါ..<br /><br />အတိတ္ေတြ ခါးသတဲ႕လား<br />တဖြားဖြားက်ေနတဲ႕မိုးစက္မိုးမႈန္ေတြ<br />ဘယ္လိုတားႏိုင္မွာလဲ<br />သြား... ကြယ္…<br />မၾကားခ်င္လည္း<br />ထားခဲ႕တဲ႕ ဒိုင္ယာရီေလးတစ္အုပ္ရယ္<br />ႀကိဳးျပတ္က်န္ခဲ႕တဲ႕ ေလာ႕ကတ္သီးေလးတစ္ခုရယ္<br />မ်က္ရည္ေတြ စိုေနတဲ႕ လက္ကိုင္ပု၀ါေလးတစ္ထည္ရယ္<br />ခုလို မိုးရြာတဲ႕ညေတြမွာ တေစၧ လာလာေျခာက္ေနလို႕။ ။<br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၁၅၊၅၊၂၀၀၇</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-9088441031109960001?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-63568395046262726412007-05-14T12:27:00.000+06:302007-05-16T14:21:58.899+06:30<p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;">သံေယာဇာဥ္ဆိုတာ… ေနာက္ေက်ာကျဖတ္လို႔ရသလား?<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;">ငါ့ဆီမွာ ဘရူးတပ္စ္ေတြအမ်ားႀကီးကြဲ႔!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;">ဝါသနာပါရင္ အလကဇႏၵါးထက္ေတာင္ ဂုဏ္ယူႏိုင</span><span style="font-size:12;">္ရဲ႕၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;">ငါ့ကိုယ္ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ေတြ အၿမဲစီးတယ္၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;">ငါဆိုတာ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;">ကိုယ့္အဆိပ္ကိုယ္ျပန္မိတဲ့ ေႁမြတစ္ေကာင္ေပါ့၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;">တစ္ဘဝလံုး ကိုယ့္လွ်ာကိုယ္ျပန္ခဲထားတာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;">၂၄ ႏွစ္ထဲ ေျခတစ္လွမ္းဝင္ခဲ့ၿပီ၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;">ေလာကဓံဆိုတဲ့လမ္းဟာ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;">ဖုန္တေထာင္းေထာင္း၊ က်င္းခ်ိဳင့္ခပ္မ်ားမ်ားရယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;">ဒါေတာင္၊ ငါ့ဖိနပ္ေတြကို ဘရူးတပ္စ္ေတြက ခိုးဝွက္ၾကေသးရဲ႕၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;">ပိတ္ကားအခ်မွာ ငါဒီလိုဆုေတာင္းတယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;">ေနာက္တစ္ဇာတ္မွာ ဘရူးတပ္စ္ ငါမျဖစ္လိုဘူးရယ္လို႔။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;"><span style=""> </span>ရင္မင္းသစ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:12;"><span style=""> </span>၂၀၀၅ ခုႏွစ္</span><span style="font-size:12;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-6356839504626272641?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-31125653370112089042007-05-14T10:01:00.000+06:302007-05-14T10:02:58.062+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">တစ္ခါက</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">အားနာမႈတစ္ခု ရွိတယ္တဲ့</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">လုိက္ေလ်ာမႈကုိ အားနာတတ္တယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈကုိလဲ အားနာတတ္တယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">အလုိက္မသိတတ္မွာကို အားနာတတ္တယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္ရမွာကုိ အားနာတတ္တယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">ယုတ္မာရမွာကုိ အားနာတတ္တယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">ရုိင္းစုိင္းရမွာကုိ အားနာတတ္တယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">သေဘာထားေသးရမွာကုိ အားနာတတ္တယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">အခြင့္အေရးယူရမွာကုိ အားနာတတ္တယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">ယုံၾကည္မႈကုိလဲ အားနာတတ္တယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">စကားေျပာရမွာကုိ အားနာတတ္တယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">အားနာရမွာကုိ အားနာတတ္တယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">ဒီလုိနဲ႔ပဲ….</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">လူေတြရဲ႕ အျမင္မွာ</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">သူဟာ…………..</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">အပယ္ခံ ျဖစ္လာတယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">ရုိင္းစုိင္းလာတယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">အလုိက္မသိ လာတယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္လာတယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">ယုတ္မာလာတယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">သေဘာထားေသးလာတယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">အခြင့္အေရးေတြ ေတာင္းဆုိလာတယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">စကားမေျပာတတ္သူျဖစ္လာတယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">ယုံၾကည္မႈကင္းမဲ့လာတယ္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">တစ္ကယ္ေတာ့လည္း…..</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">ကုိယ့္သမုိင္း ကုိယ္ေရးတဲ့ေခတ္ၾကီးမွာ</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">သူဟာ..</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">ကုိယ့္အျမီးကုိ ကုိယ္ျပန္ျမဳိမိတဲ့</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">ေျမြေပြးတစ္ေကာင္ပါပဲ…..။<span style=""> </span>။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">စိုးေဝ</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center">၉ ၊ ၅ ၊ ၂၀၀၇</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-3112565337011208904?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-30864467295111853402007-05-04T11:12:00.001+06:302007-05-04T11:17:38.164+06:30<span xmlns=""><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">အလြမ္းေတြ အေတာင္ေညာင္းေတာ့<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">ဘယ္ကမ္းမွာ နားရမလဲ..?<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">တစ္နယ္တစ္ေက်းမွာ ပြင့္တဲ့ပန္းက<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">ကိုယ့္အတြက္ ေမႊးလြန္းတယ္… ေကာင္မေလးရယ္၊<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">မိုင္ေထာင္ခ်ီတဲ့ခရီးကို<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">အိပ္မက္ထဲမွာ ကူးရတာနဲ႔တင္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">ကိုယ့္မွာ လက္ပန္းက်ေနပါၿပီ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">ျပန္လွည့္ၾကည့္စရာ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">တို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ ဘဝတစ္ခုမရွိခဲ့!<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">*"အားလံုးကို စြန္႔လႊတ္ရရင္ေတာင္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">သတိရျခင္းကို ငါပိုင္တယ္" တဲ့၊<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">အခုေတာ့…<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">ကိုယ့္လက္ယက္တြင္းေလးကို<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဖ်က္ဆီးမိခဲ့ေပါ့။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">ကိုယ္ဟာ…<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းနဲ႔ ရိုင္းခဲ့သူပါ၊<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">ေကာင္မေလးရဲ႕ ရင္ဘတ္ကို အဆိပ္ခတ္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">ေႏွာင္းမွ ကိုယ့္ရင္ဘတ္ျဖစ္ေနခဲ့သတဲ့…။ ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;"> ရင္မင္းသစ္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;"> ၂၉ ၊ ၄ ၊ ၂၀၀၇<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;">*တာရာမင္းေဝ<br /></span></p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:12;color:#7030a0;"><br /></span> </p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-3086446729511185340?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-84097947947931607642007-05-03T15:35:00.000+06:302007-05-03T15:37:40.967+06:30ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္<br />ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ေပါ့ေလ…<br />ဘ၀မွာ<br />တစ္ခါေလာက္<br />ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />ကလဲ့စားေခ်ခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />ခ်စ္သူကုိ ေရႊေပၚျမတင္ ထားခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />စိတ္ယုတ္မာတရား ေမြးခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />သိဒိၵတၱလုိ ထုိးထြင္းဥာဏ္မ်ဳိးလုိခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />ရန္သူေတြအေပၚ အႏုိင္လုိခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />မိသားစုကုိ စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />နီရုိးဘုရင္လုိ တေယာထုိးၾကည့္ခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />ေ၀ႆႏာၱရာဘုရင္ၾကီးလုိ ခ်မ္းသာခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />နယူတန္လုိ ပန္းသီးေၾကြက်တာျမင္ခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />မုဆုိးကုိ လုိက္တဲ့<br />သားေကာင္တစ္ေကာင္ ျဖစ္ခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />မူးယစ္ေဆးသုံးခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />ပါးစပ္ေလးတစ္စုံကုိိ ရင္းျပီး<br />လူတြင္က်ယ္ျဖစ္ခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္ၾကည့္ခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />ကုေဋရွစ္ဆယ္သူေဌးသားလုိ<br />ဘ၀ပ်က္ၾကည့္ခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />ပင္လယ္လုိ ေပါေလာေမ်ာေနခ်င္မိတယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />၀ိပႆနာတရား က်င့္ခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />ေရမေရာတဲ့<br />ေစတနာျပစ္ျပစ္တစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္<br />ေျမြေပြးတစ္ေကာင္ရဲ႔<br />အဆိပ္ကုိ ေသာက္သုံးခ်င္တယ္<br />တစ္ခါေလာက္……………<br />တစ္ခါေလာက္……….<br />တစ္ခါေလာက္……….<br />ခုေတာ့…..<br />ငါ့မွာ ဖီးနစ္(စ္)ငွက္တစ္ေကာင္လုိ<br />ကုိယ့္ကုိကုိယ္ မီးျပန္ရႈိ႔ေနရတယ္…॥။ ။<br /><br /><br /> စိုးေဝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-8409794794793160764?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-74262808027452155032007-05-03T15:26:00.000+06:302007-05-03T15:28:06.423+06:30လူသားေတြကို ခ်စ္ခြင့္ေပးၿပီးမွ ဆံုဆည္းခြင့္ permission မခ်ေပးတဲ့ <br />ေလာကကဓံ…<br /><br />မုန္းတီးခြင့္ေပးလိုက္ၿပီးမွအတူရွိေနေစတဲ့<br />ေလာကဓံ…<br /><br />ၾကင္နာသလိုလိုဟန္ေဆာင္ၿပီးမွ ေနာက္ေက်ာဓားနဲ႔ထိုး ေခ်ာက္ထဲတြန္းခ်တတ္တဲ့ ေလာကဓံ…<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တနင့္တပိုးေပးၿပီးမွရိုက္ခ်ိဳးဖ်က္ဆီးတတ္တဲ့<br />ေလာကဓံ…<br /><br />အိပ္မက္လွလွေလးေတြ မက္ခြင့္ေပးၿပီးမွ လႈႏႈိးဖ်က္ဆီးတတ္တဲ့<br />ေလာကဓံ…<br /><br />မင္းေၾကာင့္ ကြဲကြာၾကရ<br />မင္းေၾကာင့္ ေၾကကြဲၾကရ<br />မင္းေၾကာင့္ ခ်စ္ၾကရ<br />မင္းေၾကာင့္ မုန္းၾကရ<br />မင္းေၾကာင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ အိပ္မက္ေတြ ပ်က္သုန္းၾကရ<br />မင္းေၾကာင့္ ငိုၾကရ၊ ရယ္ၾကရ<br />မင္းေၾကာင့္ ဘဝတစ္ခုလံုး ေပ်ာက္ဆံုးၾကရနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ေနေပမဲ့<br /><br />မင္းကေတာ့ ပိုေနၿမဲ၊ က်ားေနၿမဲအတိုင္း ေလာကႀကီးကို ခပ္စိမ္းစိမ္းၾကည့္ေနခဲ့တယ္ေနာ္<br /><br />ကဗ်ာဆရာ “ရင္မင္းသစ္” ေျပာသလို မင္းဟာ လူသားေတြကို<br />ကံစမ္းမဲ ႏႈိက္ခြင့္ေပးတယ္ဆိုရင္…<br />ေသခ်ာတယ္ အားလံုးဟာ ဗလာမဲေတြခ်ည္း ျဖစ္မွာဘဲ<br /><br />အခ်စ္ကို အမုန္း<br />အၿပံဳးကို မ်က္ရည္အၿဖစ္<br />မ်က္လွည့္ၿပေျပာင္းလဲဖန္ဆင္းတတ္တဲ့မင္းကို<br />အံ့ၾသလြန္းလို႔ ခ်ီးမြမ္းခ်င္ေပမဲ့<br />ရင္ထဲက စကားတစ္ခြန္းငါေျပာခ်င္တာက…<br /><br />နင့္ကို ငါမုန္းတယ္တဲ့…<br /><br /> ဝိုင္<br /> ၂၉ ၊ ၄ ၊ ၂၀၀၇<br /> ၂၃ နာရီ ၂၇ မိနစ္<br /><br /><br /><br />ဝန္ခံခ်က္။ ။ရင္မင္း၏ “သူဖန္ဆင္းေသာ ေလာကဓံ” ကဗ်ာမွ ကံစမ္းမဲ ႏႈိက္ခြင့္ေပးတယ္ ဟူေသာ စာသားအား ကိုးကားခ်က္အျဖစ္ ယူသံုးထားပါသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-7426280802745215503?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-14532901988639926602007-05-02T13:19:00.000+06:302007-05-02T13:27:16.501+06:30*“အားလံုးကို စြန္႔လႊတ္ရရင္ေတာင္<br />သတိရျခင္းကို ငါပိုင္တယ္”<br />ဘယ္သူ လက္ေဆာ့ခဲ့သလဲ..?<br />ငါ့ရင္ဘတ္ကို ကုတ္ျခစ္လို႔၊<br /><br />မိုးမလြန္ခင္ ထြန္ၾကဴးမလို႔ပါ၊<br />သိမ္ငယ္တတ္တဲ့ ေႁမြတစ္ေကာင္က<br />ငါ့ထြန္ကို မ်ိဳခ်သြားခဲ့၊<br /><br />ကိုယ့္ေဒါသနဲ႔ကိုယ္ အဆိပ္တက္ေတာ့<br />ဘယ္သူထူမွာလဲ..?<br />တကယ္ေတာ့…<br />မင္းဆီလာမဲ့ေျခေထာက္ေတြ ကိုယ္တိုင္ရိုက္ခ်ိဳးခဲ့သူပါ။<br /><br /><br />ရင္မင္းသစ္<br />၂၀၀၄<br /><br />*တာရာမင္းေဝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-1453290198863992660?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-73055128237117999632007-04-30T17:46:00.000+06:302007-05-02T11:18:18.701+06:30ေလာကမွာ ႏြားေတြမ်ားတယ္၊<br />ေရာမမွာ တေရာထိုးခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးက<br />သမိုင္းမွာ မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး။<br /><br />အားလံုးဟာ ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ေရးခဲ့တာပဲ၊<br />ဒါေပမဲ့<br />မိုးခါးေရေသာက္ခဲ့တဲ့ ပညာရွိေတြမ်ားတယ္။<br /><br />အခုေျပာခဲ့တာေတြ မင္းမယံုဘူးလား???<br />ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး၊<br />ကိုယ့္အဆိပ္နဲ႔ကိုယ္ မိေနတဲ့လူခ်ည္းပဲ။<br /><br />သူတို႔ကို အျပစ္မတင္ပါနဲ႔ ေကာင္ေလးရယ္…<br />မင္းကိုယ္မင္းလည္း ျပန္ၾကည့္ပါဦး၊<br />မင္းအဆိပ္ေတြနဲ႔မင္း ပုပ္သိုးလို႔။<br /><br /><br />ရင္မင္းသစ္<br />၂၈ ၊ ၄ ၊ ၂၀၀၇<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-7305512823711799963?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-39737241086081464192007-04-27T11:40:00.000+06:302007-04-27T13:14:18.241+06:30“ကၽြန္ေတာ္ မွာ ရွိတဲ့အရာေတြ နဲ႕ မရွိတဲ့အရာေတြအေၾကာင္းကုိ စဥ္းစားမိရာကေန ေရးလုိက္မိတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ”<br />ကဗ်ာဆရာ စိုးေဝက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူငယ္အႏုပညာရွင္မ်ားအဖြဲ႕ကို ေျပာသြားတဲ့ စကားေလးပါ။ သူက သူ႔ဗ်ာမွာ သူ႔ဆီမွာမရွိတဲ့အရာေတြနဲ႔ ရွိတဲ့အရာေတြကို ခ်ေရးျပသြားတယ္။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။ ခံစားၾကည့္ၾကပါဦး… ရင္ထဲမွာရွိတဲ့အတိုင္း မွတ္ခ်က္ေပးလို႔ရပါတယ္…<br /><br /> ဒြိေလာက<br /><br /><br /><table border="1" cellpadding="0" cellspacing="0" style="border-collapse: collapse" bordercolor="#FFFFFF" width="100%" id="AutoNumber1"><br /> <tr><br /> <td width="44%"><br /> <p class="MsoNormal" align="right" style="text-align:right"><br /> <span lang="MY" style="font-size: 12.0pt; color: #336666">&#4096;&#4221;&#4156;&#4116;&#4153;&#4145;&#4112;&#4140;&#4153;&#4112;&#4156;&#4100;&#4153;<br /> <br /> &#4129;&#4126;&#4143;&#4150;&#4152;&#4155;&#4117;&#4147;&#4123;&#4116;&#4153;<br /> <br /> &#4145;&#4123;&#4124;&#4143;&#4141;&#4096;&#4153;&#4100;&#4139;&#4152;&#4124;&#4143;&#4141;&#4096;&#4153;&#4125;&#4139;&#4114; <br /> &#4121;&#4123;&#4157;&#4141;&#4117;&#4139;…<br /> <br /> “&#4103;&#4140;&#4112;&#4153;&#4124;&#4143;&#4141;&#4096;&#4153;&#4121;&#4100;&#4153;&#4152;&#4126;&#4140;&#4152;“&#4121;&#4154;&#4140;&#4152;&#4175;<br /> <br /> &#4129;&#4123;&#4106;&#4153;&#4129;&#4097;&#4154;&#4100;&#4153;&#4152;&#4116;&#4157;&#4100;&#4153;&#4151; <br /> &#4117;&#4143;&#4141;&#4100;&#4153;&#4102;&#4143;&#4141;&#4100;&#4153;&#4121;&#4157;&#4147;&#4121;&#4154;&#4140;&#4152; &#4121;&#4123;&#4157;&#4141;&#4117;&#4139;…<br /> <br /> &#4145;&#4123;&#4097;&#4146;&#4101;&#4141;&#4121;&#4153;&#4113;&#4140;&#4152;&#4145;&#4126;&#4140;<br /> <br /> &#4129;&#4140;&#4099;&#4140;&#4112;&#4126;&#4150;&#4120;&#4144;&#4152;&#4121;&#4154;&#4140;&#4152; <br /> &#4121;&#4123;&#4157;&#4141;&#4117;&#4139;…<br /> <br /> &#4124;&#4143;&#4141;&#4126;&#4124;&#4143;&#4141; <br /> &#4145;&#4155;&#4117;&#4140;&#4100;&#4153;&#4152;&#4124;&#4146;&#4112;&#4117;&#4153;&#4102;&#4100;&#4153;&#4123;&#4116;&#4153;<br /> <br /> &#4121;&#4154;&#4096;&#4153;&#4116;&#4157;&#4140;&#4118;&#4143;&#4150;&#4152; <br /> &#4129;&#4112;&#4143;&#4121;&#4154;&#4140;&#4152; &#4121;&#4123;&#4157;&#4141;&#4117;&#4139;…<br /> <br /> &#4145;&#4114;&#4152;&#4096;&#4140;&#4116;&#4096;&#4153;&#4098;&#4154;&#4142;&#4175;<br /> <br /> &#4101;&#4140;&#4129;&#4143;&#4117;&#4153;&#4121;&#4154;&#4140;&#4152; &#4121;&#4123;&#4157;&#4141;&#4117;&#4139;…<br /> <br /> &#4121;&#4116;&#4140;&#4124;&#4143;&#4141;&#4121;&#4157; <br /> &#4112;&#4150;&#4102;&#4141;&#4117;&#4153;&#4096;&#4117;&#4153;&#4113;&#4140;&#4152;&#4126;&#4106;&#4153;&#4151;<br /> <br /> &#4120;&#4142;&#4122;&#4140;&#4120;&#4144;&#4152;&#4097;&#4150;&#4156;&#4121;&#4154;&#4140;&#4152; <br /> &#4121;&#4123;&#4157;&#4141;&#4117;&#4139;…<br /> <br /> ”&#4100;&#4139;&#4151;&#4101;&#4096;&#4140;&#4152; <br /> &#4239;&#4156;&#4140;&#4152;&#4123;”<br /> &#4145;&#4155;&#4117;&#4140;&#4123;&#4116;&#4153;<br /> <br /> &#4117;&#4139;&#4152;&#4101;&#4117;&#4153;&#4112;&#4101;&#4153;&#4101;&#4143;&#4150; <br /> &#4121;&#4123;&#4157;&#4141;&#4117;&#4139;…<br /> <br /> &#4121;&#4143;&#4141;&#4096;&#4153;&#4114;&#4096;&#4153;&#4120;&#4143;&#4123;&#4100;&#4153;&#4175;<br /> <br /> &#4124;&#4096;&#4153;&#4145;&#4097;&#4154;&#4140;&#4100;&#4153;&#4152;&#4121;&#4154;&#4140;&#4152; <br /> &#4121;&#4123;&#4157;&#4141;&#4117;&#4139;…<br /><br /> “&#4100;&#4139;&#4126;&#4141; <br /> &#4100;&#4139;&#4112;&#4112;&#4153;” <br /> &#4102;&#4143;&#4141;&#4126;&#4106;&#4153;&#4151;<br /><br /> &#4101;&#4096;&#4140;&#4152;&#4124;&#4143;&#4150;&#4152;&#4121;&#4154;&#4140;&#4152; <br /> &#4121;&#4123;&#4157;&#4141;&#4117;&#4139;…<br /><br /> &#4129;&#4111;&#4143;&#4155;&#4121;&#4148;&#4119;&#4143;&#4150;&#4152;&#4121;&#4154;&#4140;&#4152; <br /> &#4121;&#4123;&#4157;&#4141;&#4117;&#4139;…<br /><br /> &#4121;&#4141;&#4112;&#4153;&#4145;&#4102;&#4156;&#4155;&#4118;&#4101;&#4153;&#4123;&#4116;&#4153;<br /><br /> &#4126;&#4144;&#4100;&#4122;&#4153;&#4097;&#4154;&#4100;&#4153;&#4152;&#4145;&#4096;&#4140;&#4100;&#4153;&#4152; <br /> &#4121;&#4123;&#4157;&#4141;&#4117;&#4139;…<br /><br /> &#4145;&#4096;&#4140;&#4100;&#4153;&#4121;&#4145;&#4124;&#4152;&#4121;&#4154;&#4140;&#4152; <br /> &#4116;&#4157;&#4101;&#4153;&#4126;&#4096;&#4153;&#4112;&#4112;&#4153;&#4126;&#4106;&#4153;&#4151;<br /><br /><br /> &#4096;&#4140;&#4152;&#4124;&#4157;&#4124;&#4157;&#4145;&#4124;&#4152;&#4121;&#4154;&#4140;&#4152;&#4116;&#4157;&#4100;&#4153;&#4151;<br /><br /> &#4096;&#4140;&#4152;&#4124;&#4157;&#4124;&#4157;&#4145;&#4124;&#4152;&#4121;&#4154;&#4140;&#4152; <br /> &#4116;&#4157;&#4101;&#4153;&#4126;&#4096;&#4153;&#4112;&#4112;&#4153;&#4126;&#4106;&#4153;&#4151;<br /><br /> &#4145;&#4100;&#4156;&#4101;&#4096;&#4192;&#4148;&#4121;&#4154;&#4140;&#4152; &#4121;&#4123;&#4157;&#4141;&#4117;&#4139;…<br /> <br /> &#4101;&#4144;&#4128;&#4126;&#4143;&#4120;&#4114;&#4213;&#4139;&#4175;<br /> <br /> &#4129;&#4100;&#4153;&#4222;&#4096;&#4100;&#4153;&#4152;&#4117;&#4116;&#4153;&#4152;&#4121;&#4154;&#4140;&#4152; <br /> &#4121;&#4123;&#4157;&#4141;&#4117;&#4139;…<br /> <br /> &#4145;&#4121;&#4123;&#4142;&#4129;&#4100;&#4153;&#4112;&#4156;&#4141;&#4116;&#4153;&#4152;&#4116;&#4096;&#4153;&#4175;<br /> <br /> &#4096;&#4141;&#4112;&#4153;&#4121;&#4143;&#4116;&#4153;&#4244;&#4112;&#4101;&#4153;&#4124;&#4143;&#4150;&#4152; <br /> &#4121;&#4123;&#4157;&#4141;&#4117;&#4139;…&#4171;<br /> <br /> &#4171;</span></p><br /> <p>&nbsp;</td><br /> <td width="7%">&nbsp;</td><br /> <td width="99%"><br /> <p class="MsoNormal"><span lang="MY" style="font-size: 12.0pt; color: red"><br /> &#4096;&#4221;&#4156;&#4116;&#4153;&#4145;&#4112;&#4140;&#4153;&#4112;&#4156;&#4100;&#4153;<br /> <br /> &#4145;&#4123;&#4097;&#4146;&#4123;&#4143;&#4141;&#4096;&#4153;&#4113;&#4140;&#4152;&#4126;&#4106;&#4153;&#4151;<br /> <br /> &#4129;&#4112;&#4209;&#4129;&#4116;&#4106;&#4153;&#4152;&#4129;&#4096;&#4154;&#4133;&#4153;&#4152; &#4123;&#4157;&#4141;&#4126;&#4106;&#4153;…<br /> <br /> &#4096;&#4221;&#4156;&#4116;&#4153;&#4145;&#4112;&#4140;&#4153;&#4126;&#4106;&#4153;<br /> <br /> &#4096;&#4221;&#4156;&#4116;&#4153;&#4145;&#4112;&#4140;&#4153;&#4155;&#4118;&#4101;&#4153;&#4145;&#4222;&#4096;&#4140;&#4100;&#4153;&#4152; &#4145;&#4113;&#4140;&#4096;&#4153;&#4097;&#4150;&#4145;&#4117;&#4152;&#4121;&#4106;&#4153;&#4151;<br /> <br /> &#4121;&#4157;&#4112;&#4153;&#4117;&#4143;&#4150;&#4112;&#4100;&#4153;&#4096;&#4114;&#4153;&#4155;&#4117;&#4140;&#4152;&#4112;&#4101;&#4153;&#4097;&#4143; &#4123;&#4157;&#4141;&#4126;&#4106;&#4153;…<br /> <br /> &#4145;&#4121;&#4140;&#4100;&#4153;&#4145;&#4097;&#4154;&#4140;&#4239;&#4156;&#4122;&#4153;&#4175;<br /> <br /> &#4096;&#4119;&#4154;&#4140;&#4145;&#4117;&#4139;&#4100;&#4153;&#4152;&#4097;&#4154;&#4147;&#4117;&#4153;&#4112;&#4101;&#4153;&#4129;&#4143;&#4117;&#4153; &#4123;&#4157;&#4141;&#4126;&#4106;&#4153;…<br /> <br /> &#4117;&#4156;&#4096;&#4153;&#4117;&#4156;&#4096;&#4153;&#4102;&#4144;&#4145;&#4116;&#4126;&#4106;&#4153;&#4151;<br /> <br /> &#4145;&#4097;&#4139;&#4100;&#4153;&#4152;&#4121;&#4140;&#4121;&#4157;&#4147; &#4112;&#4101;&#4153;&#4097;&#4154;&#4147;&#4141;&#4245; &#4123;&#4157;&#4141;&#4126;&#4106;&#4153;…<br /> <br /> &#4145;&#4102;&#4152;&#4123;&#4106;&#4153;&#4101;&#4141;&#4121;&#4153;&#4113;&#4140;&#4152;&#4126;&#4106;&#4153;&#4151;<br /> <br /> &#4119;&#4116;&#4153;&#4098;&#4143;&#4141;&#4152;&#4175; &#4116;&#4140;&#4152;&#4123;&#4156;&#4096;&#4153;&#4155;&#4117;&#4112;&#4153;&#4112;&#4101;&#4153;&#4097;&#4143;&#4123;&#4157;&#4141;&#4126;&#4106;&#4153;…<br /> <br /> &#4124;&#4144;&#4129;&#4121;&#4154;&#4140;&#4152;&#4175;<br /> <br /> &#4129;&#4113;&#4100;&#4153;&#4129;&#4155;&#4121;&#4100;&#4153;&#4145;&#4126;&#4152;&#4121;&#4157;&#4143; &#4123;&#4157;&#4141;&#4126;&#4106;&#4153;…<br /> <br /> &#4100;&#4157;&#4140;&#4152;&#4113;&#4140;&#4152;&#4126;&#4106;&#4153;&#4151; &#4126;&#4101;&#4197;&#4140;&#4116;&#4142;&#4175;<br /> <br /> &#4116;&#4140;&#4152;&#4121;&#4124;&#4106;&#4153;&#4120;&#4144;&#4152; &#4129;&#4096;&#4154;&#4196;&#4196; &#4142;&#4112;&#4101;&#4153;&#4113;&#4106;&#4153;&#4123;&#4157;&#4141;&#4126;&#4106;&#4153;…<br /> <br /> &#4124;&#4144;&#4112;&#4101;&#4153;&#4097;&#4154;&#4147;&#4141;&#4244;&#4175;<br /> <br /> &#4123;&#4116;&#4153;&#4145;&#4101;&#4140;&#4100;&#4153;&#4112;&#4143;&#4141;&#4096;&#4153;&#4097;&#4143;&#4141;&#4096;&#4153;&#4121;&#4157;&#4147; &#4123;&#4157;&#4141;&#4126;&#4106;&#4153;...<br /> <br /> &#4123;&#4117;&#4153;&#4145;&#4116;&#4126;&#4106;&#4153;&#4151;<br /> <br /> &#4116;&#4140;&#4123;&#4142;&#4112;&#4101;&#4153;&#4124;&#4143;&#4150;&#4152; &#4123;&#4157;&#4141;&#4126;&#4106;&#4153;…<br /> <br /> &#4155;&#4117;&#4103;&#4140;&#4112;&#4153;&#4121;&#4102;&#4116;&#4153;&#4126;&#4106;&#4153;&#4151;<br /> <br /> <br /> &#4129;&#4126;&#4106;&#4153;&#4152;&#4096;&#4146;&#4156;&#4155;&#4117;&#4103;&#4140;&#4112;&#4153; &#4112;&#4101;&#4153;&#4117;&#4143;&#4114;&#4153; &#4123;&#4157;&#4141;&#4126;&#4106;&#4153;…<br /> <br /> &#4129;&#4113;&#4142;&#4152;&#4096;&#4154;&#4116;&#4153;&#4155;&#4097;&#4100;&#4153;&#4152;<br /> <br /> &#4129;&#4145;&#4155;&#4121;&#4140;&#4096;&#4153;&#4129;&#4155;&#4121;&#4140;&#4152; &#4123;&#4157;&#4141;&#4126;&#4106;&#4153;…<br /> <br /> &#4100;&#4139;&#4152;&#4101;&#4140;&#4112;&#4117;&#4153;&#4118;&#4143;&#4141;&#4245;&#4145;&#4121;&#4151;&#4145;&#4124;&#4154;&#4140;&#4151;&#4145;&#4116;&#4097;&#4146;&#4151;&#4126;&#4106;&#4153;&#4151;<br /> <br /> &#4100;&#4139;&#4152;&#4121;&#4154;&#4157;&#4140;&#4152;&#4097;&#4154;&#4141;&#4112;&#4153;&#4112;&#4101;&#4153;&#4145;&#4097;&#4154;&#4140;&#4100;&#4153;&#4152; &#4123;&#4157;&#4141;&#4126;&#4106;&#4153;….<br /> Kurt Cobain &#4113;&#4150;&#4121;&#4157; &#4123;&#4126;&#4106;&#4153;&#4151;<br /> <br /> &#4101;&#4142;&#4152;&#4096;&#4123;&#4096;&#4153;&#4145;&#4155;&#4097;&#4140;&#4096;&#4153;&#4124;&#4141;&#4117;&#4153; &#4239;&#4157;&#4100;&#4153;&#4151;<br /> <br /> &#4129;&#4097;&#4154;&#4147;&#4141;&#4123;&#4106;&#4153;&#4112;&#4101;&#4153;&#4124;&#4143;&#4150;&#4152; &#4123;&#4157;&#4141;&#4126;&#4106;&#4153;…&#4171; <br /> &#4171;</span></p><br /> <p>&nbsp;</td><br /> </tr><br /></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-3973724108608146419?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-58070052518813068252007-04-26T13:49:00.001+06:302007-04-27T11:27:30.416+06:30<span style="font-family:Zawgyi-One;color:#7f7f7f;"><br /><p>လြမ္းလိုက္တာ…</p><br /><p> တစ္ေန႔ ၂၄ နာရီဟာ ငါ့အတြက္ေတာ့ ၂၄ ကမၻာမ်ားလား</p><br /><p> ဟန္ေဆာင္အျပံဳးေတြနဲ႔ တစ္ေနကုန္ဟန္လုပ္ေနတဲ့ ဒီမ်က္ႏွာဟာ</p><br /><p> တစ္ေန႔တာကုန္ဆံုးျခင္းရဲ႕ နားခိုရာအိပ္စက္ျခင္းမွာေတာ့</p><br /><p> ေခ်ာက္ကမ္းပါးအျပည့္ေလာက္နီးနီးရွိတဲ့ အလြမ္းမ်က္ရည္ေတြနဲ႔ေပါ့</p><br /><p> အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ငါဟာ Romeo နဲ႔ Juliet တို႔ရဲ႕ အလြမ္းဇာတ္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ၿပီေပါ့</p><br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#7f7f7f;"><br /><br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#7f7f7f;"><br /><br /><p>လြမ္းလိုက္တာ…</p><br /><p> ငါ ဘယ္သူ႔ဆီက ဘယ္တုန္းကမွမရခဲ့တဲ့</p><br /><p> သူ႔ရဲ႕ ဂရုစိုက္မႈနဲ႔ အၾကင္နာ</p><br /><p> သူ႔ရဲ႕ တန္ဖိုးထားမႈနဲ႔ ျမတ္ႏိုးမႈ</p><br /><p> သူ႔ရဲ႕ မႏူးညံ့ေပမဲ့ ႏွစ္သိမ့္ႏိုင္တဲ့ လက္တစ္စံုနဲ႔ Jell မလိမ္းထားတဲ့ ဆံပင္ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလးေတြ</p><br /><p> ငါ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ တိတ္တခိုးေပးခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႕ ႏူးညံ့တဲ့အနမ္း</p><br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#7f7f7f;"><br /><br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#7f7f7f;"><br /><br /><p>လြမ္းလိုက္တာ…</p><br /><p> မင္းကမသိေပမဲ့ မင္းရဲ႕အသံကို ငါနားေထာင္ခဲ့တာ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္းမွန္းမသိ</p><br /><p> မင္းကမသိေပမဲ့ မင္းရဲ႕ Blog ေတြကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် Internet ေပၚတက္ၾကည့္မိတာ ဘယ္ႏွစ္ေခါက္မွန္းမသိ</p><br /><p> မင္းကမသိေပမဲ့ မင္းဓာတ္ပံုေလးေတြကို လူလစ္တုန္းၾကည့္ၿပီး ခိုးနမ္းခဲ့တာ ငါ့အျပင္ ဘယ္သူမွမသိ</p><br /><p> မင္းကမသိေပမဲ့ ဘုရားမွာ မင္းနဲ႔ဆံုဖို႔ ဆုေတာင္းရတာ မင္းၾကားရင္ အျမင္ေတာင္ကတ္ေလာက္တယ္</p><br /><p> မင္းကမသိေပမဲ့ ၾကယ္ေႂကြခ်ိန္မွာ ဆုေတာင္းလိုက္တာ… မင္းနဲ႔တစ္ေန႔ ဆံုဆည္းဖို႔ပါ</p><p><br /></p><br /><br /><p> စာႂကြင္း</p><br /><p> ခ်စ္သူကေတာ့ ယံုဖို႔ေနေနသာသာ ကြယ္ရာမွာေတာင္ ႀကိတ္ေလွာင္ခ်င္ေလွင္ေနဦးမွာ…</p><br /><br /></span><p> </p><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#7f7f7f;"><br /><p align="center">ဝိုင္</p><br /><p align="center">၂၀ ၊ ၄ ၊ ၂၀၀၇</p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-5807005251881306825?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-67878014684529446582007-04-26T13:42:00.000+06:302007-04-26T13:45:21.147+06:30တခါတေလက်ေတာ့လည္း<br />အတိတ္ကိုျပန္ျပန္ေတြးရတာ သိပ္အရသာရွိတာပဲ။<br />ဒါေၾကာင့္လည္း စျမံဳ႕ျပန္တယ္ဆိုတဲ့စကား ေပၚလာတာျဖစ္မယ္။<br /><br />ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ…<br />သစ္ပင္သစ္ရြက္ေတြ စိမ္းစိုေနတာနဲ႕၊ ေျခာက္ေသြ႔ေနတာ<br />အသင္! ဘယ္ဟာႀကိဳက္သလဲလို႔ ေမးလာရင္<br />အားလံုးပဲ စိမ္းစိုေနၾကမွာပါ။<br /><br />ဒါေပမဲ့…<br />ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့သစ္ပင္ကေတာ့ ေစာေစာစီးစီးပဲေျခာက္ေသြ႔ခဲ့ပါတယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဆိပ္ရွိတဲ့ေလကို ရွဴခဲ့မိတာဘဲ…<br />အဲဒီ့လိုေျပာမယ္ဆိုရင္<br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဆင္ေျခဆင္လက္ေတာ္ေတာ္မ်ားတာဘဲ<br />မဟုတ္ဘူး!<br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ အယူတိမ္းလို႔ နတ္စိမ္းျဖစ္ခဲ့တာပါ။<br /><br />တကယ္ေတာ့…<br />သိသိခ်င္းပဲ ကၽြန္ေတာ္ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။<br />တကယ္ကိုပါပဲ<br />ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္တႊင္းမွာရွိတဲ့ Real Time Editing စနစ္က ပ်က္စီးေနခဲ့ၿပီးပါၿပီ။<br /><br /><br /><br /> ရင္မင္း<br /> ၂၆ ၊ ၁ ၊ ၂၀၀၇<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-6787801468452944658?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-6400706231717145972007-04-25T12:21:00.000+06:302007-04-27T15:49:56.834+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RjG_4VEYBVI/AAAAAAAAAAk/uROgPTkseXQ/s1600-h/mcgee.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RjG_4VEYBVI/AAAAAAAAAAk/uROgPTkseXQ/s320/mcgee.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5058034830962853202" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 31.5pt;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >ဒီေန႔ ဝတၳဳတိုတစ္ပုဒ္ကို ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ကစေရးရမလဲလို႔ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ခင္ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိေတြးရာေရးခ်ဖို႔ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔စိတ္ဆိုးမယ္ဆိုေပမဲ့ အေသအခ်ာမသိရခင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ဘာဆင္ေျခမွမေပးႏိုင္တဲ့အတြက္ ခင္ဗ်ားတို႔ မယံုၾကည္ရာေရာက္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္ယံုၾကည္႕ရာ ကိုယ္လုပ္ဖို႔<span style=""> </span>ဝါသနာထံုတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္လႊတ္ႏို္င္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး ခင္ဗ်ားတို႔ ခြင့္မလႊတ္လည္း ေရးခ်င္ရာေရးမဲ့ အေၾကာင္း တင္ႀကိဳေျပာၾကားထားခဲ့ပါသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 31.5pt;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >သတင္းအစံုအလင္မွာ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္ျခင္းသည္ သမိုင္းမျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့၊ ေခြးႏွစ္ ေကာင္ကိုက္ရသည့္အေၾကာင္းသည္ သမိုင္းျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က အခိုင္အမာ ေျပာဆိုခဲ့ေသာ္လည္း ခင္ဗ်ားတို႔ဘက္က မယံုၾကည္လွ်င္ ဘာမွ ေျပာစရာမရွိပါ။ သို႔ေပမဲ့ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္ျခင္းမွာ ဘာမွမျဖစ္ေသာ္လည္း ေခြးကဲ့သို႔ လူႏွစ္ေကာင္ကိုက္ျခင္း မွာ လူအမ်ား ဒုကၡေရာက္ႏိုင္သည္ရွိရာ၊ သင္တို႔မယံုၾကည္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က သက္ေသ ထုတ္မျပႏိုင္ေသာ္လည္း လူအမ်ားေရွ႕မွာ မိေက်ာင္းမင္း ေရခင္းမျပခ်င္ရာ၊ သင္တို႔ဘက္မွ မယံုၾကည္လွ်င္ ေဂ်ာ့ဒဗလ်ဴဘုရွ္ႏွင့္ ဆက္ဒမ္ဟူစိန္ဟူသည့္ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္ျခင္းေၾကာင့္ လူအမ်ားဒုကၡေရာက္ရေၾကာင္းကို သင္တို႔ေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေရာ သိႏွင့္ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က သိႏွင့္သလို၊ သင္တို႔ဘက္ကလည္း လက္ခံၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ေရာ၊ သင္တို႔အားလံုးေရာ သေဘာေပါက္ၿပီးျဖစ္ေပလိမ့္မည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 31.5pt;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >ေလာက၌ လူတို႔သည္ အသိဉာဏ္မဲ့လွ်င္ ေခြးထက္အသိဉာဏ္မဲ့ေၾကာင္း ပညာ မတတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ့္အေမသည္ ေကာင္းေကာင္းသိေသာ္လည္း သင္တို႔သိဖို႔ရာ ကၽြန္ေတာ့္ ဘက္က အာမမခံႏိုင္သလို ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ပင္လွ်င္ သိသည္လား၊ မသိသည္လား မေဝခြဲႏိုင္ေၾကာင္း ဘြဲ႔ေတြရၿပီး ပညာမ်ားစြာတတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္က ေၿပာမည္ဆိုလွ်င္ သင္တို႔ ဘာေျပာမည္လဲ ကၽြန္ေတာ္ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါ။ ဒီေနရာတြင္ သင္တို႔ေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ဆက္ေဆြးေႏြးမည္ဆိုလွ်င္ လက္ရွိပညာေရးအသိေဗဒအေဆာက္ အဦးမွစ၍ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားအထိပါ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးသြားႏိုင္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ေျပာခ်င္ သည္မွာ ပညာေရးအေၾကာင္းမဟုတ္ဘဲ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္ျခင္းအေၾကာင္း ျဖစ္ေနျပန္ရာ ထိုအေၾကာင္းကို ဒီေနရာတြင္ရပ္ထား၍ သင္တို႔ဘက္မွ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးခ်င္ သည္ဆိုလွ်င္ ေနာင္အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဆြးေႏြးႏိုင္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကေျပာလွ်င္ သင္တို႔မည္ သို႔ျဖစ္မည္မသိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ေျပာခဲ့ၿပီးျဖစ္ေလသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 31.5pt;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >အဓိက ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္သည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္၌ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္သြား ျခင္းသည္ မည္သို႔မွ် မျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း၊ ထိုေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္ရသည့္ အေၾကာင္းရင္းအေပၚ တစ္ရပ္ကြက္လံုး အာရံုမရေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သမိုင္းတြင္သြားျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ရာ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္သည္ကို ေရးႀကီးခြင္က်ယ္လုပ္ေျပာသလိုျဖစ္ေနမည္စိုး၍ မေျပာဘဲေန ခ်င္ေပမဲ့ မေျပာလွ်င္မေနႏိုင္၍ ေျပာျခင္ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာလွ်င္ သင္တို႔မည္သို႔ထင္မည္မသိ ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ေျပာခဲ့ၿပီးျဖစ္ေလသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ထိုေခြးႏွစ္ေကာင္ ကိုက္ျခင္းသည္ မည္သို႔စကိုက္သည္ မသိေသာ္လည္း ထိုေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ရပ္ကြက္လူႀကီးမ်ားပါမက်န္ ထိုေခြးႏွစ္ေကာင္၏ ပိုင္ရွင္မ်ားႏွင့္လက္သင့္သည္ ရပ္ကြက္ သားမ်ားမွာလည္း သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ႏွင့္ အံုးအံုးကၽြတ္ကၽြတ္ မတည့္ျဖစ္ကုန္ၾကရာ ကၽြန္ေတာ့္အား ဇာခ်ဲ႕ေျပာသည္ဟုထင္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္က မည္သို႔မွ်ျပန္ေျပာမည္မဟုတ္ေသာ္ လည္း သင္တို႔မယံုၾကည္လွ်င္ သင္တို႔အပိုင္းျဖစ္ရာ ထိုကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္မွ ဘာမွေျပာစရာမရွိေတာ့ဟု ေျပာခ်င္ပါသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 31.5pt;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >သို႔ေသာ္လည္း လူဆိုသည္မွာ ကိုယ္လုပ္ခဲ့သည့္ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ျပန္စဥ္းစားသည့္ ဓေလ့မရွိသေလာက္နည္းပါးခဲ့ေသာ္လည္း၊ အကယ္၍ ျပန္စဥ္းစားခဲ့ေသာ္ ကိုယ့္သမိုင္းကို ရဲရဲေရးဖို႔သတၱိမရွိေၾကာင္း သင္တို႔ေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ေခါင္းၿငိမ့္ဖို႔ရာ ေသြးမရွိေၾကာင္း သင္တို႔ေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေရာ နားလည္ေနလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ သစၥာနီေျပာခဲ့သလို ေနာဧသေဘၤာသည္ မေန႔ညက နစ္ျမဳပ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 31.5pt;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 31.5pt;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 31.5pt;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 31.5pt;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><span style=""> </span><span style=""> </span>ရင္မင္းသစ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 31.5pt;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><span style=""> </span>၂၄ ၊ ၄ ၊ ၂၀၀၇<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-640070623171714597?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-7709355506170413052007-04-24T16:10:00.000+06:302007-04-25T12:27:36.047+06:30<p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >ဖန္တီးရွင္ဆိုတဲ့သူက<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >*ပါေဖာင့္မန္႔ သိပ္ေကာင္းတယ္၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >ေလာကဓံရွစ္ပါးကို အခ်ိဳမႈန္႔ေလး၊ ဆားေလးခပ္ၿပီးျပတယ္။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >အားလံုးရူးသြပ္ခဲ့ေပါ့။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >အလုအယက္တိုးေဝွ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >ေက်ာ္ဟိန္းႀကီး ဒုကၡကိုေဆးဆိုးတာထက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >ရွစ္ဆပိုတယ္။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >မယံုမရွိနဲ႔ ကိုယ့္လူ!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >မိုက္လိုက္တဲ့သူေတြမ်ား<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >ဘဝဆိုတာ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >ဒါမ်ိဳးေလးနဲ႔မွ </span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >ပို</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >အရသာရွိတယ္တဲ့။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><span style=""> </span>ရင္မင္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><span style=""> </span><span style=""> </span>၂၈ ၊ ၄ ၊ ၂၀၀၇</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" ><o:p> </o:p></span></p> <span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:12;" >*performance</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-770935550617041305?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-25476624529134315482007-04-23T11:43:00.001+06:302007-04-25T12:28:28.487+06:30<p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" >ေဟာဒီ့မွာ!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" >ကမ္းေျခေပ်ာက္ေနတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္ပါ၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" >သူ႔ရင္ဘတ္ထဲ ပြင့္တဲ့ပန္းက<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" >တစ္နယ္တစ္ေက်းမွာ ေမႊးတယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" >တကယ္ေတာ့…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" >သူဟာ သတၱိမရွိတဲ့ငွက္ပါ၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" >မလိုအပ္ပဲ ေသြးထြက္ထြက္ေနတဲ့သူေပါ့။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" >မယံုမရွိနဲ႔!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" >ပြဲၿပီးမွ ဖ်ာရွာဖို႔သတိရတဲ့သူ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" >သနားစရာ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" >သူ႔အေတာင္ပံေတြနဲ႔သူ ထိခိုက္လို႔။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" >ၿပီးေတာ့မွ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" >ဒီလိုေခ်ာ္ေတာ့ေငါ့တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" >“ၾကံဖန္ၿပီး အားနာေနတာ” တဲ့၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 1in; text-indent: -1in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" ><span style=""> </span>ရင္မင္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.75in; text-indent: -0.75in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;" ><span style=""> </span>၂၆ ၊ ၁ ၊ ၂၀၀၇<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-2547662452913431548?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-76345570545019164002007-04-10T15:09:00.000+06:302007-04-25T12:29:23.900+06:30<span style="font-family:Zawgyi-One;">ဝတၳဳတို ၁ ပုဒ္တင္ၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ဒီတစ္ခါ ကဗ်ာဘက္ျပန္လွည့္ဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အခု Post ေတြ အမ်ားႀကီးတင္ေနတာက သႀကၤန္တြင္း မတင္ျဖစ္မွာဆိုးလို႔ပါ။ အခု <span style="font-weight: bold;">ရင္မင္း</span>ရဲ႕ <span style="font-weight: bold;">အေကာင္းျမင္သမား</span> ကဗ်ာေလးတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ၿပီး ေဝဖန္ေပးၾကပါဦး…<br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RhtN-0hoC7I/AAAAAAAAAAc/haXK1GzjhSc/s1600-h/kt_calvery.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RhtN-0hoC7I/AAAAAAAAAAc/haXK1GzjhSc/s320/kt_calvery.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051717148673051570" border="0" /></a> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 2in;"><b style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:16;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 2in;"><b style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 2in;"><b style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 2in;"><b style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><br /></span></b></p><p class="MsoNormal" style="text-indent: 2in;"><b style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><span style="font-size:130%;">အေကာင္းျမင္သမား</span><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 2in;"><b style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:16;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="ListParagraphCxSpFirst" style="margin-left: 0in; text-indent: 0.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><o:p> </o:p></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္က ေလာကႀကီးဆီက ဘာမွမ်ားမ်ားစားစား ယူခဲ့တဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူး…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 117pt; text-indent: -27pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="">(i)<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူလို၊ ငါလို ပံုမွန္ အသက္ရႈခြင့္ရယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 117pt; text-indent: -27pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="">(ii)<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူလို၊ ငါလို စိတ္ေကာက္တတ္တဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 117pt; text-indent: -27pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="">(iii)<span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူလို၊ ငါလို ဘဝမွာ ေနထိုင္ခြင့္ ဗီဇာရယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါကိုပဲ ကိုယ့္ကို ဘာလို႔ အျမင္ကတ္ေနသလဲကြယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္လည္း မေတာင္းခံပဲနဲ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖဲႀကိဳးလွလွေလးထုပ္ၿပီး<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာကဓံ ရွစ္ပါးမွာ တစ္ပါးပိုေပးခဲ့တယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 0in; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p><br />ကိုယ္ ဘာမွ မေျပာေတာ့ပါဘူး…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔အျမင္မွာ ကိုယ္ကဘဲ ေထာင့္မက်ိဳးျဖစ္ေနသလား…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခက္ေတာ့လည္းခက္တယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္ကလည္း အမ်ားနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြေနရဖို႔ဆို<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တီကို ဆားနဲ႔တို႔တာထက္ ဆိုးတယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 0in; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p><br />ဘာပဲေျပာေျပာေလ…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္အတြက္<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုေနရာေလး တစ္ေနရာဖန္တီးေပးခဲ့တဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟိုမုတ္ဆိတ္နဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္ စဥ္းစားထားပါတယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္ ထီေပါက္တဲ့ေန႔က်ရင္<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔အတြက္ အရက္တစ္ပုလင္းေလာက္ ဝယ္ပို႔ေပးဦးမယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 0in; text-indent: 0.5in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p><br />ကိုယ့္ကို မ်က္စိမေနာက္ၾကပါနဲ႔…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္က မင္းခိုက္စိုးစန္ေလာက္ စိတ္ပုတ္တဲ့သူေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာတဲ့! သူေျပာတာ…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ကမၻာႀကီးသာ အျပားႀကီးဆိုရင္ ၾကည့္္မရတဲ့သူေတြကို အစြန္းကို ေခ်ာ့ေခၚသြားၿပီး တြန္းခ်ပစ္မယ္” ဆိုလား…<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 1.25in; text-indent: -1.25in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဝန္ခံခ်က္။<span style=""> </span>။စာေရးဆရာေက်ာ္ေအာင္၏ “အေကာင္းျမင္သမား” ဘာသာျပန္ဝတၳဳေခါင္းစဥ္အား ယူသံုးထားပါသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 1.25in; text-indent: -1.25in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 1.25in; text-indent: -1.25in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle" style="margin-left: 1.25in; text-indent: -1.25in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="ListParagraphCxSpMiddle" style="text-align: center; text-indent: 2.5in;" align="center"><b style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" >ရင္မင္း<o:p></o:p></span></b></p> <p class="ListParagraphCxSpLast" style="text-align: center; text-indent: 2.5in;" align="center"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဧၿပီလ ၊ ၈ ရက္ ၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-7634557054501916400?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-30524384005609353882007-04-10T14:29:00.000+06:302007-04-25T12:30:12.707+06:30<p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့အေခါက္က တင္ေပးခဲ့တဲ့ Post ရဲ႕ အဆက္ ပိုးစားသြားတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ (ဒုတိယပိုင္း) ကို တင္ေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘက္က အခက္အခဲေလးေတြေၾကာင့္ ၂ ပိုင္းခြဲၿပီးတင္ေပးရတာ ေတာင္းပန္ပါ တယ္။ ဒီ့ထက္ဒီ့ ပိုေကာင္းေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘက္က ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ ကဲ ဒုတိယပိုင္းေလး ခံစားၾကည့္ၾကပါဦး…<b style=""><u><o:p></o:p></u></b></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">-----------------------------------------*************-----------------------------------<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“Blues Rhythem သိပ္ႀကိဳက္တယ္၊ သိပ္ေကာင္းတဲ့နာမည္ပဲ…” <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">နာမည္ေလးအေပၚ ရူးသြပ္ခံုမင္လြန္း၍ ကဖီးဆိုင္အတြင္းသို႔ ဝင္ထိုင္လိုက္ သည္။ တခါတေလလူေတြက အဲဒီ့လိုပဲ၊ အစားအေသာက္ အရသာမရွိလည္း နာမည္သေဘာက်လို႔၊ အျပင္အဆင္သေဘာက်လို႔ ထိုင္ခ်င္ႀကသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ ဝင္ထိုင္လိုက္သည့္စားပြဲႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္စားပြဲတြင္ ေက်ာေပး ၍ ထိုင္ေနေသာေကာင္မေလး၊ ဟုတ္တယ္ ေကာင္မေလး၊ ဆံပင္အရွည္ႀကီးႏွင့္ဆိုေတာ့ ေကာင္မေလးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ကိုယ္လံုး စီးဆင္းေနတဲ့ေသြးေတြ ရွိန္းဖိန္းသြားသည္။ အိတြဲေနတဲ့ ဆံပင္အရွည္ႀကီးေတြကို တခုပ္တရနမ္းပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ ေပ်ာ့ဆင္းအိတြဲ ေနတဲ့ ဆံပင္အရွည္ႀကီးေတြေလ။ တစ္လံုးခ်င္းထြက္ေပၚေနတဲ့ စႏၵယားသံေတြေလ… ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႔ဆံပင္ရွည္ႀကီးထဲမွာ ရစ္ေခြေပ်ာ္ဝင္သြားေစခဲ့တယ္။ သူ၊ ထိုင္ခံုကထအထြက္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးကအျဖတ္၊ သူ႔ဆံပင္ေတြထက္ တလိမ့္ေကာက္ေကြး ခ်ိတ္ပါသြားခဲ့တယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာစူပုတ္ပုတ္ေလးက တစ္ခုခုကို စိတ္ေကာက္ေနမွန္း သိပ္သိ သာတယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“မင္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ ေကာင္မေလးရယ္။ ၿပံဳးေနရင္ ပိုလွမယ္ဆိုတာ မင္းမသိဘူးလား”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူကၽြန္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ခ်က္ၿပံဳးၿပီး (အား… အရမ္းလွတယ္ဗ်ာ…) “အခုလို ဂရုစိုက္တာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ကၽြန္မရဲ႕ သိပ္ဆိုးတဲ့ခ်စ္သူက ကၽြန္မကို ထားရစ္ခဲ့တယ္ေလ။”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“အဲဒီ့လိုဆိုရင္ မင္းရဲ႕ေႂကြကြဲမႈေတြကို ဟိုးေရွ႕က အမႈိက္ပံုးထဲ သြားထည့္ လိုက္ေတာ့။ မင္းရဲ႕အၿပံဳးေပၚမွာ ပန္းေရာင္ႏုႏုေလးတင္ေပးဖို႔ ကိုယ့္ကိုခြင့္ျပဳပါ။”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို နမ္းလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေတြထက္က စေတာ္ဘယ္ရီအရသာေပၚ တေမ့တေမာ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူလမ္းေလွ်ာက္ၾကရင္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဆိုင္းဘုတ္ေတြ ဖတ္သြားသည္။ တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခြက္ထိုးခြက္လန္ရီ ပါေလရာ။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ရြံရွာတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ၾကည့္ေနသည္။ ရုတ္တ ရက္အရီရပ္လိုက္ၿပီး ငါဘာမွားသြားပါလိမ့္၊ မရီရတဲ့ဟာကို ရီမိတာလား၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြး မဆံုးခင္ -<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ရွင့္ပါးစပ္ထဲက ပိုးစားေနတဲ့ သြားႀကီးကို ဘာလို႔ႏႈတ္မပစ္တာလဲ၊ သိပ္ရြံစရာ ေကာင္းတာပဲ။ ဒီကအျပန္ သြားဝင္ႏႈတ္ရေအာင္။”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ဟာ… အဲဒါေတာ့မျဖစ္ဘူး၊ ဒီသြားကို ဘယ္ေတာ့မွ မႏႈတ္ဘူး၊ သူနဲ႔ေနလာ တာ အႏွစ္ ၂၀ ရွိေနၿပီပဲ၊ အခုမွ အသံုးမလိုဘူးဆိုၿပီး မပစ္ပယ္ႏိုင္ဘူး။”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>“ရွင္ အရူးပဲ၊ အဲဒီ့သြားကို ႏႈတ္ကိုႏႈတ္ရမယ္၊ ကၽြန္မ ဒီသြားကို ဆြဲႏႈတ္ပစ္မယ္။”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ေဟ့! မင္းရူးေနလား? ဒီသြားကို ငါ မႏႈတ္ႏိုင္ဘူး၊ Bitch!” ကၽြန္ေတာ္ ဆဲေရး ပစ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို တေစၦတစ္ေကာင္လို ျမင္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေအာ္ဂ လီဆန္လာသည္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္သြားကို အတင္းဆြဲႏႈတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔မ်က္ႏွာကို ျဖတ္ရိုက္ပစ္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ထြက္လာခဲ့တယ္။ အခု ေတာ့ အာဖဂန္နစၥတန္ဗံုးဒဏ္ေတြၾကားက လြတ္ေျမာက္လာတဲ့ သူတစ္ဦးလို ကၽြန္ေတာ္ ေပါ့ပါးေနေတာ့တယ္။<span style=""> </span><span style=""> </span>။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; text-indent: 1in;" align="right"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://myanmaryoungartists.blogspot.com/2007/04/blog-post_6381.html">ပထမပိုင္းသို႔</a><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-3052438400560935388?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-38279984661899204802007-04-10T12:36:00.000+06:302007-04-25T12:31:11.817+06:30<p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုတစ္ေခါက္ေတာ့ ဝါသနာရွင္ေတြအေနနဲ႔ ကဗ်ာေတြခ်ည္းဖတ္ရတာ ၿငီးေငြ႔ေလာက္ၿပီဆိုၿပီး အသစ္ျဖစ္သြားေအာင္ ရင္မင္းရဲ႕ ေခတ္ေပၚဝတၳဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ကို Blog မွာ Post လုပ္ေပးပါ့မယ္။ A4 နဲ႔ဆို ၃ မ်က္ႏွာေလာက္ရွိတာျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၂ ပိုင္းခြဲ ၿပီး တင္ေပးပါ့မယ္။ ဒီဝတၳဳတိုေလးက <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ရင္မင္း</span> တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက ေရးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္က ေရးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေပ်ာက္ေနတာၾကာပါၿပီ။ ျပန္ေတြ႔တဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီေခတ္နဲ႔ ေနာက္္မက်ေသးဘူးဆိုၿပီး Blog မွာတင္ေပးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာပါ။ ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေဝဖန္ Comments ေပးရမွာက ေတာ့ စာဖတ္သူ ကိစၥပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ တင္ေပးလိုက္ပါၿပီ။ ခံစားၾကည့္ၾကပါဦး…</span><br /><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><br /></p><br /><p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b style=""><u><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p><span style="text-decoration: none;"> </span></o:p></span></u></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b style=""><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပိုးစားသြားတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ပတ္သတ္၍</span></b></p><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><br /><b style=""><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b style=""><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ညလံုးအိပ္မရသည့္ဒဏ္ေၾကာင့္ မ်က္လံုးတို႔ ႀကိမ္းစပ္၍ ျပာေနသည္။ မေန႔ညက</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RhsxTkhoC5I/AAAAAAAAAAM/ALdXFOhCXBk/s1600-h/11-29-03-in-progress-b.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_OF8zpZLTdr4/RhsxTkhoC5I/AAAAAAAAAAM/ALdXFOhCXBk/s320/11-29-03-in-progress-b.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051685619318131602" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;"> တစ္ညလံုး သူ အိပ္မရခဲ့။ သြားကိုက္သည့္ ေဝဒနာမွာ ဆိုးေပစြ။ တစ္ညလံုး ကၽြတ္… ကၽြတ္၊ ကၽြတ္…ကၽြတ္နဲ႔ ဟိုလွိမ့္၊ ဒီလွိမ့္၊ ၾကာေတာ့ ေက်ာပူ၊ ထထိုင္၊ ၾကာေတာ့ ပ်င္း၊ ပ်င္းေတာ့ ျပန္အိပ္၊ မိုးသာ လင္းသြားသည္။ တစ္ေရးမွ မအိပ္ရ။ မေန႔ညက လြယ္ လြယ္ေတြး၍ ဆားေရငံု ပလုတ္က်င္းခဲ့ရာ သြားကိုက္သည့္ေဝဒနာမွာ ေကာင္းေကာင္းဒုကၡ ေပးၿပီ။ အခုမွ မနက္အေစာႀကီး၊ ေဆးခန္းမဖြင့္ေလာက္ေသး။ သီခ်င္းနားေထာင္ၿပီး ေမွးေနရေအာင္ကလည္း မီးကပ်က္။ အဆင္မေျပမႈတစ္ခုႏွင့္ ၾကံဳလွ်င္ အဆင္မေျပမႈေတြ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆက္တိုက္ေစာင္႔ေနတတ္သည္က ေလာကပါလတရားလား။ ေလာကပါလတရားဆိုမွ ေလာကပါလအဓိပၸါယ္က ဘာမွန္းမသိ။ အာေခါင္ေတြေျခာက္လာသည္ႏွင္႔ မသိတာေတြ ခဏခ်၍ ေရတစ္ခြက္အျပည္႔ ေသာက္ခ်လိုက္သည္။ နည္းနည္းလန္းသလိုရွိလာ။ ဗိုက္နာ လာသည္ႏွင္႔ အိမ္သာထဲဝင္လိုက္သည္။ ေဆးခန္းေရာက္လို႔ ဆရာဝန္က သြားႏႈတ္ရမယ္ ဆိုဒုကၡ။ဒီသြားႀကီးနဲ႔ အတူတူေနလာခဲ႔တာ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ခဲ႔ၿပီ။ အားနာစရာႀကီး။ ၿပီးေတာ႔ ႏႈတ္ပစ္မွာဆိုေတာ႕ အေတာ္နာမွာ။ နာမွာဆိုမွ ၾကက္သီးေမႊးညွင္းမ်ား <span style=""> </span>ထသြား သည္။ လူေတြမွာအေၾကာက္တရားကို ဘယ္သူလက္ေဆာ႔ၿပီး ထည္႔လိုက္သည္ မသိ။ ေနရထိုင္ရ အေတာ္ခတ္္သည္။ ေနရထိုင္ရခက္မွ နာလာျပန္ၿပီ။ “ဒီသြားနဲ႔ေတာ႔ ဒုကၡပဲ…“ ေဆးခန္းျပရင္ ႏႈတ္မွာဆိုေတာ႔ မသြားရင္ေကာင္းမလား? ဟုတ္တယ္မသြားေတာ႔ဘူး။ ဟာ! ပါးေတြပါေရာင္ေနၿပီ။ မွန္ၾကည္႔မိမွပဲ သိေတာ႔တယ္။ သြားကလဲကိုက္လြန္းလို႔ ထံု ေနၿပီ။ ေသမဲ႔အခ်ိန္ကို အတိအက်သိေနတဲ႔ လူုတစ္ေယာက္လို ေၾကာက္ရြံ႔ထိတ္လန္႔စြာ သြားေဆးခန္းကို ဦးတည္လိုက္တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“အင္း… ခင္ဗ်ားသြားေတြ မရေတာ႔ဘူးဗ်။ ေတာ္ေတာ္ဆိုးေနၿပီ။ ပိုးေတြ စားထားတာလည္း ရစရာမရွိဘူး။ ႏႈတ္မွရမွာ၊ႏႈတ္ပစ္လိုက္တာအေကာင္းဆံုးပဲ။”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“အာ… အဲဒါေတာ႔မျဖစ္ဘူး။ မႏႈတ္လို႔မရဘူးလား။ မႏႈတ္ပဲနဲ႔ ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးပါဗ်ာ…”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“မရဘူးဗ်။ မေကာင္းတာႀကီးကို ေပကပ္ေနလို႔ မရဘူးေလ။ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ နာမွာေပါ့။ ေယာက်္ားပဲဗ်ာ… ေလာကမွာ ေျခမ - မေကာင္း၊ ေျခမ၊ လက္မ - မေကာင္း၊ လက္မ ျဖတ္ပစ္ရမွာပဲ၊ အဲဒါ… သဘာဝပဲေလ…”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“<b style="">ဘာဗ်</b>”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဝုန္း၊ ခြပ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေထာင္းခနဲ ထြက္လာတဲ့ ေဒါသနဲ႔အတူ သူ႔မ်က္ႏွာ မဲပ်စ္ပ်စ္ႀကီးကို ထိုးပစ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ေဆးခန္းမွ ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္ခဲ့သည္။ ေဆးခန္းအျပင္ ေရာက္သည္အထိ ေဒါသတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚသို႔ ရြစိရြစိနဲ႔ (ပုရြက္ဆိတ္မ်ားလို) တက္ေနတုန္း။ လူေတြက အဲဒါပဲ၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္း သိပ္ဆန္လြန္းတယ္။ တစ္သက္လံုး အတူတူေနလာ၊ တစ္သက္လံုး အက်ိဳးျပဳလာ၊ သူတို႔အတြက္ အသံုးမဝင္ေတာ့မွန္း ရိပ္မိလာရင္ ဖ်က္ဆီးပစ္ဖို႔ (စြန္႔ပစ္ဖို႔) ႀကိဳးစားၾကေတာ့တာပဲ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ငါ မင္းတို႔လို မဟုတ္ဘူးေဟ့၊ ငါ မင္းတို႔လို ဘယ္ေတာ့မွ မယုတ္မာဘူး၊ ငါ ဒီသြားကို ဘယ္ေတာ့မွ မႏႈတ္ဘူး၊ ဒါပဲ။”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ရွိလက္ရွိ က်ံဳးဝါးေအာ္ဟစ္ပစ္လိုက္သည္။ အခုမွ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္ လံုး ေပါ့ပါးသလိုရွိလာသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းထိပ္မွာ ဘတ္(စ္)ကားေတြ တန္းစီရပ္ထားတာေတြ႔တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ လည္း တက္လိုက္လာခဲ့သည္။ ကားေပၚကအဆင္း “ရတနာပံုတကၠသိုလ္” ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးကို တန္းေတြ႔႕ရသည္။ ထိုေက်ာင္းႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္အရပ္သို႔ လမ္းဆက္ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“Blues Rhythem”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပါးစပ္မွ တိုးၫွင္းဖြလ်စြာ ရြတ္မိလ်က္ ျဖစ္သြားသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; text-indent: 1in;" align="right"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://myanmaryoungartists.blogspot.com/2007/04/blog-post_10.html">ဒုတိယပိုင္းသို႔</a><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-3827998466189920480?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-47610675267422567402007-04-10T10:14:00.000+06:302007-04-25T12:32:02.579+06:30<p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဟာဒီ့ကဗ်ာေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ “ျမန္မာလူငယ္အနုပညာရွင္မ်ား” Blog မွာ အသစ္္တင္တဲ့ Post ေလးတစ္ခုပါ။ ခံစားေပးႀကပါဦး… ဒီကဗ်ာေလး ကို ကဗ်ာဆရာ<span style=""> </span><b style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);">ရင္မင္း </span></b>ကပဲ ေရးဖြဲ႔ထားၿပီး <b style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);">သူဖန္ဆင္းတဲ့ ေလာကဓံ </span></b>လို႔ အမည္ေပးထား ပါတယ္။ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္က “သူ” ကေတာ့ ဘုရားသခင္ဆိုတဲ့သူကိုပဲ ေျပာသလား၊ သူ႔ ကိုယ္သူပဲေျပာသလား မသိဘူး။ ဒီကဗ်ာေလးမွာ ကဗ်ာဆရာက ဘဝဆိုတာ အရက္ ေသာက္တာနဲ႔တူတယ္လို႔ သူ႔အျမင္ကို တင္ျပထားပါတယ္။ လက္ခံတာ… မခံတာ ခင္ဗ်ားတို႔ အပိုင္းပဲ၊ သူက သူ႔ခံစားခ်က္ကို ေျပာတာပဲေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ဘုရားသခင္ ကိုလည္း သူကေလွာင္ထား ေသးတယ္၊ ဘုရားသခင္က ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္နဲ႔ ကေလးကုလား၊ ရွံု႕ခ်ီႏွပ္ခ်ီနဲ႔လို႔ သူကျမင္ထားပံုရတယ္။ ဘုရားသခင္က လူသားေတြကို ကစားေနတယ္လို႔ သူက ဆိုခ်င္ပံုပဲ။ ဒီကဗ်ာဆရာရဲ႕ ေလာကႀကီးကို ရွုျမင္ပံုက ႂကြက္မနိုင္လို႔၊ က်ီမီးနဲ႔ ရွို႕သလို အားလံုးကို လိုက္ေလွာင္ေနသလိုဘဲ၊ ကဲထားပါ၊ ဒီကဗ်ာထဲမွာပါတဲ့ အျမင္ေတြကို လက္ခံလည္းရတယ္၊ လက္မခံလည္းရတယ္၊ လူတိုင္းမွာ လြတ္လပ္စြာေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရွိတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပခ်င္တာက ကဗ်ာပဲ၊ အျငင္းအခုန္မဟုတ္ဘူး၊ ခင္ဗ်ားဖတ္ရင္းနဲ႔ မခံစားႏိုင္ရင္ ပိတ္ပစ္လိုက္ဗ်ာ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><b style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><span style=""> </span><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><b style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 4in;"><b style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><br /><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><b style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><b style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><b style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><b style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><b style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><b style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><b style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><b style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 0.5in;"><b style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><b style=""><u><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >သူဖန္ဆင္းတဲ့ ေလာကဓံ<o:p></o:p></span></u></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="ListParagraph" style="margin-left: 0in; text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ပ်ိဳးပင္ေတြ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >ေဟာဒီ့ရင္ဘတ္နဲ႔ အျပည့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >ကိုယ္ ထြန္ယက္ထားခဲ့သမွ်<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >ရိတ္သိမ္းခ်ိန္ဟာ ခရီးလြန္ေနေလရဲ႕။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><br /><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="ListParagraph" style="margin-left: 0in; text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >“ဘဝဆိုတာ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >အရက္ေသာက္သလိုပါဘဲ…”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >ေသာက္စေတာ့ စူးစူးျပင္းျပင္းနဲ႔ရင္ခုန္စရာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >အရက္ဝိုင္းရဲ႕ မြန္းတည့္ခ်ိန္မွာေတာ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စကားလံုးေတြနဲ႔ပစ္ေပါက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >(သူ႔ဘဝရဲ႕ေရႊထီးကို လူေတြေရွ႕ထုတ္ထုတ္ျပလို႔)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >ေဟာ! ပုလင္းလည္းေနဝင္ေရာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >အရာအားလံုးတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >ေျခာက္ကပ္၊ ၿပီးဆံုး<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >ကမၻာတစ္ခုလံုး ေပ်ာက္ဆံုးတဲ့ေန႔ေပါ့။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><br /><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="ListParagraph" style="margin-left: 0in; text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >ဘုရားသခင္ဟာ…ရီစရာေကာင္းတယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >ကံစမ္းမဲႏွိုက္ခြင့္ေပးတယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >တစ္ျခားသူေတြ လိုက္မမွီႏိုင္တဲ့ဘဝကို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >အိပ္မက္ထဲ ႀကဲခ်၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >ကိုယ့္လက္ထဲ ဆုပ္ကိုင္မိတဲ့အခ်ိန္မွာဘဲ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >တစ္ဖက္လမ္းက ျပန္သိမ္းယူ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >လူကိုတိတ္တိတ္ ႀကိတ္ေလွာင္တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b style=""><i style=""><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" >ရင္မင္း<o:p></o:p></span></i></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style="color: rgb(156, 69, 195);font-family:Zawgyi-One;" ><span style=""> </span>ဧၿပီလ ၊ ၄ ရက္ ၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-4761067526742256740?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-84010213808983996912007-04-09T12:27:00.000+06:302007-06-08T13:44:59.545+06:30<span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုလည္း ကဗ်ာဆရာ </span><b><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" >ရင္မင္း</span></b><b><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" > </span></b><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရဲ႕ </span><b><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" >ေဆးခတ္ခံရတဲ့ အိပ္မက</span></b><b><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >္ </span></b><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ထပ္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေရးထားတဲ့ အလြမ္းကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း ခံစားခ်က္တိုက္ဆိုင္တယ္ဆိုရင္ အမွန္အကန္ ဝင္ခံစားလို႔ရတယ္ေနာ္… အေရွာ္ခံလိုက္ရတဲ့ သူ႔ရင္ဘတ္ႀကီးထဲက ခံစားခ်က္ေတြအေၾကာင္းေရးထားတာပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီကဗ်ာကိုဖတ္ၿပီး ခင္ဗ်ားတို႔ ခံစားခ်က္ကို Comments မွာ ျပန္ေရးလို႔ရပါတယ္…<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span> <p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:14;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:14;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:14;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:14;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 4in"><b><span style="COLOR: rgb(156,69,195);font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><br /><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:14;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:14;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:14;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 175.5pt" align="left"><b><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><span style="font-size:100%;">ေဆးခတ္ခံရတဲ့ အိပ္မက္</span><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 175.5pt" align="left"><b><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;font-size:16;" ><o:p></o:p></span></b></p><p class="ListParagraph" style="MARGIN-LEFT: 1.5in; TEXT-INDENT: -0.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >အခုေတာ႔လည္း<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ဘာပဲေျပာေျပာ ေနဝင္ခဲ့ၿပီ….<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in; TEXT-INDENT: -0.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p></o:p></span></p><p class="ListParagraph" style="MARGIN-LEFT: 1.5in; TEXT-INDENT: -0.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ေကာင္မေလးရယ္…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >စံပါယ္ေတြေႂကြေအာင္ မၿပဳစားပါနဲ႔<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ဘဝမွာ… အလြမ္းအေမာေတြမ်ားတယ္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in; TEXT-INDENT: -0.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p></o:p></span></p><p class="ListParagraph" style="MARGIN-LEFT: 1.5in; TEXT-INDENT: -0.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ဟိုး… ေရွ႕က ညေနၾကယ္<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ကိုယ့္အိပ္မက္ထဲမွာ<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >သူကလဲ အဓိကဇာတ္ေဆာင္တစ္ေယာက္ပါ၊<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ဘာမွမေျပာၾကပါနဲ႔……သူငယ္ခ်င္းတို႔ရယ္<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ကိုယ္က သိပ္အသိဉာဏ္နည္းလြန္းတယ္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >(အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ခ်စ္မိတဲ့ ေနရာမွာေပါ့။)<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in; TEXT-INDENT: -0.5in" align="left"><b><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p></o:p></span></b></p><p class="ListParagraph" style="MARGIN-LEFT: 1.5in; TEXT-INDENT: -0.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ဘဝမွာ… တစ္သက္လံုး<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးဖို႔ေမ႔ေနခဲ့သူေပါ႔။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in; TEXT-INDENT: -0.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p></o:p></span></p><p class="ListParagraph" style="MARGIN-LEFT: 1.5in; TEXT-INDENT: -0.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ထားပါေလ…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ေကာင္မေလးနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး<o:p></o:p></span></p><p class="ListParagraph" style="MARGIN-LEFT: 1in; TEXT-INDENT: 0.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ကိုယ္ဟာအခန္းရဲ႕ေထာင့္မွာ တစ္ေယာက္ထဲေနတတ္ခဲ့ၿပီ၊<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >(တစ္ခန္းလံုးအေမွာင္ခ်ၿပီးေတာ႔ေပါ႔။)<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >အိပ္မက္ရဲ႕အေပၚယံ<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ေဆးသၾကားမ်ားကို ၿမိန္ေရရွက္ေရ ႏွစ္ၿခိဳက္ခဲ့မိၿပီ၊<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >စကားလံုး ႏုႏုရြရြေနာက္က<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ဓားတစ္လက္အေပၚမွာလည္း ယံုၾကည္တတ္ခဲ့ၿပီ၊<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in; TEXT-INDENT: -0.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" ><o:p></o:p></span></p><p class="ListParagraph" style="MARGIN-LEFT: 1.5in; TEXT-INDENT: -0.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ဘာမွမေျပာၾကပါနဲ႔……।သူငယ္ခ်င္းတို႔ရယ္ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN-LEFT: 1.5in" align="left"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ကိုယ္က သိပ္အသိဉာဏ္နည္းလြန္းတယ္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1.5in"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 3.5in; TEXT-ALIGN: center" align="center"><span style="font-size:100%;"><b><i><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;" >ရင္မင္း<o:p></o:p></span></i></b></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 3.5in; TEXT-ALIGN: center" align="center"><span style="COLOR: rgb(112,48,160);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဧၿပီလ ၊ ၄ ရက္ ၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:14;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-8401021380898399691?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-90844074992345512642007-04-09T11:29:00.000+06:302007-04-25T12:34:38.688+06:30<p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီတစ္ေခါက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Post လုပ္ဖို႔ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ ကဗ်ာေလးကေတာ့ “</span><b style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;color:red;" >အခ်စ္</span></b><span style="font-family:Zawgyi-One;">” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ဘယ္သူေရးတာလဲဆိုေတာ့ ကဗ်ာဆရာ </span><b style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;color:red;" >ရင္မင္း</span></b><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပါပဲ။ ကဗ်ာအခ်ိဳေလး တစ္ပုဒ္ပါပဲ၊ ဒီကဗ်ာေလးကို ကဗ်ာဆရာ က သူတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘဝတုန္းက ေရးထားတာပါတဲ့။ အဲဒီ့အခ်ိန္တုန္းက သူေတြ႔ ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးကို သိပ္ခ်စ္လြန္းလို႔ ပြင့္ထြက္လာတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို႔ ဝန္ခံထား ပါတယ္။ သူ႔ခ်စ္သူ ေကာင္မေလးက သူနဲ႔ သူမိဘေတြၾကား ေရြးရခက္ေနတုန္း သူေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလး ပါတဲ့။ ခံစားၾကည့္ၾကပါဦး…<b style=""><span style="color:red;"><o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 1in; text-indent: 1.5in;"><b style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:16;color:red;" ><o:p> </o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 1in; text-indent: 1.5in;"><b style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;color:red;" >အခ်စ္<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;color:red;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="ListParagraph" style="margin-left: 1.5in; text-indent: -0.5in;"><!--[if !supportLists]--><span style=";font-family:Symbol;color:red;" ><span style=""><span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >ေဟာဒီ့ ပါဆယ္လ္ထုပ္ကေလးထဲ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >တစ္ဘဝစာ မင္းအတြက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >အခ်စ္ေတြ ပါတယ္၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="ListParagraph" style="margin-left: 1.5in; text-indent: -0.5in;"><!--[if !supportLists]--><span style=";font-family:Symbol;color:red;" ><span style=""><span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >“ကိုယ္ မင္းကိုသိပ္ခ်စ္တယ္”<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >အဲဒီ့ေလာက္ ရိုးရွင္းခဲ့လို႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >နားမလည္ခဲ့တာလား…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >ျဖစ္ႏိုင္ရင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >ႏွစ္ေယာက္တည္း နားလည္မဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >ဘာသာစကားအသစ္ေတြ ဖန္တီးပစ္ခ်င္ရဲ႕။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="ListParagraph" style="margin-left: 1.5in; text-indent: -0.5in;"><!--[if !supportLists]--><span style=";font-family:Symbol;color:red;" ><span style=""><span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >ေကာင္မေလးရယ္…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >ကိုယ့္မွာ အလြမ္းခါးခါးေတြခ်ည္းမ်ိဳခ်ေနရတာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >ရင္ဘတ္ႀကီးတစ္ခုလံုးကို စုတ္ျပတ္လို႔။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="ListParagraph" style="margin-left: 1.5in; text-indent: -0.5in;"><!--[if !supportLists]--><span style=";font-family:Symbol;color:red;" ><span style=""><span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >ရဲရင့္လိုက္စမ္း…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >တစ္ေလာကလံုးကို ရင္ဆိုင္ဖို႔၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="ListParagraph" style="margin-left: 1.5in; text-indent: -0.5in;"><!--[if !supportLists]--><span style=";font-family:Symbol;color:red;" ><span style=""><span style=""> </span></span></span><!--[endif]--><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >လာ!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ကိုတြဲ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;color:red;" >ကမၻာႀကီးရဲ႕ လမ္းေတြေပၚ ေလွ်ာက္ၾကစို႔။<span style=""> </span>။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;color:red;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 1.5in;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;color:red;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; text-indent: 1.5in;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:14;color:red;" >ရင္မင္း<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-9084407499234551264?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-77438441395288956692007-04-09T09:57:00.000+06:302007-06-08T13:55:02.692+06:30<p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီ Post ေလးကေတာ့ ေခတ္ေပၚဝတၴဳတိုေတြကို ႏွစ္သက္တဲ့ ပရိသတ္ေတြကို သတင္းေပးတဲ့ သေဘာေပါ့ဗ်ာ။<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မႏၲေလးက ဆရာဝန္စာေရးဆရာ ေက်ာ္စြာထက္ရဲ႕ ဝတၴဳတိုစာအုပ္ေလးပါ။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလက ထုတ္ေဝခဲ့တာပါ။ တန္ဖိုးက ၈၀၀ က်ပ္ထဲပါ။ တန္ပါတယ္၊ ဖတ္ရက်ိဳးနပ္မွာပါ။ ဆရာေက်ာ္စြာထက္ကေတာ့ ျပတ္ပါတယ္။ သူ႔စာအုပ္ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ကို “ျမင္းတစ္ေကာင္ကိုခြစီးၿပီး ဒုန္းစိုင္းသြားတဲ့နာရီ ႏွင့္ ေမာ္ဒန္ဝတၴဳတိုမ်ား” လို႔ အမည္ေပး ထားပါတယ္။ ဆရာေက်ာ္စြာထက္က သူ႔စာအုပ္မွာ နိဒါန္္းစာကို ဆရာေဇာ္ဇာ္ေအာင္ကို ေရးခိုင္းထားၿပီး၊ အမွာစာကိုေတာ့ ဆရာသစၥာနီကို ေရးခိုင္းထားပါတယ္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆရာေဇာ္ဇာ္ေအာင္ကေတာ ့သိတဲ့အတိုင္းပဲ ေမာ္ဒန္ (Modern)/ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ (Post Modern) ရဲ႕ နည္းနာနိႆယ (Theory) ေတြ ေဖာေဖာသီသီနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ေရးျပ သြားပါတယ္။ ဆရာသစၥာနီကေတာ့ သူနဲ႔ ဆရာေက်ာ္စြာထက္ စတင္သိကၽြမ္းပံုကစၿပီး ယခုဝတၴဳတို စာအုပ္မွာပါတဲ့ ဝတၴဳတိုေတြရဲ႕ ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ပံုစံအျပင္ ဝတၴဳေတြကိုလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဝဖန္ထားပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာေတာ့ ဟုန္သြားတယ္၊ ဘယ္ေနရာ မွာေတာ့ ပိုသြား တယ္၊ စသျဖင့္ ေဝဖန္သြားပါတယ္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ယခုဝတၴဳတိုေလးေတြမွာပါတဲ့ စာေရးဆရာရဲ႕ ဒႆန၊ စာေရးဆရာရဲ႕ အျမင္ ေလးေတြက သေဘာက်စရာေကာင္းပါတယ္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဥပမာ။<span style="font-size:+0;"> </span>။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္သက္လံုးတစ္ကိုယ္ေတာ္ေနတတ္ျခင္းႏွင့္ အသားက်လာခဲ့ေသာ္လည္း သူ႔ဘဝကို တံခါးပိတ္ထားဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္ကူးမရွိပါ။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 4in"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p><span style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italicfont-family:Zawgyi-One;" >အႏွိုင္းမဲ့အခ်စ္ဝတၴဳ</span> </p><p> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ကိုယ္ေတာ္ေနထိုင္တတ္ေသာ္လည္း ‘တစ္ေကာင္တည္းပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ျခေသၤ့’ ဟု ဘယ္တုန္းကမွ မေႂကြးေၾကာ္ဖူးခဲ့။ ‘တစ္ေကာင္တည္းပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ႂကြက္’ ဟုေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ စိတ္ထဲက မၾကာခဏ ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာဖူးသည္။ ၾကာသပေတး သား ျဖစ္ေသာ္လည္း ႂကြက္ေတြကို သူမခ်စ္။ သူ႔စာအုပ္ေတြကို ကိုက္ေလ့ရွိေသာ ႂကြက္ေတြကို သူမုန္းသည္။ ဒိုင္ယာနာကို ေသတြင္းထဲသို႔ တြန္းပို႔ခဲ့ေသာ ပါပရာဇီေတြကို သူမုန္းသည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အထင္ႀကီးခဲ့မိဖူးေသာ လစ္ဗင္းတူဂဲသား (Living Together) ဆိုတာႀကီးကို သူမုန္းသည္။ အလုပ္မရွိ အလုပ္ရွာကာ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ‘ဟိုလမ္းခြဲ’ ‘ဒီလမ္းခြဲ’ လုပ္ေနသူေတြကို သူ စိတ္ကုန္သည္။<o:p></o:p></span></p><p><span style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italicfont-family:Zawgyi-One;" >အႏွိုင္းမဲ့အခ်စ္ဝတၴဳ</span> </p><p> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 4.5in"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာက၌ အေရာင္အဆင္း၊ အနံ႔အရသာမရွိေသာ အရာမ်ားသည္ အသံုးအဝင္ဆံုးျဖစ္တတ္သည္ကို အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္မွ သူသေဘာေပါက္ခဲ့သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 4.5in"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p><span style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italicfont-family:Zawgyi-One;" >တိ္မ္ျပာျပာေန႔တစ္ေန႔</span> </p><p> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 4.5in"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">‘ဘဝတြင္ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲျခင္းသာ ခ်မ္းသာသုခအစစ္အမွန္ျဖစ္သည္’ ဆိုေသာ စာတစ္ေၾကာင္းကိုဖတ္မိ၍ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲျခင္းကို ေဒၚလာ ၃ သန္းဖိုး ဝယ္ရန္အတြက္ ေန႔ရာညပါ မအိပ္မေန အလုပ္လုပ္ၿပီး ထိုလူေငြစုေန၏။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p><span style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italicfont-family:Zawgyi-One;" >ျမင္းတစ္ေကာင္ကိုခြစီးၿပီး ဒုန္းစိုင္းသြားတဲ့နာရီ</span> </p><p> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 3in"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ အိပ္မက္ေတြကို ဘာေၾကာင့္ ခင္ဗ်ား မမက္ခ်င္ရတာလဲ။ ဥမမာ - ထီ သိန္းသံုးရာဆု ေပါက္တာမ်ိဳးတို႔၊ ဘာအလုပ္မွပင္ပင္ပန္းပန္း မလုပ္လိုက္ရဘဲ မိဘေတြဆီက အေမြမ်ားမ်ားရလိုက္တာမ်ိဳးတို႔၊ ပုဂၢလိကဘဏ္တစ္ခုရဲ႕ ဥကၠ႒ျဖစ္ဖို႔တို႔၊ ၃ခ/ လင္ခရူဆာ ကားသစ္တစ္စီးနဲ႔ ေဂါ့(ဖ္)ကြင္းသြားဖို႔တို႔၊ သူေ႒းသမီး တစ္ေယာက္ကို အရခ်ိဳင္ဖို႔တို႔… အဲဒီလိုအိပ္မက္မ်ိဳးေတြ မက္ခဲ့ရင္ေတာ့ ယူခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေဈးေကာင္း ေကာင္း ေပးပါ့မယ္။”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p><span style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italicfont-family:Zawgyi-One;" >လူႀကိဳက္နည္းတဲ့ အိပ္မက္မ်ားနဲ႔လူ</span> </p><p> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 4in"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာကဝတ္ကို သင္ရိုးမကုန္တဲ့သူ…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အမ်ားႀကိဳက္အက်ႌဒိဇိုင္းေတြ မဝတ္တတ္သူ…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတကာနဲ႔ လက္ဆြဲနွုတ္ဆက္ဖို႔ ဝန္ေလးသူ…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလူမွာ အျပစ္ရွိသလားကြယ္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p><span style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italicfont-family:Zawgyi-One;" >ေဒးလ္ကာနက္ဂ်ီနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေဆြမ်ိဳးမေတာ္ဘူး</span> </p><p> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 3in"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သို႔တိုင္ စြန္႔ခြာသင့္ေသာ အခ်ိန္မ်ိဳးကို ေရာက္လာၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ သူ႔ဇာတိ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို အေသဖက္တြယ္မထားပဲ စြန္႔ခြာႏိုင္လိမ့္မည္ဟု သူ႔ကိုယ္သူ ေမွ်ာ္လင့္ထား ပါသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p><span style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italicfont-family:Zawgyi-One;" >ဇာတိၿမိဳ႕</span> </p><p> </p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ဆရာေက်ာ္စြာထက္ရဲ႕ ဝတၳဳတိုေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေတာ္အတန္ တီးေခါက္မိၿပီထင္ပါတယ္။ အခုေဖာ္ျပထားတဲ့ စာၫႊန္းေတြက ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ေရြးခ်ယ္မွုသာျဖစ္ၿပီး စာဖတ္သူ သေဘာမေတြ႔လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညံ့ဖ်င္းမွုသာ ျဖစ္ေၾကာင္း တင္ႀကိဳဝန္ခံအပ္ပါသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆရာေက်ာ္စြာထက္ အႏုပညာမ်ားဆက္လက္ဖန္တီးႏိုင္ပါေစ။<o:p></o:p></span></p><br /><div style="TEXT-ALIGN: right"><b><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:14;"><span style="font-size:100%;">ျမန္မာလူငယ္အနုပညာရွင္မ်ား</span></span></b></div><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 1in"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:14;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-7743844139528895669?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4598294961954543003.post-44370500128958492672007-04-06T16:34:00.000+06:302007-04-25T12:37:40.804+06:30<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီ Post ေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ “ျမန္မာလူငယ္အနုပညာရွင္မ်ား” Blog မွာ ပထမဦးဆံုးတင္ထဲ့ ကဗ်ာေလးေပါ့။ ေနာက္ထပ္လည္း ပံုမွန္ အနုပညာနဲ့ပတ္သတ္တဲ့ Post ေလးေတြ တင္နိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားသြားပါ့မယ္။ ဒီကဗ်ာေလးရဲ႔ အမည္ကေတာ့ <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">“အဲဒီ့ေန႔က"</span></span> လို႔ အမည္ရၿပီး ကဗ်ာဆရာ <span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="font-style: italic;">ရင္မင္း</span></span> က ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အားေပးၾကပါဦး…</span></p><br /><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal"><b style=""><u><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:130%;">အဲဒီေန႕က</span><o:p></o:p></span></u></b></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေန႕က<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုဘဲလူေတြသုတ္သုတ္၊ သုတ္သုတ္နဲ႕သြားလာေနၾကတယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေန႕က<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလတိုက္လို႔ျမည္တဲ့ ဆည္းလဲမဟုတ္ဘဲ၊ ဆည္းလဲျမည္ေအာင္၊ ေလလိုက္တိုက္ေနတယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအဲဒီလိုသေဘာေပါက္တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေန႕က<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိုးမရြာခဲ႕သလို၊ ေနအပူၾကီးလည္းမဟုတ္ခဲ့ဘူး၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမဲ့ရင္ဘတ္ထဲစိုလိုက္၊ ေျခာက္လိုက္နဲ႕၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေန႕က<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ဘက္အက်ၤီအိတ္ကပ္ထဲက သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္ေပ်ာက္သြားခဲ႕တယ္၊<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႕ဘဲ ငါ႕ရဲ႕လမ္းမေတြကို နတ္သူရူးေတြက ခိုး၀ွက္ထားၾကေလရဲ႕။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေန႕က<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္ ေနရာမွာ အဆိပ္ရွိတဲ့ပန္းျဇဴတစ္ပြင္႔တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့…..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေန႕ကဘဲ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style=""> </span>ရင္မင္း</span> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ၂၆ ၊ ၁ ၊ ၂၀၀၇<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4598294961954543003-4437050012895849267?l=myanmaryoungartists.blogspot.com' alt='' /></div>M Y Artistshttp://www.blogger.com/profile/03911636735899708702noreply@blogger.com2